ΣE ΠPΩTO ENIKO «Θέλουν την… ευαγγελία»

Η αγγελία δεν ήταν τίποτα σπουδαίο και δεν υποσχόταν ούτε μόνιμη δουλειά ούτε
φοβερά χρήματα. Και όμως, μέσα σε τρεις ημέρες ανταποκρίθηκαν τουλάχιστον
τριακόσιοι πενήντα άνθρωποι – δεν υπερβάλλω καθόλου στον αριθμό.

H πρώτη τηλεφώνησε αργά το βράδυ – μία ημέρα πριν κυκλοφορήσει η εφημερίδα των
αγγελιών στα περίπτερα. «Στην Ομόνοια κυκλοφορεί νωρίτερα», απάντησε στην
απορία μου. Ακουγόταν μια ευγενική γυναίκα, από τη Γεωργία, η οποία έδειχνε
λαχτάρα για τα εξήντα ευρώ την εβδομάδα που μπορούσα να διαθέσω για βοήθεια
στις δουλειές του σπιτιού. H δεύτερη ήταν από την Αλβανία και τηλεφώνησε στις
οκτώ παρά πέντε το πρωί. Από εκείνη τη στιγμή και επί τρεις ημέρες το τηλέφωνο
χτυπούσε ασταμάτητα. Όλες τις ώρες. «Μαμά, θέλουν την… ευαγγελία», έλεγε ο
μικρός μου γιος προσπαθώντας να καταλάβει τι συνέβαινε. Στα πρώτα τηλεφωνήματα
ρωτούσα δυο πράγματα παραπάνω: «Πότε μπορείτε, ποιες ημέρες, από πού είστε».

Διαπίστωσα λοιπόν πως δεκάδες γυναίκες ήταν διατεθειμένες να αλλάζουν τρεις
συγκοινωνίες για να φθάνουν στο σπίτι μου, διασχίζοντας το Λεκανοπέδιο. Άκουσα
την απογοήτευση στις φωνές τους όταν τους έλεγα ότι είχα βρει αυτό που
ζητούσα. Δύο άνδρες που δήλωσαν πρόθυμοι να αναλάβουν το νοικοκυριό μου δεν
μπορεί παρά να αντιλήφθηκαν την έκπληξη που ένιωσα. Στην αρχή έκανα
στατιστικές: τόσες από τη μία χώρα, τόσες από την άλλη, λιγότερες οι
Ελληνίδες, αλλά έχοντας – και αυτό φαινόταν – την ίδια ακριβώς ανάγκη, έστω
γι’ αυτήν τη δουλειά. H πιο βαρύγδουπη ανακοίνωση «αρμοδίων», ο πιο
εντυπωσιακός τίτλος εφημερίδας για τα νούμερα της ανεργίας δεν μπορούν να
περιγράψουν στο ελάχιστο την ανάγκη τόσων ανθρώπων. Βεβαίως, μπορεί – όπως
σχολίασε η φίλη μου – απλώς ν’ ανακάλυψα την Αμερική…