ΓNΩMH Xρειάζονται μέτρα και όχι θεωρίες για να πέσουν οι τιμές στα καύσιμα

Έπειτα από εβδομάδες απραξίας απέναντι στις διογκούμενες τιμές των καυσίμων, η
κυβέρνηση της N.Δ. γαντζώθηκε σε μία πρόταση που διατύπωσε προς την Ευρωπαϊκή
Ένωση για μείωση του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης. H πρόταση αυτή δεν έχει καμία
πρακτική αξία, δεν πρόκειται να υλοποιηθεί και αποτελεί απλώς ένα
επικοινωνιακό πυροτέχνημα για να καλύψει την απουσία συγκεκριμένων ενεργειών
και πρωτοβουλιών στο εσωτερικό κύκλωμα διύλισης, διάθεσης και εμπορίας
πετρελαιοειδών στη χώρα μας. H μείωση του ειδικού φόρου καυσίμων δεν πρόκειται
να γίνει δεκτή από την Επιτροπή για τρεις συγκεκριμένους λόγους, τους οποίους
γνωρίζει (ή όφειλε να γνωρίζει) η N.Δ.:

Πρώτον, διότι η λογική της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κινείται στην
κατεύθυνση αύξησης της φορολογίας καυσίμων, με στόχο να αποτρέψει τη ραγδαία
αύξηση στην κατανάλωση πετρελαιοειδών και να ενθαρρύνει τη χρήση ενέργειας πιο
φιλικής στο περιβάλλον.

Δεύτερον, διότι η μείωση των φόρων θα κάνει ακόμα πιο επιθετικό τον
ΟΠΕΚ στην αύξηση της τιμής του αργού πετρελαίου, γιατί οι χώρες που παράγουν
πετρέλαιο θα ξέρουν ότι οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις είναι διατεθειμένες να
σηκώσουν αυτές το βάρος των καταναλωτών. Έτσι, η πίεση στον ΟΠΕΚ για αύξηση
της παραγωγής θα έπεφτε στο κενό.

Τρίτον, διότι οι περισσότερες κυβερνήσεις προτιμούν να εισπράττουν
φορολογικά έσοδα και με αυτά να χρηματοδοτούν απευθείας τη στήριξη των χαμηλών
εισοδηματικών στρωμάτων, αντί να επιδοτούν τη χρήση του αυτοκινήτου μειώνοντας
την τιμή της βενζίνης.

Κατά συνέπεια, το πυροτέχνημα της N.Δ. δεν θα έχει αντίκρυσμα και η κυβέρνηση
οφείλει πλέον να ασχοληθεί με την ουσία του θέματος, αφήνοντας στην άκρη τις
γενικολογίες περί ανταγωνισμού και παίρνοντας συγκεκριμένα μέτρα. Τέτοιες
δυνατότητες υπάρχουν, αρκεί να δείξει πολιτική βούληση και να υπάρξει
σχεδιασμός, όπως έγινε σε ανάλογες περιπτώσεις στο παρελθόν.

Για παράδειγμα, το φθινόπωρο του 2000 σημειώθηκε μία ανάλογη ενεργειακή κρίση
και οι τιμές του αργού πετρελαίου ξεπέρασαν τότε τα 37 ευρώ το βαρέλι. (Το
μπρεντ ήταν 32 δολάρια το βαρέλι και η ισοτιμία του ευρώ 0,86 δολάρια).

Σήμερα, το τρίμηνο Μαρτίου – Απριλίου – Μαΐου η μέση τιμή του αργού είναι
μόλις 28 ευρώ το βαρέλι, λόγω της υψηλής ισοτιμίας τού ευρώ έναντι του
δολαρίου. (Το μπρεντ είναι στα 38 – 40 δολάρια, αλλά και το ένα ευρώ κάνει
σήμερα 1,2 δολάρια). Δηλαδή, σε εσωτερικές τιμές, παρά την αύξηση, το αργό
πετρέλαιο μάς έρχεται 18% φτηνότερα από ό,τι το 2000! Το παράδοξο όμως είναι
ότι η αμόλυβδη βενζίνη το φθινόπωρο του 2000 είχε 80 λεπτά, ενώ τώρα ο μέσος
όρος του τριμήνου είναι 84 λεπτά.

Ακόμα και για όποιον δεν γνωρίζει τη λειτουργία της αγοράς πετρελαίου, είναι
σαφές ότι η τωρινή μεγάλη επιβάρυνση του καταναλωτή οφείλεται στην απουσία
κάθε παρέμβασης που θα συγκρατούσε τα ενδιάμεσα περιθώρια κέρδους των
εταιρειών.

Το φθινόπωρο του 2000, έπειτα από επίπονες διαπραγματεύσεις, η κυβέρνηση του
ΠΑΣΟΚ είχε πετύχει μία τριμερή συμφωνία διυλιστηρίων, εταιρειών εμπορίας και
βενζινάδικων για μείωση των τιμών πώλησης όσο διάστημα διαρκούσε η κρίση. Τη
μείωση την είχαν επωμιστεί με αναλογία δύο-δύο-ένα οι τρεις παραπάνω φορείς
της αγοράς.

Ανάλογα έγιναν και τον χειμώνα του 2003, όταν ο πόλεμος στο Ιράκ είχε και πάλι
εκτοξεύσει τις τιμές του αργού προς τα πάνω.

Εάν η σημερινή κυβέρνηση ήθελε να εφαρμόσει τα ίδια μέτρα που είχε πάρει το
υπουργείο Ανάπτυξης το 2000, η τιμή της αμόλυβδης θα είχε πέσει στο επίπεδο
των 70 λεπτών ανά λίτρο. Αυτό θα ωφελούσε πραγματικά τον καταναλωτή και δεν θα
χάναμε πολύτιμο χρόνο με πυροτεχνήματα.