[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Στον παλμό των Ολυμπιακών Αγώνων και το ελληνικό σινεμά. Και δεν
εννοούμε τις προβολές κλασικών και διεθνών ελληνικών παραγωγών που έχουν
γράψει ιστορία – κυρίως αυτές του Ζυλ Ντασσέν με τη Μελίνα Μερκούρη και τη
μουσική του Μάνου Χατζιδάκι – που θα προβάλονται τις ημέρες των Αγώνων ή το
αφιέρωμα στο ελληνικό σινεμά με παλιές ταινίες που γυρίζει διάφορες
πρωτεύουσες της Ευρώπης. Αναφερό-μαστε σε νέες ελληνικές και φιξιόν, όχι
ντοκιμαντέρ, ταινίες που άμεσα αναφέρονται στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας
2004 και μη και θα κάνουν πρεμιέρα στους κινηματογράφους τους πρώτους
φθινοπωρινούς μήνες. Όπως ο «Μαραθώνιος» του Αντώνη Κόκκινου με ήρωα έναν
προπονητή μαραθωνοδρόμων. Το «Wonder Land» του Δημήτρη Αθανίτη με ήρωες από
όλο τον κόσμο που θα συναντηθούν στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας και θα
ζήσουν μοναδικές, προσωπικές στιγμές – ευχάριστες ή δυσάρεστες. Και το
δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ «Σπύρος Λούης» του Γιάννη Σμαραγδή. Αν σε αυτές
προσθέσουμε και τις επίσης νέες ταινίες «Αληθινή ζωή» του Πάνου Κούτρα, το
«Παίζει ο Θεός με το αλατοπίπερο» του Αλέξανδρου Αριστόπουλου, «H καρδιά του
κτήνους» του Ρένου Χαραλαμπίδη, «Το όνειρο του σκύλου» του Άγγελου Φραντζή,
«Ωραίο του φουστάνι σου Γιώργο μου» του Γιάννη Διαμαντό-πουλου, «Και οι
τελευταίοι θα γίνουν πρώτοι» του Σταύρου Τσιώλη και πολλές άλλες που η «ματιά»
τους απλώνεται στο σήμερα, μπορούμε να πούμε ότι ο κύριος κορμός του ελληνικού
σινεμά όχι μόνο δεν γυρίζει την πλάτη στο σήμερα, αλλά είναι βουτηγμένο σε
αυτό. Φτάνει, δηλαδή, στο άλλο άκρο απ’ ό,τι βρισκόταν πριν από 15 χρόνια…

Το ελληνικό σινεφίλ κοινό είναι εδώ – το απέδειξε με την «Πολίτικη κουζίνα».
Δεν έχει… κατασπαραχτεί, ακόμα, από το Χόλιγουντ – με τη βοήθεια, πολλές
φορές, των δικών μας «βαθυστόχαστων» σκηνοθετών. Γιατί, κακά τα ψέματα,
ταινίες χωρίς θεατές, είναι σαν γλυκό χωρίς νοστιμιά…