ΠOPTOΓAΛIΣTOPIEΣ

Ξέραμε φυσικά ότι υπήρχαν η γιορτή της μητέρας (και του πατέρα), του κρασιού
(και της μπίρας), της Ανεξαρτησίας (αλλά όχι της Υποδούλωσης). Στην Πορτογαλία
μάθαμε και για τη γιορτή της σαρδέλας, γι’ αυτό το λαϊκό πανηγύρι γύρω και
μέσα από την πιο τυπική και δημοφιλή τροφή της λουζιτανικής γης (δηλαδή
θάλασσας). Το Ευρω-2004, όμως, αποδείχτηκε Γιορτή της Σημαίας. Το πιο
εντυπωσιακό πράγμα σ’ αυτή την εντυπωσιακή χώρα – την εντυπωσιακά απλή και
ανθρώπινη και γι’ αυτό διπλά ελκυστική – είναι, αυτές τις μέρες τουλάχιστον,
το τεράστιο πλήθος των σημαιών που στολίζουν τις πλατείες και τα μαγαζιά,
κρέμονται στα μπαλκόνια και περιφέρονται στα χέρια μικρών και μεγάλων. Μια
θάλασσα (από τη λέξη αυτή δεν ξεφεύγεις στην Πορτογαλία) από κοκκινοπράσινες
σημαίες με τα επτά κάστρα στο κέντρο τους, σύμβολο κάποτε, εξερευνητικής
υπεροχής και ζήλου, φωνή σήμερα ενός ολόκληρου λαού που μοιάζει χαρούμενος και
υπερήφανος γι’ αυτό που είναι και για το γεγονός που φιλοξενεί. Ένα ωραίο
πολύχρωμο θέαμα, που σε κάνει να νιώθεις μέρος της γιορτής και φίλος – θες δεν
θες – των εορταζόντων, ο σημαιοστολισμός είναι, πάνω απ’ όλα, μια ψυχική
κατάσταση που, μεταξύ μας, αμφιβάλλω αν θα την εξωτερικεύσουμε στους δικούς
μας Ολυμπιακούς Αγώνες.

ΕΛΙΤ

Οι αγωνιστικές, κατά κάποιον τρόπο, σημαίες δύο μεγάλων ποδοσφαιρικών δυνάμεων
ήταν επίσης αυτές που προσδιόρισαν το αποτέλεσμα του ντέρμπι μεταξύ Γερμανίας
και Ολλανδίας. H θέληση των Γερμανών, από τη μια μεριά, η ανυπακοή τους στα
προγνωστικά και τις στατιστικές, η τόσο διαφορετική από της κυρίας Παπαρήγα,
αφού εδώ συνοδεύεται στην προσπάθεια ενσωμάτωσης, διατήρησης με το ζόρι στην
ποδοσφαιρική ελίτ. Ντεφορμέ ξε-ντεφορμέ, γερασμένη ή μη, δεν υπάρχει ακίνδυνη
Γερμανία σε μεγάλες διοργανώσεις και δεν της λείπει ποτέ ένας Φριγκς (που
μπορεί να λέγεται Κόνλμαν ή Βίμερ ή Φρόιντ μέσα στον χρόνο) για να σκορπίσει
τον φόβο από την πιο απίθανη γωνία.

ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ

H Ολλανδία, σε κατάσταση αμφιβολίας κι αυτή, κόντεψε να φτάσει στον πάτο της
οδυνηρής εμπειρίας. Την έσωσε η δική της σημαία, ο χαρισματικός φορ Φαν
Νίστελροϊ, ο άνθρωπος που πιστεύει πρώτα απ’ όλα στον εαυτό του αλλά, στη
διαδρομή, βάζει στη θέση τους όσους βιάστηκαν να ξεγράψουν τα αποθέματα της
πορτοκαλιάς ομάδας. Ο πιο αινιγματικός όμιλος ξεκίνησε όπως υποσχόταν κι αυτό
δεν κάνει φυσικό κακό στην κοινή σημαία όλων των φιλάθλων, τη συγκίνηση του
παιχνιδιού.