[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Εξήντα συνεδριάσεις σε τέσσερις μήνες, και το ίδιο φάντασμα πλανάται
ακόμη πάνω από τη δίκη για τον ΕΛΑ στον Κορυδαλλό. Όσο περνάει ο καιρός όλο
και πιο καθαρά φαίνεται ότι αυτή η δίκη γίνεται για να γίνει, ή ότι απλώς
έπρεπε να γίνει. Για να πιστοποιηθεί το «βάθος» στο οποίο υποστήριζαν ότι
είχαν φθάσει οι διωκτικές αρχές ξετυλίγοντας το κουβάρι της τρομοκρατίας. Και
για να μην υποστηριχθεί ότι όλα ξεκίνησαν – περίπου – τυχαία από την έκρηξη
του πυροκροτητή στα χέρια του Σάββα Ξηρού.

Και αν δεν έχει νόημα (παρά μόνο για τους ιστορικούς) ο σκεπτικισμός στο τι
έγινε τελικά δύο καλοκαίρια πριν, αφού πολιτική είναι πάνω απ’ όλα το
αποτέλεσμα, και ως τέτοιο αυτό καταγράφηκε με την καταδίκη των «17», ποιος
μπορεί να ισχυριστεί το ίδιο και στην υπόθεση του ΕΛΑ;

Τέσσερις άνθρωποι κατηγορούνται, και με εξαίρεση τον Χρήστο Τσιγαρίδα ο οποίος
αυτοβούλως παρουσιάστηκε και ομολόγησε, οι άλλοι τρεις επιβαρύνονται μόνο από
μία μαρτυρική κατάθεση (η οποία έχει αναιρεθεί, αναπροσαρμοστεί και
ανασκευαστεί από τον ίδιο τον μάρτυρα) και από μερικές αστείες εκθέσεις
ανώνυμων Γερμανών πρακτορίσκων.

Και εδώ ακριβώς το πράγμα αρχίζει να γίνεται επικίνδυνο. Δεν είναι η εμμονή
της έδρας να βγάλει από τη μύγα ξύγκι – δουλειά της, θα πει κάθε
καλοπροαίρετος. Δεν ενοχλούν οι δεκάδες μάρτυρες που καλούνται και δεν
παρουσιάζονται – λογικό είναι με τα χρόνια που πέρασαν να μη θυμούνται, να μην
έχουν τι να πουν. Ούτε και προβληματίζουν οι ριάλιτι συζητήσεις για τα ερωτικά
του ενός των κατηγορουμένων, οι οποίες και έχουν μονοπωλήσει μέχρι σήμερα τη
διαδικασία.

Αυτό που ανησυχεί είναι η υφέρπουσα φημολογία ότι η δίκη συνδέεται με την
ασφάλεια του 2004. Και ότι οι ποινές θα είναι «μερικές 20άρες», για να μη «μας
πουν ότι δεν είμαστε αυστηροί σε θέματα τρομοκρατίας».

Αυτό που ενοχλεί είναι η επιδεικνυόμενη ανοχή στην εύκολη καταδίκη, έστω και
χωρίς στοιχεία.

Και όλα αυτά όταν μια δίκη σαν αυτή θα μπορούσε να είναι και μια φάρσα, που
όμως δεν βγάζει γέλιο γιατί λείπουν οι θεατές… Δεν έχουν άλλωστε τι
καινούργιο να μάθουν…