Όσο παίζεις, ελπίζεις

Στου Όθωνα τα χρόνια… H ποδοσφαιρική (και όχι μόνο) Ελλάδα του 2004 ζει τις
μεγάλες στιγμές της. Με σημαίες και με τραγούδια. Όσοι περίμεναν (και μεταξύ
μας, οι περισσότεροι από εμάς, έτσι δεν είναι;) ότι ο Ρεχάγκελ και οι διεθνείς
θα βρίσκονταν σήμερα στο «Ελ. Βενιζέλος» έπεσαν – ευτυχώς – έξω. H Εθνική
παραμένει σε πορτογαλικό έδαφος και από χθες βρίσκεται στη Λισαβώνα για τον
μεγάλο προημιτελικό της Παρασκευής. Απίστευτο κι όμως αληθινό. Και πάνω από
όλα είναι και ωραίο. Το πιο ωραίο που θα μπορούσε να συμβεί στους Έλληνες
φιλάθλους.

ΧΩΡΙΣ αμφιβολία το Euro 2004 δύσκολα θα ξεχαστεί από τους Έλληνες. Θα
παραμείνει μία διοργάνωση ορόσημο, η οποία ανέβασε στα ύψη τις μετοχές του
ελληνικού ποδοσφαίρου και έδειξε σε όλη την Ευρώπη ότι οι Έλληνες παίζουν και
καλή μπάλα.

ΜΠΡΑΒΟ λοιπόν στον Ρεχάγκελ και στους παίκτες του αλλά και σε όλους όσοι
πλαισιώνουν αυτή την πολύ σημαντική προσπάθεια. Μπορεί να καρδιοχτυπήσαμε στο
τρίτο και τελευταίο ματς της πρώτης φάσης αλλά τώρα προετοιμαζόμαστε για το
μεγάλο παιχνίδι της Παρασκευής. Αλήθεια, οι αδιάφοροι (τώρα γι’ αυτό δεν
παίρνουμε και όρκο) και με πολλές απουσίες βασικών ποδοσφαιριστών, Ρώσοι, μας
έδωσαν ένα καλό μάθημα σε αυτό το τουρνουά. Ότι η νοοτροπία του νεοπλουτισμού
που μας διακατέχει μας δημιουργεί πολλά προβλήματα, ασχέτως που αυτή τη φορά
δεν το πληρώσαμε. Διότι είναι παράδοξο να κερδίζεις στην πρεμιέρα τους
διοργανωτές Πορτογάλους, να μη χάνεις από τους πανίσχυρους Ισπανούς και να
γνωρίζεις τη – γλυκιά έστω – ήττα από τη Ρωσία. Μας είχαν προειδοποιήσει
βέβαια ο Ρεχάγκελ και οι παίκτες του ότι το συγκεκριμένο ματς θα ήταν το
δυσκολότερο, όμως εμείς δεν τους πιστέψαμε γιατί οι ίδιοι μας είχαν στείλει το
μυαλό πάνω από το κεφάλι μας. Έγιναν βέβαια και λάθη σε αυτό το παιχνίδι αλλά
ευτυχώς υπήρχε και ο Νούνο Γκόμεζ. Κάθε σημαντική επιτυχία άλλωστε, τις
περισσότερες φορές στηρίζεται και σε κάποια συγκυρία. Μήπως έχετε δει κάποιον
επιτυχημένο άνδρα που να είναι άτυχος; Πολύ δύσκολο;

ΠΑΝΤΩΣ, ας μην γκρινιάζουμε ακόμη και σε τόσο μεγάλες επιτυχίες. Μας το
χρωστούσε άλλωστε αυτό η μπάλα, αφού αρκετές φορές στο παρελθόν μάς είχε
γυρίσει την πλάτη και τα όνειρά μας είχαν καταλήξει στο δοκάρι.

TI ΜΠΟΡΟΥΜΕ να περιμένουμε από την Εθνική μας ομάδα το βράδυ της
Παρασκευής; Πολλά και τίποτα. Υποτίθεται ότι έχουμε εκπληρώσει και με το
παραπάνω τον σκοπό μας. Ας είμαστε ρεαλιστές και ας χειροκροτήσουμε αυτή την
ομάδα. Παρ’ όλα αυτά όσο παίζεις, ελπίζεις.

ΈΧΟΥΜΕ τη γνώμη – και αυτό αποδείχθηκε και σε αυτή τη διοργάνωση – ότι
στην Ελλάδα ταιριάζουν οι αγώνες με μεγάλες ομάδες. Όταν δηλαδή
αντιμετωπίζουμε κάποια ισχυρή ομάδα και εμείς εκ των πραγμάτων έχουμε τον ρόλο
του αουτσάιντερ. Αυτά τα ματς μάς πάνε. Με κλειστή άμυνα και την κόντρα
επίθεση. Αυτή είναι η τακτική που ξέρουμε καλά και ό,τι καλό έχουμε πετύχει
στηρίχτηκε σε αυτό το πλάνο. Μη φοβηθείτε λοιπόν όποιο όνομα και αν ακούσετε
ότι θα μας περιμένει το βράδυ της Παρασκευής. Τα… σιγανά ποταμάκια να
φοβάστε, τύπου Ρωσίας.

ΣΕ O,TI ΑΦΟΡΑ το τουρνουά γενικότερα, μάλλον απουσιάζει η μεγάλη ομάδα.
Αυτό που λέμε το ακλόνητο φαβορί. Εντάξει, η Γαλλία ξεχωρίζει αλλά δεν είναι
και…. Βραζιλία. H Τσεχία και η Σουηδία έχουν δώσει τα καλύτερα δείγματα και
έχουν συνδυάσει το θέαμα με το αποτέλεσμα. Μεγάλες απογοητεύσεις αποτελούν η
Ιταλία, η Ολλανδία και η Γερμανία. Ακόμη και αν προκριθούν δεν έχουν δώσει
κάτι ιδιαίτερο. Οι Ολλανδοί έχουν ταλέντο αλλά δεν διαθέτουν σύνολο, ενώ
Ιταλία και Γερμανία προσπαθούν αγωνιωδώς να βρουν τρόπο να ξεπεράσουν την
κρίση τους.

KAI KATI τελευταίο: Ας κάνουν οι διεθνείς μας κάποιες συστάσεις προς
τους συγγενείς τους. Με τη συμπεριφορά τους στα κανάλια μάλλον «τραυματίζουν»
την εικόνα τους. Να χαρούν οι άνθρωποι δεν λέμε, αλλά μη χάνουμε και το μέτρο.