ΠOPTOΓAΛIΣTOPIEΣ

Αυτό το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου δεν είμαστε καθόλου έτοιμοι να το
ξεχάσουμε. Κι όχι μόνο γιατί η Εθνική Ελλάδας μάς έκανε να ξαναζήσουμε στιγμές
του ’87 (και μάλιστα σε πιο δημοκρατικό σπορ και σε εκτός έδρας συναντήσεις).
Αλλά γιατί η όλη διοργάνωση, ιδίως για όσους είχαμε την τύχη να ζήσουμε ένα
μέρος της από κοντά, είχε αγωνιστικό ενδιαφέρον – συχνά ομορφιά – και
αυθεντικά ζεστή ατμόσφαιρα. Αν και πολλές θεωρητικά ισχυρές ομάδες
αποδείχθηκαν κατώτερες των δικών τους προσδοκιών, η μεγάλη πλειοψηφία των
παιχνιδιών ήταν καλού έως πολύ καλού επιπέδου, η δε κορυφή (που δυστυχώς ήρθε
σχετικά νωρίς), το ματς Τσεχίας – Ολλανδίας, έχει από τώρα κλείσει θέση στη
λίστα των κλασικών του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου.

Τα γήπεδα ήταν ωραία (σε μία δε περίπτωση, της αρένας-νταμαριού της Μπράγκα,
άγγιξαν το έργο τέχνης) και οι διαιτησίες, για πρώτη ίσως φορά, τόσο λίγο
διαμορφωτικές αποτελεσμάτων (μόνον οι δύστυχοι οι Λετονοί αδικήθηκαν με τους
Γερμανούς, αλλά κι αυτοί παραήταν ευχαριστημένοι με την ισοπαλία για να
φωνάξουν).

Οι φίλαθλοι, φασαριόζοι, πολύχρωμοι, συχνά «κολλημένοι», έδωσαν στη μεγάλη
τους πλειονότητα έναν τόνο γιορτής, φιλίας και κοσμοπολιτισμού (το θέαμα του
Ασιάτη «Σουηδού» αγκαλιά με τον νέγρο «Ιταλό» ήταν πολύ πιο δυνατό από πολλά
μανιφέστα και καμπάνιες). Πάνω απ’ όλα, όμως, τις εντυπώσεις κέρδισε η
φιλοξενία των Πορτογάλων, αυτό το μείγμα απλότητας και ανοίγματος, εθνικής
υπερηφάνειας και αποδοχής των άλλων, ήρεμης χαράς και εξίσου ήρεμης – ακόμα
και στις νίκες – μελαγχολίας. Βγήκαν από το καβούκι τους χωρίς να σπάσουν την
ιδιοτυπία τους, όπως η ομάδα τους έφτασε στον τελικό χωρίς ν’ αποκτήσει
κόμπλεξ ανωτερότητας. Γι’ αυτό και μόνο τους αξίζουν πολλά «παραμπέινς», όπως
αυτά που τραγουδούν στα γενέθλια προς τιμήν του εορτάζοντος.

Τα πιο πολλά συγχαρητήρια πάντως αξίζουν στα παιδιά του Ότο Ρεχάγκελ. Όχι μόνο
γιατί έκαναν τη μεγαλύτερη έκπληξη στην ιστορία του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου,
ξεπερνώντας τη νίκη των μαζεμένων από τις παραλίες Δανών το 1992. Ούτε γιατί
αποστόμωσαν τις εγχώριες Κασσάνδρες, τους ίδιους ανθρώπους που ανέμεναν τρεις
συντριβές στην αρχή και που κατέληξαν να συνωστίζονται στα ταξιδιωτικά γραφεία
από την περασμένη Πέμπτη (την ώρα που οι φίλοι μας οι Λαρισαίοι – τους
θυμάστε; – ξεκινούσαν πάλι με τ’ αυτοκίνητο για τη Λισαβώνα). Ούτε καν γιατί
έβγαλαν από την ανυποληψία τις ποδοσφαιρικές επιδόσεις της χώρας μας, σε
χρονιά Ολυμπιακών Αγώνων και με τρόπο που αντανακλά αρκετά πιστά τα πιο θετικά
στοιχεία του εθνικού μας χαρακτήρα (πείσμα, πίστη, περηφάνια). Τα παιδιά της
Εθνικής θα πρέπει να τα ευχαριστούν οι φίλαθλοι όλου του κόσμου για την
υπενθύμιση της γενναιοδωρίας του αθλητισμού, ακόμα και σε εποχές σαν τη δική
μας, κι εμείς οι Έλληνες για το αίσθημα συλλογικής συγκίνησης, για τον δεσμό –
τον πρόσκαιρο και ελάχιστα δυναμικό, αλλά αληθινό και κρίσιμο – που
δημιούργησαν ανάμεσά μας. Ο αγώνας τους ήταν τόσο δυνατός, που ακόμα και ο
Σικίνιο (δεν πιστεύω να τον ξεχάσατε), ο μισο-Έλληνας, μισο-Πορτογάλος ανιψιός
μου, δεν έμεινε, σε ηλικία τεσσάρων μηνών, ασυγκίνητος. Ξέρω ότι παρακάλεσε,
με τον τρόπο του, να λήξει το τουρνουά που έγινε στη χώρα της μητέρας του με
επικράτηση της πατρίδας του πατέρα του. Γνωρίζουμε όλοι παραπάνω από καλά τι
αποτέλεσμα είχε η ευχή του.

Φιλαθλέων