[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Την ώρα που θα πετάει πάνω από την Αθήνα το «ζέπελιν-χαφιές», για να
θυμίζει πως τίποτα πλέον δεν ξεφεύγει από το μάτι του «μεγάλου αδελφού», στη
θαλασσοφίλητη Κύπρο – έτσι αποκαλούσε το νησί της Αφροδίτης ο Γιώργος Σεφέρης
– θα ηχούν σειρήνες και οι σημαίες θα κυματίζουν μεσίστιες.

Μαυροφο-ρεμένες γυναίκες θα είναι στον Ναό της Παναγίας της Φανερωμένης της
Λευκωσίας στην παράκληση και στο μνημόσυνο που θα τελεσθεί. Και μαζί τους θα
στέκονται ο Πρόεδρος της Κύπρου, ο πρόεδρος της Βουλής της, οι αρχηγοί των
κομμάτων και κυβερνητική και κοινοβουλευτική αντιπροσωπεία από την Ελλάδα.

Το βράδυ, στην εκδήλωση του υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού, θα μιλήσει ο
κ. Τάσσος Παπαδόπουλος. Και θα ακολουθήσει καλλιτεχνικό πρόγραμμα.

Και μετά; Μετά τη σημερινή 20ή Ιουλίου – 30 χρόνια από την τουρκική εισβολή
και κατοχή. την προώθηση και την επιτυχία των σχεδίων του Χένρι Κίσινγκερ – θα
συνεχισθούν οι «γιορτές» στην Ελλάδα και η καθιερωμένη (το προσεχές Σάββατο)
δεξίωση στο Προεδρικό Μέγαρο. Άλλωστε, φέτος «γιορτάζεται» η 30ή επέτειος της
πτώσης της αμερικανόπνευστης χούντας και η επιστροφή του Κωνσταντίνου
Καραμανλή σε μία Ελλάδα, που αν δεν γινόταν η δικτατορία του ’67 μία άλλη
Κεντροαριστερά και μία άλλη Αριστερά θα έπαιζαν τον καθοριστικό ρόλο στην
πολιτική ζωή. Φυσικά, όλα θα μπορούσε να είχαν γίνει… λίγο διαφορετικά στην
Ελλάδα και στην Κύπρο, έστω και μετά το ’74. Εάν ορισμένα κόμματα – στην Αθήνα
και στη Λευκωσία – δεν συμβιβάζονταν… Εάν δεν έκλειναν τον φάκελο της
Κύπρου… Εάν υπήρχε πραγματική τιμωρία των ενόχων της δικτατορίας και της
προδοσίας της Κύπρου… Εάν αποδιδόταν πραγματική τιμή στους ήρωες… Εάν δεν
διολίσθαινε το πρόβλημα της Κύπρου από «θέμα Ένωσης» στη δεκαετία του ’50 σε
«θέμα κατοχής και παράνομης εισβολής» στη δεκαετία του ’70 και σε «θέμα…
διζωνικών, δικοινοτικών – και δεν συμμαζεύεται – λύσεων» στη δεκαετία του ’80,
του ’90 ή και σε «θέμα διάλυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας» στη δεκαετία του
2000…