ΓHΠEΔOΓPAΦIEΣ

Το Πόρτο (και όχι Οπόρτο, παρακαλώ: το όμικρον είναι απλώς το άρθρο) οι
Έλληνες φίλαθλοι το γνωρίζουν καλά κι αυτό τους το ανταποδίδει ακόμα καλύτερα.
Μέσα στην ομίχλη είχε πάρει νίκη-πρόκριση ο Παναθηναϊκός, μέσα στη βροχή είχε
ισοφαρίσει στο τελευταίο λεπτό ο Γκόγκα, μέσα στον καύσωνα μεγαλουργεί αυτές
τις μέρες η Εθνική. H πόλη υποδέχεται τους επισκέπτες της σε τέτοια κατάσταση
ανακατασκευής, που τα έργα της Αθήνας μοιάζουν μπροστά τους μαστορέματα. Όλοι
οι δρόμοι σκαμμένοι, όλα τα κτίρια υπό ανακαίνιση, όλες οι πλατείες
σημαιοστολισμένες και σκονισμένες. Κόκκινη, από το χρώμα των κεραμιδένιων
στεγών της, από ψηλά, η πόλη είναι γκρίζα, αλλά χαμογελαστά γκρίζα από μέσα.
Ούτε οι ορδές των Ισπανών, που την έχουν καταλάβει, καταφέρνουν να της
αλλάξουν το χρώμα της αξιοπρεπούς παλαιότητας, που δεν ξέρεις αν θέλεις ν’
εκσυγχρονιστεί. Πριν πάμε στην Μποαβίστα (την Καλλιθέα του Πόρτο, που κι αυτή
ελάχιστα δικαιολογεί τ’ όνομά της) και το γήπεδο «Μπέσα» (με τέτοιο όνομα,
σκεφτόμαστε, δεν μπορεί να μας βγει σε κακό), κατεβαίνουμε στο ποτάμι, το
Ντούρο (παλεύω να κρατήσω την υπόσχεσή μου να μην κάνω άλλο λογοπαίγνιο). Ένα
πολύχρωμο πλήθος Μεσογειακών και Βορείων (οι Ολλανδοί δύο μέτρα, οι Πορτογάλοι
κάτι λιγότερο) ρουφάνε τον ήλιο απέναντι από τις φάμπρικες του Πόρτο και
προάγουν τη φιλία των λαών μέσα από το ποδόσφαιρο. H Ελλάδα έχει κερδίσει
πόντους, διαπιστώνουνε, καθώς ξεκινάμε να τους επιβεβαιώσουμε και μέσα στο
γήπεδο.

Ποδοσφαιρικό κλουβί

Το «Μπέσα» είναι ένα κλασικό ποδοσφαιρικό κλουβί. Τσιμεντένιο, τετράγωνο, με
τις γραμμές τού άουτ κάτω από τις μύτες των θεατών της πρώτης σειράς. Ο ήχος
ταξιδεύει γρήγορα και τα «Απορέγιος οέ» («Επάνω τους», σε ελεύθερη μετάφραση)
είκοσι οκτώ χιλιάδων κοκκινοντυμένων Ισπανών τρομάζουν δικαιολογημένα τα
παιδιά της παρέας (είναι φίλοι μας, τους λέμε, παρ’ όλα αυτά). Για λίγο τους
ηρεμεί η Ελλάδα με την προφανή (κι ίσως υπερβολική, λέμε μεταξύ μας)
αυτοπεποίθησή της, αλλά το γκολ του Μοριέντο (που όλοι οι Ισπανοί αποδίδουν
στο τακουνάκι του Ραούλ) ξαναδοκιμάζει τ’ αυτιά και την πίστη μας. Τρεις
Σουηδοί μπροστά μας κουνάνε τα ξανθά κεφάλια τους, ένας Εγγλέζος δίπλα μας
σημειώνει προσεκτικά σε ειδικό μπλοκάκι κάθε φάση, κάθε αλλαγή, κάθε κάρτα.
Θέλουμε να ελπίσουμε, αλλά δεν πολυτολμάμε. Στο δεύτερο ημίχρονο ο Χοακίν μάς
κάνει τη ζωή δύσκολη, αλλά κάπου νιώθουμε μια μεγαλύτερη ελληνική σπίθα.
«Μπρίλιαντ σταφ Ντέλας» σχολιάζει, και σημειώνει, ο Εγγλέζος στην πολλοστή
επέμβαση του παίκτη που ξεκίνησε σχεδόν Τόνι Άνταμς και αποδεικνύεται σχεδόν
Μπεκενμπάουερ. Στο ελληνικό γκολ («στα ‘λεγα εγώ για τον Τσιάρτα») χάνω το
καπελάκι μου και κινδυνεύω από τις αγκαλιές να πέσω στο κάτω διάζωμα (ευτυχώς
έχει μπάρες). Ο Χοακίν παίζει λίγο ακόμα με τα νεύρα μας, αλλά κρατάμε. Στο
τέλος οι Ισπανοί μας σφίγγουν το χέρι και μας λένε «μούτσα σουέρτε», που θα
πει «είχατε τύχη» αλλά και «καλή τύχη, για τη συνέχεια». Εξηγούμε στους
μικρούς μας γιατί είμαστε τόσο χαρούμενοι παρ’ όλο που δεν νικήσαμε κι
ευχαριστούμε τον ήλιο του Πόρτο για την επαναλαμβανόμενη προστασία του.