ΣE ΠPΩTO ENIKO Tι τους έφταιγαν οι παιδικές ζωγραφιές;

Τρεις παιδικές ζωγραφιές έδωσαν χρώμα για λίγες μόνον ώρες στο Κέντρο Τύπου,
που λειτουργεί τους τελευταίους δεκαπέντε μήνες δίπλα στη δικαστική αίθουσα
των Γυναικείων Φυλακών Κορυδαλλού. Εκεί όπου δεκάδες δημοσιογράφοι, άλλοι
περαστικοί και άλλοι σε καθημερινή βάση, καλύπταμε πρώτα τη δίκη της 17N και
τώρα τη δίκη για την υπόθεση του ΕΛΑ.

Πριν από λίγες μέρες κάποιοι συνάδελφοι αποφάσισαν να στολίσουν τον τοίχο με
ζωγραφιές των παιδιών τους. Ο χώρος εξάλλου έχει παραχωρηθεί από το υπουργείο
Τύπου και το υπουργείο Δικαιοσύνης για συγκεκριμένη χρήση και αναλογιζόμενοι
πως ακόμα θα περάσουμε πολλούς μήνες εκεί μέσα είπαν να κάνουν μια….
εικαστική παρέμβαση.

Χρώματα, σχέδια, ατίθασες γραμμές, η κλασική φιγούρα της μαμάς και ένα
αυτοσχέδιο ποίημα για την άνοιξη ήταν ό,τι απεικόνιζαν τα παιδικά έργα. Τι κι
αν όλοι όσοι ήμασταν παρόντες συμφωνήσαμε πως αποτελούσαν μια διαφορετική
πινελιά; Φαίνεται, όπως λένε, λογαριάζαμε χωρίς τον ξενοδόχο. Το επόμενο
πρωινό μπαίνοντας στο Κέντρο Τύπου οι ζωγραφιές είχαν εξαφανιστεί. Οι άγνωστοι
δράστες τις εξαφάνισαν για λόγους που προφανώς μόνο οι ίδιοι είναι σε θέση να
εξηγήσουν. Ίσως να θεώρησαν ύποπτο το αθώο περιεχόμενο τους ή να τις μπέρδεψαν
με… προκηρύξεις λόγω του αντικειμένου της εκδικαζόμενης υπόθεσης, σχολίασαν
έκπληκτοι, μεταξύ αστείου και σοβαρού, οι «ιδιοκτήτες» των παιδικών έργων που
κάποιους ενόχλησαν. Ιδιαίτερη εντύπωση προκάλεσε το γεγονός ότι όσοι
διαφωνούσαν με την κίνηση αυτή περιορίστηκαν στην αυθαίρετη κατάσχεσή τους και
δεν είχαν την ευαισθησία να επιστρέψουν τις ζωγραφιές στους γονείς. Δεν
σκέφτηκαν πως αν για τους ίδιους ήταν απλώς χρωματιστά κομμάτια χαρτιού, για
κάποιους άλλους έχουν ιδιαίτερη συναισθηματική αξία.