[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

«Μη, πρόσεχε, μην αγοράζεις τώρα, έρχονται οι… Σιντιμπάστερς, άσε
κάτω τα CD που έχεις στα χέρια και κάνε τον ανήξερο, αλλιώς θα σε τρέχουν στο
Αυτόφωρο»! Όχι. Δεν είναι ατάκες από ταινία επιστημονικής φαντασίας ή φάρσα
του παλιού ελληνικού σινεμά… Είναι συμβουλή φίλου προς φίλο στην Αθήνα του
2004, για να αποφύγει τη σύλληψη τη στιγμή που πάει να αγοράσει ένα CD από
μαυρούλη!

Το διάβασα και δεν πίστευα στα μάτια μου: Περαστικός που αγόρασε CD από μαύρο
πλανόδιο συνελήφθη από αστυνομικό όργανο και άνδρα της IFPI – Διεθνής Ένωση
Παραγωγών Ηχογραφημάτων – και πέρασε από το Αυτόφωρο όπου και πλήρωσε 1.000
ευρώ! Με ποια κατηγορία; Για «αποδοχή προϊόντων εγκλήματος»! Είναι, δηλαδή, να
τρελαίνεσαι. Με την ίδια λογική, ασφαλώς, θα μπορούσαν να συλλαμβάνουν και
όσους αγοράζουν φρούτα από πλανόδιους μικροπωλητές, ρούχα, παπούτσια και τα…
πάντα! Παράνομοι δεν είναι και αυτοί; Γιατί να εφαρμόζει η Πολιτεία δύο μέτρα
και δύο σταθμά για τους μεν και τους δε;

H απάντηση είναι μία και απλή: οι δισκογραφικές εταιρείες είναι τεράστιος
οικονομικός κολοσσός που «αναγκάζει» την Πολιτεία στην εφαρμογή του νόμου κατά
γράμμα. Και η Πολιτεία, βέβαια, συλλαμβάνει τον καταναλωτή, αντί να
διαλευκάνει την υπόθεση… Πώς, δηλαδή, δικαιολογείται η τιμή των CD να είναι
πέντε φορές πιο ακριβή από ό,τι κόστιζαν οι δίσκοι βινυλίου; Πώς τα πλαστά CD
είναι το ίδιο καλογραμμένα και ανθεκτικά, όπως τα νόμιμα; Γιατί κανένας
αγοραστής πλαστού CD δεν παραπονιέται – όπως παλιά με τις πλαστές κασέτες –
ότι αυτά είναι άχρηστα, αφού χρησιμοποιηθούν μια δυο φορές;

Δεν μπορεί. Ή στραβός είναι ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουν οι δισκογραφικές
εταιρείες, που με την ακρίβεια «γεννάνε» την πειρατεία… Αλλιώς θα θυμηθούμε
τα χρόνια της χούντας και της παρανομίας, προκειμένου να αποκτήσουμε και να
ακούσουμε μουσική που να την σηκώνει η τσέπη μας!