TPITH AΠOΨH Ο δωδεκάλογος του γύφτου

H λέξη «Εβραίοι», στη Βίβλο, δηλώνει ετυμολογικά «αυτούς που δεν είναι εδώ».

Θα ήθελα να ονομάσω έτσι τους πολιτικούς μας, αλλά αναρωτιέμαι αμέσως: «εδώ»;
Πού είναι το «εδώ»; Και μια ακόμη ερώτηση: «Και εδώ, ποιοι είναι; Ποιοι,
βρίσκονται εδώ;».

Αναρωτιέμαι επίσης: «Μήπως το Σύστημα – που ασφαλώς είναι εδώ – είναι εδώ
γιατί δεν φαίνεται πως είναι;

Ποιοι το κρύβουν; Γιατί η έκρηξη της επικοινωνίας και της πληροφόρησης παίζει
με την απόκρυψη αυτού που είναι φανερό και, που είναι φανερό διότι δεν
φαίνεται;

Και εμείς που γράφουμε, εδώ, στον Τύπο, προάγουμε την κάλυψη;

(«Ο Τύπος», γράφει ο Flusser, «συγκαλύπτει, επειδή προκειμένου να επιβιώσει
προσκολλάται στην ευρισκόμενη σε πορεία παρακμής πολιτική εξουσία» [«H γραφή»,
Εκδ. Ποταμός, σ. 171]).

Και η τηλεόραση; H «εικόνα» δηλαδή, όχι η «γραφή»; Ή μάλλον η «μηχανή» που
αντιμεταθέτει τις αισθήσεις, την οπτικότητα σε βλέμμα, την όσφρηση σε ακοή;
(οι ιδρωμένες μασχάλες του Ρουβά).

H τηλεόραση, με τα κατάλοιπά της από τις εφημερίδες (Παναγιωταρέα,
Κακαουνάκης), σε ρόλο βοηθητικό όσων δεν γράφουν διότι δεν πρέπει να γράφουν
προκειμένου να φαίνονται (Χατζηνικολάου);

H τηλεόραση είναι το ασυνείδητο όλων μας: επικοινωνεί, διότι εκπέμπει.

Εκπέμπει, διότι απουσιάζει ο «χώρος» και ο «χρόνος» στις σχέσεις μεταξύ
παρατηρητών – θεατών. (Σκεφτήκαμε ποτέ τι σημαίνει Live;).

Αυτοί που δεν είναι εδώ, λοιπόν, οι «απόντες» εξαιτίας της τηλεόρασης, είμαστε
όλοι εμείς, προσομοιωμένες παραστάσεις, σκιές σε επικοινωνιακό παροξυσμό: ένα
«Fame story». Ένα είδος γελοιογράφησης της ζωής. Το χειρότερο, ένα είδος soft
φασισμού ανθρώπων που η σκέψη τους, επειδή στηρίζεται σε κώδικες (του A.
Μικρούτσικου), αντικαθιστά τον λόγο με τη διάρροιά (του).

Είμαστε στον «βαθμό μηδέν» της σκέψης και της ιστορικής συνείδησης. H
προϊστορία είναι εδώ. Εδώ όπου απουσιάζουμε.

Γράφω αυτές τις γενικότητες θέλοντας να εξηγήσω γιατί επιμένω στις ολιγόλογες
«Αιχμές» μου στα «NEA».

Πρώτον, διότι τις αντιλαμβάνομαι σαν «χειρονομία» (το σκαμπίλι στα
μάγουλα του Σρέντερ).

Δεύτερον, διότι θεωρώ ανώφελο να γενικεύω όπως οι πολιτικοί (π.χ. το
«όλον» ΠΑΣΟΚ του Βενιζέλου).

Τρίτον, διότι αναφέρομαι σε κάτι το μερικό και το ασήμαντο (π.χ.
«Χαρίλαος» και όχι «Κώστας Σημίτης»), που εντούτοις δηλώνει το πιο σημαντικό.

Τέταρτον, διότι η «Αιχμή» τρυπάει το Συμβολικό (είναι όπως το
γιαπωνέζικο χάι-κου: κάτι που «απλούστατα έρχεται ή δεν έρχεται μια δεδομένη
στιγμή σ’ έναν δεδομένο τόπο»).

Πέμπτον, διότι γράφοντας κάνω μια τέχνη για μιαν άλλη.

Έκτον, διότι συλλέγω από την τυχαιότητα αυτό που μου υπαγορεύει (μου
απαγορεύει;) να συγκρατήσω: το εύρημα.

Έβδομον, διότι με τις «Αιχμές» δεν θέλω τίποτα να πω. (Ό,τι λέω,
προέρχεται από την αμφισημία του. Άλλωστε ό,τι με ενδιαφέρει, υπαγορεύεται από
τη νοηματική απόλαυση, όχι μόνον τη δική μου αλλά και του αναγνώστη. Σ’ αυτού
τη δικαιοδοσία επαφίεται το νόημα ως απο-νενοημένη συνάντηση με το
πραγματικό).

Όγδοον, διότι δεν θέλω να γίνω «παράγοντας» επ’ ουδενί. (Οι αλήθειες
των παραγόντων της δημόσιας ζωής, «στη δύναμη της αλαζονείας που τις διέδωσε,
στηρίζονται»).

Ένατον, διότι οι εμπεριστατωμένες «κριτικές» των χιλίων λέξων μου
θυμίζουν τη μελαγχολία του λογιστή μπρος στον ισολογισμό της δικής του
μιζέριας.

Δέκατον, διότι γνωρίζω καλά τους διαφωτιστές στους οποίους – όσο γράφω
και όσο αναπνέω, ανήκω: «Κάτω από τα ράσα του κριτικού υπερθεματισμού δονείται
ρυθμικά το εγκόσμιο χέρι της χειρότερης ιεράς εξέτασης» (Βάνεγκεμ).

Ενδέκατον, διότι η αρθρογραφία είναι υποκρισία. (Επιστρέφουμε στη
«σύντομη μορφή γραφής» από απόγνωση).

Δωδέκατον, διότι όποιος γίνεται διάσημος από τις συνωμοσίες των
αισθημάτων ενοχής και φόβου, πρέπει να ξεγίνεται, επειδή πολλοί θέλουν να τον
φτύσουν και πολλοί αρχίζουν να τον σέβονται, αλλά και στις δύο περιπτώσεις
είναι τα ίδια ακριβώς πρόσωπα.

(Το τρομερό είναι πως συνεχίζει να καμαρώνει σαν γύφτικο σκεπάρνι).