ΓNΩMH Nοσεί το πολιτικό σύστημα – Tο ιδεολογικό ζήτημα της ανανέωσης

ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ του καθενός να διεκδικεί τη λαϊκή κρίση για την εκλογή του
ως βουλευτή στο ελληνικό ή το ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο είναι προφανώς
αναμφισβήτητο. Ποια όμως θα πρέπει να είναι τα χαρακτηριστικά ενός υποψηφίου
και εν δυνάμει βουλευτή, τα οποία καλείται και υποχρεούται να λάβει υπόψη του
ο κρίνων πολίτης; Με γνώμονα την μακρά προσωπική μου εμπειρία θα επεσήμανα:

1. Είμαι βαθύτατα πεπεισμένος πως δεν μπορεί να διεκδικεί βουλευτικό
αξίωμα κάποιος που είναι ανεπάγγελτος ή δεν έχει ασκήσει το επάγγελμά του
ουσιαστικά και δεν έχει μοχθήσει σ’ αυτό για αρκετό χρόνο. Ο βουλευτής είναι ο
εκπρόσωπος των πολιτών στο Κοινοβούλιο όπου θα πρέπει να υπερασπίζεται τα
δικαιώματά τους και να αγωνίζεται για τη διαρκή βελτίωση των συνθηκών
διαβίωσής τους μέσα από το νομοθετικό έργο που αποτελεί άλλωστε και την κύρια
αποστολή του βουλευτή. Πώς όμως μπορεί να εκπροσωπήσει ικανοποιητικά στα
θέματα αυτά τους πολίτες που τον επιλέγουν αν ο ίδιος στερείται επαγγελματικής
εμπειρίας;

2. Πολύς θόρυβος γίνεται, ιδιαίτερα τον τελευταίο καιρό ενδεχομένως εξ
αιτίας και των αλλεπάλληλων όσο και σημαντικών πολιτικών γεγονότων στη χώρα
μας, για την περίφημη ανανέωση. Σε ό,τι αφορά το πολιτικό προσωπικό των
κομμάτων και ιδιαίτερα τους βουλευτές, ο όρος της ανανέωσης θεωρείται από
ορισμένες πλευρές ως η απόλυτη προϋπόθεση για την επιτυχία είτε του
εγχειρήματος της αποτελεσματικής διακυβέρνησης είτε της διασφάλισης εγγυήσεων
(επ)ανόδου στην εξουσία. Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει την αέναη βιολογική
πραγματικότητα της ανανέωσης. Αναφέρομαι βέβαια σε ζώντες οργανισμούς. Τον
κανόνα αυτόν οφείλουν να ακολουθούν και οι συγκροτημένοι κοινωνικοί
οργανισμοί, συνεπώς και τα κόμματα, εάν επιθυμούν να παραμένουν συνεχώς
επίκαιροι, να είναι πάντα συγχρονισμένοι με τις εποχές και να αντιστοιχούν στα
κοινωνικά δρώμενα. Διαφορετικά μετατρέπονται σε ιδεολογικά απολιθώματα και
πολιτικά μαυσωλεία, άξια ενδεχομένως μόνον ως μουσειακά εκθέματα. Υπό την
έννοια αυτή η ανανέωση είναι μια αυτονόητη διαδικασία που όμως θα πρέπει να
επιτελείται με απολύτως ομαλούς τρόπους.

Διότι εκτός όλων των άλλων η ουσιαστική ανανέωση, ιδιαίτερα των πολιτικών
σχηματισμών, δεν μπορεί και δεν επιτρέπεται να είναι αποκλειστικός ηλικιακός
όρος. Είναι κατ’ εξοχήν ιδεολογικό ζήτημα που σχετίζεται με θέσεις, με απόψεις
και με ιδέες. Το ζητούμενο δηλαδή δεν μπορεί να είναι η επιβολή στο πολιτικό
σύστημα ανθρώπων με σχεδόν αποκλειστικό κριτήριο την χρονολογία γέννησης και η
ταυτόχρονη υποβάθμιση βασικών συστατικών για τη συγκρότηση μιας δυνητικά
ικανής πολιτικής προσωπικότητας.

3. Εν τέλει η συνολική εικόνα της προσωπικότητας ενός ατόμου θα πρέπει
να αποτελεί το βασικό κριτήριο της επιλογής του τόσο από τον κομματικό
οργανισμό στον οποίο συμμετέχει όσο και κύρια από τους τελικούς κριτές, δηλαδή
τους πολίτες. Τα χαρακτηριστικά που προανέφερα μαζί με την προσωπική διαδρομή,
τις διανθρώπινες σχέσεις, και τη δημοκρατική συνείδηση αποτελούν όσα
συγκροτούν την προσωπικότητα εκείνου που τίθεται υπό λαϊκή κρίση και θα πρέπει
να λαμβάνονται υπόψη οπωσδήποτε από τους κρίνοντες αν βέβαια επιθυμούμε
αναβαθμισμένα Κοινοβούλια, αποκατάσταση της εκτίμησης των πολιτών στην
πολιτική διαδικασία και επανάκτηση της εμπιστοσύνης προς τους πολιτικούς.

H ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ευθύνη της επιλογής των καταλλήλων για να εκπροσωπήσουν τον
πολίτη στο Κοινοβούλιο, εθνικό ή ευρωπαϊκό, βαρύνει τους αρμόδιους κομματικούς
οργανισμούς αλλά και τη λαϊκή ετυμηγορία. Αν δεν υπάρξει σύντομα άμεση και
δραστική αλλαγή στους τρόπους και τις μεθόδους επιλογής του προσωπικού αυτού
από τα κόμματα πρωτίστως οδηγούμαστε μετά βεβαιότητος σε πλήρη απαξίωση της
πολιτικής με απροσδιόριστες και πάντως δυσοίωνες εξελίξεις.

Ο Δρ Φραγκλίνος Γ. Παπαδέλλης είναι τ. βουλευτής και υφυπουργός, επ.
καθηγητής Παιδιατρικής