TPITH AΠOΨH Ένας στους δύο χάνει;

Ο ποιητής νοιώθει τους βαρβάρους γύρω του

B. Λαμπρόπουλος,

Το σταυρωμένο περιστέρι

Δεν κατανοώ όσους δυσανασχετούν επειδή η N.Δ. τοποθετεί δικούς της ανθρώπους
σε θέσεις-κλειδιά του ευρύτερου δημόσιου τομέα. Μαζί μ’ αυτούς κέρδισε τις
εκλογές τον Μάρτιο και μοιράζονται τις ίδιες απόψεις για τον τρόπο
διακυβέρνησης και μαζί μ’ αυτούς θα κριθεί στο τέλος της τετραετίας για το αν
ανταποκρίθηκαν σε όσα εξήγγειλαν και σε όσα ήθελαν να διαφοροποιηθούν από τις
προηγούμενες κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ.

Οι μονόχρωμες επιλογές είναι πολιτικά και δημοκρατικά θεμιτές υπό δύο όρους:
αφενός ότι η αποκλειστική ευθύνη ανήκει στους επιλέγοντες και αφετέρου ότι δεν
επεκτείνονται σε αυστηρά επιστημονικούς χώρους.

Με βάση τα παραπάνω θεωρώ ανεξήγητη (και πολιτικά ανεπίτρεπτη) την εμμονή
πολλών στελεχών του ΠΑΣΟΚ να διατηρήσουν τις θέσεις (στις οποίες διορίστηκαν
από την προηγούμενη κυβέρνηση) διότι – τάχατες – είναι τεχνοκράτες (άρα
μπορούν να υπηρετήσουν οποιοδήποτε σύστημα).

Το ίδιο όμως ισχύει και για τη στελέχωση ακαδημαϊκών, ερευνητικών,
επιστημονικών φορέων, όπου ορισμένοι υπουργοί της Νέας Διακυβέρνησης (N.Δ.)
δεν άφησαν ούτε «αριστερό σπουργίτι» να περάσει μέσα. Ενδεικτικά αναφέρω τις
Διοικούσες Επιτροπές των νεοσύστατων Πανεπιστημίων, το Κεντρικό Επιστημονικό
Συμβούλιο των Φυλακών κ.ο.κ. Δεν νοείται από τη μία πλευρά να ισχυριζόμαστε
ότι η Παιδεία ή η Δικαιοσύνη είναι εθνικά θέματα κι από την άλλη να
επιχειρούμε – με δικούς μας ανθρώπους – να ανατρέψουμε ιεραρχίες και παραδοχές
που έχουν διαμορφωθεί μέσα στη ζωή (και όχι σε κομματικά γραφεία).

Αντιλαμβάνομαι την πίεση που δέχονται οι πολιτικοί ιθύνοντες της N.Δ. από
μέλη, στελέχη, φίλους της, οι οποίοι θέλουν να προσφέρουν τις δικές τους
γνώσεις και ιδέες.

Κι αυτή η διεκδίκηση είναι απόλυτα ορθή, διότι – ενδεχομένως – πολλοί
επιστήμονες, καλλιτέχνες, πανεπιστημιακοί να μην είχαν τη δυνατότητα ή την
ευκαιρία επί κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ να παίξουν «πρώτους ρόλους». Άλλο όμως αυτό κι
άλλο ο πλήρης αποκλεισμός των μη-N. Διτών από τους χώρους της επιστήμης, της
έρευνας, της σκέψης, της δημιουργίας.

Θέλω να πιστεύω ότι παρόμοιες αντιλήψεις οφείλονται στην αδράνεια του
παρελθόντος ή σε βεβιασμένες κινήσεις λόγω της επιτακτικής ανάγκης να
λειτουργήσουν οι θεσμοί. Αν όμως, παρ’ ελπίδα, πρόκειται για γενικευμένη
πρακτική, όχι μόνον εκθέτει τον Πρωθυπουργό της χώρας (ο οποίος μίλησε για
κυβέρνηση της ελληνικής Δημοκρατίας, δηλαδή όλων των Ελλήνων) αλλά και πολύ
σύντομα θα φέρει αντιμέτωπους – και σε θέσεις μάχης – το μονοκομματικό κράτος
με την πολύχρωμη (και πολυφωνική) κοινωνία.

H ελληνική κοινωνία – ανεξάρτητα από το τι ψηφίζει ο κάθε πολίτης και
ανεξάρτητα από το πώς διαχειρίστηκε τα κοινά το ΠΑΣΟΚ – έχει πλέον αποκτήσει
δική της άποψη για την ποιότητα της δημοκρατικής (συμμετοχικής;) πολιτικής και
κοινωνικής συμπεριφοράς και για τη διαφάνεια.

Κανείς δεν επιδοκιμάζει, ούτε ανέχεται, την ανάδειξη των πράσινων ή γαλάζιων
μετριοτήτων σε ηγέτες χώρων στους οποίους διαπρέπουν άλλες προσωπικότητες.
Κανείς δεν εμπιστεύεται Διοικητικά Συμβούλια, Επιτροπές, Ομάδες όπου όλοι
συμφωνούν εκ προοιμίου διότι έχουν διοριστεί με βάση το προσόν της
υποχρεωτικής συναίνεσης.

Κανείς δεν επιθυμεί ούτε να διχασθεί και πάλι με πελατειακά / κομματικά
κριτήρια ο ελληνικός λαός, ούτε να δοθεί «πάτημα» σε μια επόμενη κυβέρνηση
ΠΑΣΟΚ να κάνει τα ίδια (από την ανάποδη).

Μπορεί οι πρώτες 100 μέρες της N.Δ. να πέρασαν σχετικά ανέφελα, αλλά είναι
βέβαιο ότι το φθινόπωρο η ελληνική κοινωνία (μαζί ή χωρίς το «ανασυγκροτημένο»
ΠΑΣΟΚ) θα φέρει στην ημερήσια διάταξη τα προτάγματα της αξιοκρατίας, της
εντιμότητας, της δίκαιης απόδοσης, τα του Καίσαρος τω Καίσαρι, της συμμετοχής
των πολιτών στη διαχείριση του μέλλοντος της χώρας. Πέρασε η εποχή που ο λαός
πλήρωνε μόνο τα «σπασμένα». Τώρα θέλει να έχει λόγο και να συν-παράγει έργο.

Αυτό το ποτάμι που κατεβαίνει ορμητικά από το βουνό της ιστορίας κανείς δεν το
αφουγκράζεται;

O Γιάννης Πανούσης είναι καθηγητής της Εγκληματολογίας στο Τμήμα
Επικοινωνίας και MME στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.