ΣE ΠPΩTO ENIKO Xιονάτη, φάε το μήλο σου

Παρά τις προτροπές των ανιψιών μου, παραλίγο να μείνω το μόνο… παιδάκι που
δεν είχε διαβάσει Χάρι Πότερ. Ο όγκος του πονήματος μου έκοβε εντελώς τη φόρα,
για όλα όμως υπάρχει λύση. H τηλεοπτική μετάδοση της σχετικής ταινίας με έκανε
να φτάσω μια ώρα αρχύτερα στο σπίτι μου. Βράδυ, εννέα η ώρα νταν, το σώμα μου
είχε πάρει το σχήμα του καναπέ. Στο πρώτο δεκάλεπτο είχα ήδη καταλήξει στη
λανθασμένη εντύπωση ότι ενώπιόν μου είχα την αρσενική εκδοχή της Σταχτοπούτας.
Κατά τ’ άλλα καλά και όλα στη θέση τους, αλλά κάπως πιο ευφάνταστα, και πολύ,
μα πολύ θεαματικά. Πίσω από το υπερπροικισμένο παιδί που κινδυνεύει να πάει
χαμένο εξαιτίας της αστοργίας των θετών του γονιών υπήρχε η κλασική
εξιδανικευμένη εικόνα των φυσικών γονιών, ενώ η φιλία και η αρωγή των
μεγαλυτέρων ήταν πάντα εκεί για να το συγκρατήσουν από την ακατανίκητη γοητεία
του θανάτου.

Όθεν, καταλαβαίνω γιατί τα ανίψια μου μού είχαν πάρει τ’ αυτιά με την
ποτερομανία τους. Καταλαβαίνω επίσης για ποιο λόγο η Εκκλησία προς στιγμήν
ένιωσε να απειλείται από τους κρουνούς μαγείας που ξεχύνονται σε κάθε σελίδα.
Εκείνο που δυσκολεύομαι κάπως να κατανοήσω είναι πώς η κ. Ρόουλιν τα κατάφερε
να γράψει το πρώτο unisex παραμύθι του κόσμου. Πού οι παλιοί δικοί μας
παράδεισοι, όπου για να γίνεις πρωταγωνίστρια έπρεπε να είσαι νόστιμη, ορφανή,
σκονισμένη και να περάσεις των παθών σου τον τάραχο, ενώ το αγόρι καίτοι
εμφανιζόταν μόνο στο τέλος της ιστορίας κατάφερνε να γίνει ήρωας με ένα
δίλεπτον πέρασμα κι εκείνο καβάλα σε άλογο. Αίσχος…