KΩNΣTANTINΟΣ TPYΦEPΟYΛHΣ «Mε τα πτυχία εξασφαλίζω ασυλία ζωής»
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
3 λεπτά  |
 |
|
«Το πανεπιστήμιο μού προσφέρει 60 χρόνια τώρα καταφύγιο. H γνώση προσφέρει σε |
«Το Πανεπιστήμιο μου “χάρισε” τη ζωή. Κρυβόμουν και ζούσα στο πάρκο του επί
δύο χρόνια (1945-46). Την ημέρα παρακολουθούσα μαθήματα και το βράδυ κοιμόμουν
στο παγκάκι… Με κυνηγούσαν ως “σφαγέα εθνικόφρονων πολιτών”. Τότε με
κυνηγούσε το πολιτικό καθεστώς. E, τώρα, μετά και τη συνταξιοδότησή μου με
κυνηγά το “καθεστώς” του χρόνου. Εδώ κρύβομαι…».
Ο 82 ετών Κωνσταντίνος Τρυφερούλης, πτυχιούχος πλέον και του Ιταλικού Τμήματος
της Φιλοσοφικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
(προηγήθηκαν από το 1992, τρία χρόνια μετά τη συνταξιοδότησή του ως
εκπαιδευτικού φιλολόγου, τα πτυχία του Γαλλικού και του Αγγλικού Τμήματος),
«δουλεύει» ήδη το μεταπτυχιακό του, ετοιμάζει διδακτορική εργασία και
προετοιμάζεται για τις κατατακτήριες εξετάσεις για το Κλασικό Τμήμα της
Φιλοσοφικής.
«Πήρα το πτυχίο της Φιλοσοφικής Σχολής του ΑΠΘ το 1951 από το Ιστορικό
και Αρχαιολογικό Τμήμα. M’ ενδιαφέρει όμως ιδιαίτερα το Κλασικό και η
Γλωσσολογία. Θα το παλέψω».
Ο Κωνσταντίνος Τρυφερούλης πρωτοέγινε είδηση στα 1998. Τότε αποκαλύφθηκε η
ταυτότητα του συνταξιούχου λυκειάρχη-φοιτητή. Έκτοτε προσθέτει στο ενεργητικό
του πτυχία. Και αφαιρεί μνήμες…
«Δεν είναι μόνο η μόρφωση που είναι αίτημα ισόβιο. Δεν είναι μόνο που φοβόμουν
να μην καταρρεύσω ύστερα από 38 χρόνια στην εκπαίδευση. Δεν είναι που ήθελα να
δημιουργήσω ένα υποκατάστατο του σχολείου. Δεν είναι που δεν ξέρω πλέον –
ειδικά μετά και τον πρόσφατο χαμό της συζύγου μου – πώς να διαθέσω τον χρόνο.
Είναι αυτή η σχέση μου με τη Φιλοσοφική Θεσσαλονίκης. Είναι αυτό το κτίριο που
μου προσέφερε άσυλο σ’ εκείνα τα χρόνια. Μου ‘δωσε στοργή, προστασία και
φυσικά γνώση».
Γεννημένος στα Φάρσαλα της Λάρισας το 1923, ακολουθεί μετά το τέλος των
γυμνασιακών του σπουδών τα μεγαλύτερα αδέλφια του στην Αντίσταση κατά των
Γερμανών. Χρίζεται από το καθεστώς «σφαγέας των εθνικοφρόνων πολιτών»,
διώκεται και καταφεύγει στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης για σπουδές και για να
κρυφτεί.
«Έκρυβα μια κουβέρτα στους θάμνους, ώσπου μια νύχτα τη βρήκα μούσκεμα.
Ο κηπουρός τού Πανεπιστημίου, που την είχε μουσκέψει, με περίμενε κρυμμένος…
“Δική σου είναι η κουβέρτα; Σε κυνηγάνε; ” Μου έδειξε το σπιτάκι του κήπου,
μου ‘φερε άλλη κουβέρτα στεγνή και μου είπε: “Εγώ δεν ξέρω τίποτα”. Έζησα εκεί
άλλους έξι μήνες. Ύστερα βρήκα στέγη στα σπίτια φίλων».
Από τη διήγηση αποσιωπά κάποια χρόνια φυλακής, αντάρτικου στο βουνό, θητείας
κοντά στον Άρη Βελουχιώτη. Επαναλαμβάνει μόνο με θλίψη, αγανάκτηση σχεδόν, τον
όρο «σφαγέας» που του προσέδωσε το καθεστώς. «Εγώ σφαγέας;» επιμένει να
αναρωτιέται. «Το Πανεπιστήμιο, οι σπουδές με έσωσαν».
«Δεν θέλει να σκαλίζει το παρελθόν»
«Έχω να ιδώ τον Τρυφερούλη μισόν αιώνα. Ο φοβισμένος πρώην μαυροσκούφης
πέρασε τη ζωή του στα Γυμνάσια και Λύκεια της Θράκης, ώσπου πήρε τη σύνταξή
του. Δεν έμαθα ποτέ τη διεύθυνσή του για να του γράψω. Αυτός ήξερε τη δικιά
μου αντρέσα, όμως απέφυγε να επικοινωνήσει μαζί μου. Προφανώς δεν θέλει να
σκαλίζει το παρελθόν. Ό,τι απομένει από την παρουσία του στον ΕΛΑΣ είναι κανά
δυο φωτογραφίες που τον δείχνουν να κρατάει το μουλάρι από το καπίστρι δίπλα
στον Άρη – αλλά, κανείς φιλοπερίεργος μελετητής δεν εντόπισε ποιο είναι αυτό
το αμούστακο και ξυρισμένο αναταρτόπουλο», σημειώνει στο κεφάλαιο περί «Άρη
Βελουχιώτη» στον «Κουραδοκόφτη» του ο Ηλίας Πετρόπουλος.
Google news
