ΣE ΠPΩTO ENIKO H Aθήνα δεν είναι Στέπφορντ

Στο «Στέπφορντ» η ζωή κυλάει ζεστά σαν έμβρυο που κολυμπάει σε αμνιακό υγρό.
Όμως δεν χρειάζεται και πολύ να καταλάβεις ότι πρόκειται για ψεύτικο σκηνικό.
Οι «τέλειοι» άνθρωποι, που αποκαλούν πάντα τους άλλους με γλυκερές
προσφωνήσεις, είναι ρομπότ. Πίσω από την αισθητική που θυμίζει χώρους για
φωτογράφιση σε περιοδικό κρύβεται το προκάτ γούστο. Οι καλοί τρόποι
«καμουφλάρουν» την άμετρη φιλοδοξία και επιβολή επάνω στους άλλους. H
φαινομενική άνεση καλύπτει τη διάθεση για εξουσία.

Το σενάριο της ταινίας όπου περιγράφεται ο α λα Στέπφορντ τρόπος ζωής είναι
τελικά προβλέψιμο. Στο τέλος οι μάσκες πέφτουν, τα ρομπότ αποκαλύπτονται και
κυριαρχεί το αυθεντικό. Όπως συνήθως συμβαίνει και στη ζωή. Αργά ή γρήγορα.

Βλέπω το «Στέπφορντ» και σκέφτομαι το «σκηνικό» της Αθήνας σε είκοσι ημέρες.
Σε είκοσι (και κάτι) ημέρες που ξεκινούν επιτέλους οι Ολυμπιακοί Αγώνες. Και
έχω – το ομολογώ! – τρομερή περιέργεια να το ζήσω αυτό το σκηνικό. Κάποιοι
άλλοι δείχνουν απολύτως βέβαιοι. Και το δικό τους σενάριο φαίνεται ο ίδιο
τρομαχτικό με το σκηνικό του Στέπφορντ. «Αγώνες φτιαγμένοι για την TV» γράφει
το τελευταίο τεύχος του περιοδικού «Time». Που σημαίνει πως ότι φτιάξαμε, δεν
το φτιάξαμε για να το βιώσουμε – εμείς και οι επισκέπτες -, αλλά να το δουν
στο γυαλί οι 4 δισεκατομμύρια θεατές. Στην Αθήνα, λέει το έγκυρο περιοδικό, το
να μετακινηθείς από το σημείο A στο B, να πας στο γήπεδο και να παραγγείλεις
ένα φλιτζάνι καφέ θα είναι πολύ δύσκολο εξαιτίας των αυστηρών μέτρων
ασφαλείας. Και επιπλέον, «η ελληνική κουλτούρα δεν είναι γνωστή για την
παράδοσή της στην παροχή υπηρεσιών».

Προφανώς, τα σενάρια είναι ήδη έτοιμα. Ελπίζω όμως ότι στο τέλος θα
κυριαρχήσει η πραγματικότητα και όχι η «Στέπφορντ» άποψη, που θέλει τους
ανθρώπους απλώς χαμογελαστούς κομπάρσους σε ένα ψεύτικο σκηνικό.