AMAΛIA MOΥTOΥΣH «Zούμε μέσα από ρόλους»

H Αμαλία Μουτούση σε σκηνή από το «Μπλάουμπαρτ», όπου παίζει έξι διαφορετικά πρόσωπα. Εδώ, ως μία από τις γυναίκες του σύγχρονου Κυανοπώγωνος

Στον ευρύ κύκλο της κοινωνίας του θεάματος και τον στενότερο της τέχνης, η
παρουσία της Αμαλίας Μουτούση είναι διαρκής και ευδιακρίτως κυρίαρχη. Αμιγώς
θεατρική ηθοποιός, διαρκώς ανανεούμενη και αταξινόμητη σ’ ένα γενικότερο
σύστημα τυποποίησης, εμφορείται από την πεποίθηση πως «το ζήτημα δεν είναι η
έκταση των ρόλων, αλλά οι θερμοκρασίες των ανθρώπων που συνεργάζονται για ένα
κοινό αποτέλεσμα». Όπως συμβαίνει τώρα, με τη συμμετοχή της στην παραγωγή, που
εγκαινίασε το θεατράκι το οποίο «υψώθηκε» πάνω από την πλατεία του θεάτρου
«Πόρτα» της Ξένιας Καλογεροπούλου.

«H δουλειά που κάναμε με τον Γιώργο Λάνθιμο, ενώ ήταν πρωτοβουλία της Ξένιας
Καλογεροπούλου, ήρθε σαν να την είχα προετοιμάσει. Θέλω να πω ότι δουλεύω έτσι
ώστε να με διαλέγουν αυτοί που διαλέγω», λέει για την παράσταση του έργου της
Ντέα Λόερ «Μπλάουμπαρτ». Αδιαφιλονίκητη πρωταγωνίστρια, χωρίς ίχνος
ναρκισσισμού, παίζει και τις έξι γυναίκες, ερωτευμένες με έναν σύγχρονο
Κυανοπώγωνα, ο οποίος σκοτώνει ό,τι αγαπάει.

«Είναι έξι γυναικεία πρόσωπα που δεν τα βλέπουμε πάνω από λίγα λεπτά το
καθένα. Σαν έξι μικρά σκετς με ηρωίδες, κάτι ανάμεσα σε τύπους κόμικς και σε
χαρακτήρες. Δύσκολο να ‘σαι όλα αυτά και με απλότητα… Τη χάρηκα και τη
χαίρομαι αυτή την παράσταση. Μου αρέσει να συνεργάζομαι με νέους ανθρώπους.
Έχουν μία σοβαρότητα, αλλά και μία απόσταση από το σοβαρό. Φέρουν μια ελαφράδα
που έχει ειδικό βάρος. Θέλουν να περνάνε καλά, τιμώντας τη ζωή τους. Έχει
σημασία το πώς πλησιάζεις κάτι. Από ποια γωνία προσεγγίζεις την ελαφράδα».

Στην εικοσάχρονη πορεία της βίωσε τα πρώτα χρόνια στελεχώνοντας
δημιουργικά με τον Μιχαήλ Μαρμάρινο την εναλλακτική σκηνή «Διπλούς έρως» (1984
– 1998).

«Με καθόρισε αυτή η εποχή. Γιατί, όταν συναντηθήκαμε με τον Μαρμαρινό, ήμουν
εντελώς άπλαστη. Μεγαλώσαμε μαζί με την ομάδα. Όταν έχεις ζήσει κάτι τόσο
καθοριστικό – με τα καλά και τα άσχημα – θέλεις αυτήν τη μοναδικότητα να τη
συντηρήσεις. Δεν γίνεται να εγκαταλείψεις αυτό το κομμάτι σου, δεν γίνεται
όμως και να συνεχίσεις να το ασκείς».

Ελεύθερος «σκοπευτής» πια, κινείται στη θεατρική «αγορά» μ’ έναν ιδιαίτερο
εκλεκτισμό.

«Νιώθω να βρίσκομαι σ’ ένα ανοιχτό χωράφι, όπου μπαίνω από παντού. Κι έτσι
όπως είναι η κατάσταση, ρευστή αλλά και πραγματική, με οδηγεί να είμαι σαφής
ως προς το τι να ζητήσω για να συμβεί αυτό που επιθυμώ. Αισθάνομαι ότι
βρίσκομαι σε μία εκκίνηση όπου οι άνθρωποι, τα πράγματα είναι μπροστά μου σαν
ερώτημα. Κι επειδή νιώθω να συμβαίνουν πολλά αυτό τον καιρό, περιμένω. Όχι
παθητικά. Μέσα στην επόμενη δεκαετία θα είμαι “ανοιχτή” για να καταλάβω τι θα
‘ταν καλό να κάνω, ποια νήματα να κινήσω, ποιοι δεν θα θέλαμε να χαθούμε».

Όμορφη, μελαγχολική, ένα πλάσμα μεγάλης ευαισθησίας, κάθεται απέναντί μου με
μία ένταση στο βλέμμα, προσπαθώντας να προσδιορίσει τη σχέση της με τον χρόνο.

«Είμαστε φορτωμένοι με την αγωνία του. Όταν σκέφτομαι ότι θα πεθάνω ή θα
πεθάνουν οι άνθρωποι που αγαπώ, λυπάμαι πάρα πολύ. Λυπάμαι να μη ζω, να μη
ζουν οι αγαπημένοι μου. H ισορροπία μου είναι πολύ εύθραυστη», λέει ψιθυριστά.

Και οι άμυνές της; «Είμαι καλή στο να παίζω θετικούς ρόλους στη ζωή
μου. Όπως, ας πούμε, το δυνατό παιδί που στηρίζει τους γονείς του στις
δύσκολες στιγμές. Μεγαλώνοντας, οι ρόλοι πολλαπλασιάζονται. Αλλά πίσω από κάθε
ρόλο, στο βάθος βάθος, υπάρχει κάτι πολύ μικρούλι, που είσαι πραγματικά εσύ.
M’ αυτή την έννοια είμαι άνθρωπος θετικός με μεγάλη αντοχή, με δυνατότητα να
προσπερνάω τις δυσκολίες, να στηρίζω αυτούς που αγαπώ, να πηγαίνω παρακάτω.
Και μόνο οι πολύ δικοί μου άνθρωποι ξέρουν ότι εκεί, στο βάθος, είμαι τόσο
αδύναμη. Έχω πολλές διαφορετικές πλευρές μέσα μου. Δεν έχω πρόβλημα
επικοινωνίας και άλλες στιγμές γίνομαι αυτιστική. Πασχίζω για μια πραγματική
αθωότητα και δεν ξέρω ποια είναι αυτή. Συχνά, μου φαίνεται αστείο να θέλω, με
τόση μανία, να εκφράσω κάτι το οποίο δεν εκφράζεται».

Πρόσωπο μεγάλης περηφάνιας και γενναιοδωρίας με τρυφερό βλέμμα πάνω
στην ανθρώπινη αδυναμία, ψάχνει τις επιθυμίες της και τις ακολουθεί με πείσμα.
Έτσι κι αλλιώς, οι «δύσκολοι» άνθρωποι έχουν δυσκολίες.

«Τελικά όμως βρίσκεις τους “μηχανισμούς” μέσα από τους οποίους μπορείς να
κάνεις τα πράγματα που θέλεις. Την αγαπώ στ’ αλήθεια αυτή τη δουλειά. Μου
δείχνει πολλά πράγματα. Τους φόβους μου, τις ανασφάλειές μου. Με κρατάει
“ζωντανή”. M’ αρέσει να παίζω ωραίους ρόλους. Αρκεί να γίνονται με ανθρώπους
που με ενδιαφέρει η σκέψη τους, η στάση τους στο θέατρο και στη ζωή. Είναι
περιορισμένοι αυτοί με τους οποίους δουλεύω. Αλλά δεν έχω άλλο τρόπο. Δηλαδή
δεν θέλω να παίξω την Έντα Γκάμπλερ, μ’ έναν σκηνοθέτη που δεν με εμπνέει».

«Κασσάνδρα», Μέγαρο Μουσικής, αρχαία θέατρα

Την επόμενη χειμερινή θεατρική περίοδο θα συνεργαστεί με τον Δημήτρη Καμαρωτό
και τέσσερις μαθητές της από το Θεατρολογικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Πατρών
για μια παραγωγή που θα παρουσιαστεί στο «Λιθογραφείο» της Πάτρας. Θα
σκηνοθετήσει το έργο «Κασσάνδρα» που έγραψε η φοιτήτρια Δέσποινα
Γεωργακοπούλου. Στη συνέχεια θα παιχτεί στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών η παραγωγή
με τα μονόπρακτα Στρίνμπεργκ και Τενεσί Ουίλιαμς, που έπαιξαν με τη Νόνικα
Γαληνέα, στο Κόβεντ Γκάρντεν. Παράλληλα, θα δουλεύει με τον Λευτέρη Βογιατζή
μια τραγωδία που θα παρουσιάσουν το επόμενο καλοκαίρι σε αρχαία θέατρα.

«Κάποια στιγμή, αποκτώντας περισσότερη αγάπη για τη ζωή που σου δόθηκε,
μπαίνεις σε μια κατάσταση που θες να είσαι πιο αυστηρός αλλά και πιο μαλακός.
Ευέλικτος αλλά και προσεκτικός, για να προστατέψεις κάτι που δεν θέλεις να
ταλαιπωρηθεί, αλλά είσαι έτοιμος να το ταλαιπωρήσεις για το καλό του».

INFO

Στο Θέατρο Πόρτα (Μεσογείων 59, τηλ. 210-7711.333, 210-7780.518).