Διακριτικότης, η αρετή μας…

ΑΠΟ TO 2001 και μετά, η κυβέρνηση Σημίτη υπέφερε από την ασθένεια των
κακών δημοσκοπήσεων. Δεν ανέρρωσε ποτέ. Τελικά, λίγο πριν από τις εκλογές, ο
Πρωθυπουργός επέλεξε τη φυγή προς την ανανέωση – και προς τον κ. Γ.
Παπανδρέου…

Οι εκλογές του Μαρτίου επιβεβαίωσαν τις δημοσκοπήσεις. Αλλά η κυβέρνηση
Καραμανλή, που συμπληρώνει τρεις αδιατάρακτους μήνες στην εξουσία, υποφέρει
από μία άλλη ασθένεια – τις καλές δημοσκοπήσεις…

Τι κι αν ο κ. Γ. Αλογοσκούφης δεν έχει οδό συνεννόησης με τον υφυπουργό του κ.
A. Ρεγκούζα για τα φορολογικά; H κυβέρνηση ανεβαίνει στα γκάλοπ. Τι κι αν ο
υπουργός Αιγαίου υπερασπίζει τους ακτοπλόους στην απαίτησή τους για υπέρογκες
ανατιμήσεις στα εισιτήρια των πλοίων – διαφωνώντας με τον αρμόδιο υπουργό
Ναυτιλίας; H κυβέρνηση ανεβαίνει κι άλλο στα γκάλοπ. Τι κι αν στο υπουργείο
Ανάπτυξης δεν μπορούν να συμφωνήσουν στο τι θα κάνουν – και στο τι δεν θα
κάνουν – για την ακρίβεια; H κυβέρνηση ανεβαίνει ξανά στις δημοσκοπήσεις…

Του Έλληνα ο τράχηλος…

ΠΟΥ ΟΔΗΓΕΙ αυτή η εξέλιξη; Φυσιολογικά, οδηγεί στο να θεωρήσουν οι
κυβερνώντες ότι δεν χρειάζεται να πάρουν μέτρα για την ακρίβεια – μιας και δεν
έχουν πολιτικό κόστος. Οδηγεί στο να θεωρήσουν υπουργοί και υφυπουργοί ότι δεν
χρειάζεται να υπάρχει μία ενιαία κυβερνητική γραμμή, αφού και ως σκορποχώρι
θριαμβεύουν. Οδηγεί στο να καταλήξουν στο οικονομικό επιτελείο ότι του Έλληνα
ο τράχηλος υποφέρει τον οποιονδήποτε φορολογικό ζυγό – αφού τα εκλογικά
ποσοστά της N.Δ. ευημερούν.

Όλες οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι η κυβέρνηση περνά ένα… τέρμινο μέλιτος με
την ελληνική κοινωνία. Αυτό – μέχρις ενός βαθμού – ήταν φυσιολογικό για το
πρώτο μετεκλογικό διάστημα. Τώρα που τα προβλήματα έχουν μπει στο τραπέζι –
και η κυβέρνηση δείχνει να αρνείται να τα αντιμετωπίσει – η ανοχή δεν είναι
πλέον αυτονόητη. Όσο κι αν η χώρα διαθέτει, εκτός από μία… διακριτική
κυβέρνηση και μία εξίσου διακριτική αξιωματική αντιπολίτευση!