[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Όλα σε αυτόν τον τόπο γίνονται «ξαφνικά»: Νόμπελ, Όσκαρ, Χρυσός
Φοίνικας, Euro 2004! «Νάτην πετιέται από ‘ξαρχής, ανδρειεύει και θεριεύει…»
κι εκεί που όλα είναι φτωχικά, φοβισμένα ή ισοπεδωμένα, η εθνική περηφάνια
αυτού του τόπου υψώνεται ώς τον ουρανό κι όλοι μαζί τραγουδούν «Εθνική Ελλάδος
γεια σου»! Στη δεκαετία του ’60 ο Γιώργος Σεφέρης κερδίζει το Νόμπελ ποίησης,
ο «Ζορμπάς» του Μιχάλη Κακογιάννη και ο Μάνος Χατζιδάκις για το τραγούδι «Τα
παιδιά του Πειραιά» στο «Ποτέ την Κυριακή» του Ζυλ Ντασσέν παίρνουν Όσκαρ –
μετά χούντα, σιωπή. Στη δεκαετία του ’70 δεύτερο Νόμπελ ποίησης από τον
Οδυσσέα Ελύτη – και μετά, ήσυχες μέρες της μεταπολίτευσης… Στη δεκαετία του
’90 ο Θόδωρος Αγγελόπουλος παίρνει τον Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ των Καννών
με το φιλμ «Μια αιωνιότητα και μια μέρα» – μετά, μετάλλαξη της ελληνικής
κοινωνίας προς την αδιαφορία από την καλοπέραση… Και ξαφνικά: H Εθνική
Ελλάδος στο ποδόσφαιρο φτάνει στην κορυφή, αναδεικνύεται πρωταθλήτρια Ευρώπης!
Κάτι που και η πιο τρελή φαντασία δεν θα τολμούσε να το σκεφτεί πριν από
λίγες, μόνο, ημέρες. Να, λοιπόν, που η «γενιά χωρίς ιδανικά», όπως εύκολα
αποκαλείται η σημερινή νεολαία, προσφέρει στον τόπο μια από τις μεγαλύτερες
διεθνείς επιτυχίες.

Είναι αλήθεια, βέβαια, ότι αυτή την επιτυχία τη «χρωστούσε» το ποδόσφαιρό μας
στον ελληνικό λαό. Γιατί όλοι οι άλλοι τομείς του πολιτισμού και του
αθλητισμού κάτι έχουν προσφέρει στον τόπο με τις διεθνείς διακρίσεις τους.
Μόνο το ποδόσφαιρο – πέρα από τις επιτυχίες μεμονωμένων ομάδων – δεν μας είχε
ανεβάσει στα ουράνια. Μα τώρα μας ανταμείβει και με το παραπάνω. Μας εκτόξευσε
στο Σύμπαν! Και, φυσικά, αυτή η επιτυχία αποκτά ακόμα μεγαλύτερη σημασία καθώς
γίνεται παραμονές των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 που θα φιλοξενηθούν στη χώρα
μας. Και αυτός ο θρίαμβος του εθνικού συγκροτήματος ποδοσφαίρου είναι η
καλύτερη διαφήμιση για τη χώρα μας σε ολόκληρη την υφήλιο.