Kυλάει εδώ και 19 χρόνια!

Ο Λούντκαν Μπάμπα κυλάει στριφογυρίζοντας πάνω στην καυτή από τον ήλιο
άσφαλτο, μέσα σ’ ένα σύννεφο σκόνης και αναθυμιάσεων από τις εξατμίσεις.

Λούντκαν Μπάμπα: Χάρη στην αφοσίωσή του έχει αρκετούς μαθητές και πολλούς θαυμαστές

Είναι ξαπλωμένος και στριφογυρίζει ξανά και ξανά, σαν κομμένος κορμός δένδρου.
Τα μέλη του χτυπούν πάνω σε στύλους, πέφτει σε λακκούβες λάσπης, βυθίζεται
ακόμη περισσότερο σε μια πνευματική έκσταση. Ο Λούντκαν Μπάμπα, όπως και
οποιοσδήποτε σαντού, ινδουιστής ασκητής, τα κάνει όλα αυτά για να
απελευθερώσει την ψυχή του από τον ατέρμονα κύκλο της μετενσάρκωσης -γέννηση,
θάνατος, γέννηση ξανά. Ξαπλωμένος στη μέση του δρόμου, κυλώντας σαν βαρέλι επί
ώρες και για πολλά χιλιόμετρα, μέσα από πλήθη ανθρώπων και αυτοκίνητα,
ταξιδεύει προς την αιώνια ευδαιμονία. Δεν πρόκειται όμως για συνηθισμένο άγιο.
Έχει επίσης αποστολή να φέρει την ειρήνη στον κόσμο. Χάρη στην αφοσίωσή του,
στη δύναμή του να προσελκύει την ελεημοσύνη, έχει αρκετούς μαθητές, πολλούς
θαυμαστές και, βεβαίως, τον τίτλο του Λούντκαν Μπάμπα, του Κυλιόμενου Άγιου.

Αναζωογόνηση. Τα τελευταία 19 χρόνια έχει κυλήσει χιλιάδες χιλιόμετρα,
περιστρεφόμενος πολλά εκατομμύρια φορές που μόνο να το σκεφτείς το κεφάλι σου
γυρίζει. Ωστόσο για τον 55χρονο σαντού, η διαρκής περιστροφή είναι
αναζωογονητική. Λέει πως δεν αισθάνεται πόνο. Και εκτός από λίγες φουσκάλες
που βγάζει όταν κυλάει το μεσημέρι πάνω στην καυτή άσφαλτο, το δέρμα του είναι
μαλακό σαν μωρού. Όταν στέκεται όρθιος, είναι ξυπόλυτος, περίπου 1,60 μ., με
μακριά μπερδεμένα μαύρα μαλλιά και μακριά γένια, μαύρα και γκρι. Δεν μοιάζει
να έχει στο σώμα του πάνω από μερικά γραμμάρια λίπους. Οι πιστοί μαζεύονται
γύρω του για να τους γιατρέψει, κουνώντας τη σκούπα του από φτερά παγωνιού και
τα σακουλάκια του με τις ευλογημένες στάχτες. Λέει πως στις σχεδόν δύο
δεκαετίες που κυλάει, δεν είχε ούτε ένα ατύχημα, ούτε ένα σοβαρό τραυματισμό:
«Κινούμαι στη διάρκεια κυκλώνων, στη διάρκεια καυτών καλοκαιριών και παγωμένων
χειμώνων. Σκέφτομαι τον Θεό, σκέφτομαι τη Μητέρα Γη και μετά κυλάω και κυλάω
και κυλάω. Δεν ζαλίζομαι. Δεν καταναλώνω φαγητό, μόνο τσάι και τσιγάρα. Το
βράδυ τρώω φρούτα, ρότι (ψωμί), ό,τι βρίσκω». Ως σαντού, ο Κυλιόμενος Μπάμπα
επιβιώνει με ελεημοσύνες. Επιδιώκοντας τη «μόκσα», την απελευθέρωση από τον
κύκλο της μετενσάρκωσης, πρέπει να απορρίψει τις ανέσεις της συνηθισμένης
ζωής. Όχι όμως και όλες. Ένα μέλος του μικρού κύκλου του Κυλιόμενου Μπάμπα
κρατάει ένα κινητό τηλέφωνο. Εφόσον το σήμα είναι καλό, ο Κυλιόμενος Μπάμπα
είναι πάντα σε επαφή.

Λέει πως δεν αισθάνεται πόνο. Και εκτός από λίγες φουσκάλες που βγάζει όταν κυλάει το μεσημέρι πάνω στην καυτή άσφαλτο, το δέρμα του είναι μαλακό σαν μωρού

H δύναμη της φύσης. Πιστεύει πως τον στριφογυρίζει το χέρι του Θεού.
Πώς αλλιώς, ρωτάει, θα μπορούσε ένας άνθρωπος να κυλάει ξανά και ξανά επί
μήνες πάνω σε ανώμαλο έδαφος και να μην τραυματίζεται; «Το μόνο που κάνω είναι
να βάζω στα μαλλιά μου λάδι καρύδας το βράδυ και ακόμη κι αυτό μόνον όταν έχω
κέφι», λέει ο Κυλιόμενος Μπάμπα ρουφώντας ένα τσιγάρο. «Αυτή είναι η δύναμη
της φύσης, η δύναμη του θείου».

Επόμενη στάση: Πακιστάν

Το όνομά του είναι Μοχάν Σινγκ και γεννήθηκε στη βόρεια ινδική πόλη
Ντουνγκαρπούρ. Όταν ήταν ένα 12χρονο ξυπόλυτο αγόρι, λέει ο Κυλιόμενος Μπάμπα,
έτριψε τα χέρια ενός ετοιμοθάνατου συνομηλίκου του και του έσωσε τη ζωή. Αφού
έκανε το θαύμα αυτό, πήγε σ’ ένα ναό, απαρνήθηκε τον κόσμο και έγινε σαντού.
Το 1973, συνεχίζει, μπήκε σε μια σπηλιά και έμεινε εκεί για 12 χρόνια,
επιβιώνοντας με χορτάρια και νερό, μέχρι που μια θεϊκή φωνή του είπε να
αρχίσει να κυλάει για την ειρήνη. Στο πρώτο ταξίδι του διήνυσε λίγο λιγότερο
από 40 χιλιόμετρα. Στο τρίτο, το 1994, κύλησε περίπου 4.000 χιλιόμετρα ανά την
Ινδία.

Σήμερα κυλάει προς το Πακιστάν, προς τη Λαχώρη, όπου ελπίζει να συναντήσει τον
πρόεδρο της χώρας Περβέζ Μουσάραφ για να του ζητήσει να συνάψει διαρκή ειρήνη
με την Ινδία. Μέχρι στιγμής δεν έχει ραντεβού μαζί του. Δεν έχει διαβατήριο
ούτε βίζα για να περάσει τα σύνορα. Αλλά αυτά είναι προβλήματα μιας άλλης
μέρας, που απέχει ακόμη 600 χιλιόμετρα, αρκετές εβδομάδες και αμέτρητες
περιστροφές. Ο σαντού πιστεύει πως επόμενος προορισμός του πιθανόν να είναι το Ιράκ.

Επιμέλεια: Γιώργος Αγγελόπουλος