Θεσμικά «γυμνή» η Eλλάδα κατά της τρομοκρατίας

Πάνοπλη αστυνομικά αλλά θεσμικά «γυμνή» και με τη χειρότερη επίδοση σε
ό,τι αφορά την υιοθέτηση της αντιτρομοκρατικής νομοθεσίας της E.E. πορεύεται η
Ελλάδα προς τη διοργάνωση των «ασφαλέστερων Ολυμπιακών Αγώνων». Όπως προκύπτει
από την έκθεση της ιρλανδικής προεδρίας για την πορεία υιοθέτησης έξι νομικών
«εργαλείων» στον κοινό αγώνα κατά της τρομοκρατίας, η Ελλάδα σημειώνει τη
μεγαλύτερη καθυστέρηση στη συμμόρφωση με τις αποφάσεις της E.E. και μοιράζεται
την τελευταία θέση στον κατάλογο μαζί με την Εσθονία και τη Σλοβακία!

Σύμφωνα με την έκθεση, ο βαθμός συμμόρφωσης της Ελλάδας κρίνεται
ικανοποιητικός μόνο σε ό,τι αφορά τα πρακτικά μέτρα δικαστικής και αστυνομικής
συνεργασίας στην καταπολέμηση της τρομοκρατίας. Σε όλα τα υπόλοιπα, που
αφορούν τη νομική κατοχύρωση του πλαισίου συνεργασίας με τα υπόλοιπα
κράτη-μέλη, το ελληνικό κράτος λειτουργεί στο κενό. Συγκεκριμένα δεν έχει
κοινοποιήσει ακόμα στις Βρυξέλλες την υιοθέτηση της νομοθεσίας που καλύπτει το
ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης, τη σύσταση κοινών ερευνητικών ομάδων, το ξέπλυμα
του χρήματος και γενικότερα τον εντοπισμό και το πάγωμα των προϊόντων
εγκλήματος και τη συμφωνία-πλαίσιο για τον ορισμό της τρομοκρατίας.
Χαρακτηριστικό της «ελληνικής προσέγγισης» είναι ότι η χώρα μας έχει ήδη
προχωρήσει στην τοποθέτηση εκπροσώπου στη Eurojust χωρίς να διαθέτει ακόμα το
νομικό καθεστώς που θα διέπει τη συμμετοχή της σ’ αυτό το συντονιστικό όργανο
των εθνικών ανακριτικών και εισαγγελικών Αρχών της E.E.

Μεταξύ των κρατών-μελών που είχαν υιοθετήσει αυτές τις ρυθμίσεις τον χειμώνα
του 2002 – 2003, η Ελλάδα δεν έχει ακόμη ανταποκριθεί σε πέντε από τα έξι
μέτρα, η Ιταλία και το Λουξεμβούργο σε τρία, το Βέλγιο, η Ισπανία και η
Ιρλανδία σε δύο και η Γερμανία με την Ολλανδία σε ένα. Το νομικό
αντιτρομοκρατικό «οπλοστάσιο» της E.E. έπρεπε να είχε τεθεί σε εφαρμογή μέσα
στο 2003, ενώ αμέσως μετά την επίθεση της 11ης Μαρτίου στη Μαδρίτη, οι
Ευρωπαίοι ηγέτες, του K. Καραμανλή συμπεριλαμβανομένου, είχαν δεσμευθεί να
προχωρήσουν άμεσα στην άρση των τελευταίων εμποδίων. Τρεις μήνες αργότερα η
Ελλάδα είναι η μόνη που εμφανίζει τέτοια ολιγωρία, που τη φέρνει σε
δυσμενέστερη θέση ακόμη και σε σχέση με τα περισσότερα νέα κράτη-μέλη.