[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Ορισμένοι πήραν πολύ αψήφιστα τις ευρωεκλογές. Σκέφθηκαν ότι αφού αυτή
η κάλπη δεν βγάζει κυβέρνηση, δεν έχει νόημα να σκεφθούν σοβαρά. Κι όμως το
στοίχημα είναι μεγάλο. Και για όλους.

Για τον Κώστα Καραμανλή, αν θα διευρύνει ή όχι την κυριαρχία του στην πολιτική
σκηνή. Για τον Γιώργο Παπανδρέου, αν θα εδραιώσει ή όχι στη συνείδηση του
πολίτη το «νέο κόμμα» που θέλει να προωθήσει. Για την Αλέκα Παπαρήγα, αν θα
εισπράξει σε ψήφους την θετική απήχηση που είχε η στάση που τήρησε για το
σχέδιο Ανάν και τον ρόλο της Ευρώπης στον σύγχρονο κόσμο. Για τον Νίκο
Κωνσταντόπουλο, αν θα πετύχει να διατηρήσει μία σταθερή παρουσία στον ευρύτερο
χώρο της Αριστεράς, ύστερα μάλιστα και από την αποχώρηση τα τελευταία δύο
χρόνια στελεχών (π.χ. Νίκος Μπίστης, Μαρία Δαμανάκη) και συμμάχων (π.χ.
Μανώλης Γλέζος, Γιάννης Μπανιάς).

Ασφαλώς οι εκλογές της Κυριακής θα καταδείξουν ποιος είχε δίκιο και ποιος είχε
άδικο στις επιλογές του. Υπάρχει όμως και ένα ζήτημα που πρέπει να λυθεί και
εκτός κάλπης.

Ορισμένοι – χωρίς να το ομολογούν – ακολούθησαν στην ουσία και με σταθερά
βήματα την πολιτική του Κωνσταντίνου Καραμανλή («ανήκομεν εις την Δύσιν», «ναι
στην ένταξη στην ΕΟΚ»).

Επομένως, τί διαφορετικό θα μπορούσε να συμβεί αφού αποδέχθηκαν – ενώ
ξεκίνησαν διαφορετικά – το ίδιο μοντέλο; Έμενε νομοτελειακά άλλος δρόμος από
μία βαριά – ίσως διπλή – εκλογική ήττα;

Και τώρα; Τί ελπίζουν; Σε μία προοπτική που περνά μέσα από την πλήρη
αποϊδεολογικοποίηση και τον απόλυτο αποχρωματισμό ώστε να κερδίσουν ύστερα από
χρόνια μία ευνουχισμένη – για τις δημοκρατικές και προοδευτικές δυνάμεις –
εκλογική νίκη;

Αλλά, Κυριακή… κοντή γιορτή! Τι νόημα έχουν πια προβλέψεις, γκρίνιες και σχόλια…