[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

OI ΚΑΣΣΑΝΔΡΕΣ διαψεύστηκαν. H πρόσκληση σε γεύμα στον Λευκό Οίκο, σε
τόσο σύντομο χρονικό διάστημα από τις εκλογές, αποδεικνύει ότι δεν ήταν και
τόσο… αντιαμερικανός ο Κώστας Καραμανλής. H επίσκεψη Ερντογάν στη Θράκη -ένα
βήμα παραπέρα από την πολιτική Σημίτη – Παπανδρέου- επισφράγισε την καλή σχέση
με την Ουάσιγκτον. Οι αμερικανικές επιθυμίες για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις
εκπληρώνονται.

Ωστόσο, η αμερικανική πλευρά ζητάει κι άλλα. H δήλωση του Αμερικανού πρέσβη
στην Αθήνα είναι χαρακτηριστική. «Αυτές τις μέρες αισθάνομαι περισσότερο σαν
αξιωματούχος αρμόδιος για την ασφάλεια, παρά ως πρέσβης», δήλωσε για τους
Ολυμπιακούς Αγώνες. Και άφησε τη «φαντασία» πολλών να οργιάσει για όσα
επιπρόσθετα ζητηθούν από την Ελλάδα να δώσει στο ταξίδι Καραμανλή στις ΗΠΑ, με
δικαιολογία «την αποφυγή τρομοκρατικών ενεργειών».

Υπάρχει και το Κυπριακό. Τι θα απαιτήσει ο πρόεδρος Μπους; Πώς θα ισορροπήσει
το «όχι» που εισέπραξε από τους Ελληνοκυπρίους; Πόσο πιεστικός θα είναι στον
Κώστα Καραμανλή; Και με ποιον τρόπο ο Ελληνισμός της Αμερικής θα βοηθήσει και
σε ποια κατεύθυνση;

Ορισμένοι στη N.Δ. είναι αισιόδοξοι. Θυμίζουν ότι το αντίστοιχο ταξίδι του
Κώστα Σημίτη στην Ουάσιγκτον -αρχές 1996- έδωσε το πράσινο φως για ανέφελες
ελληνοαμερικανικές σχέσεις. Και μπορεί ορισμένοι, τότε, να μίλησαν για
«δεσμεύσεις Σημίτη» απέναντι στον αμερικανικό παράγοντα, ωστόσο η
πραγματικότητα ήταν ευνοϊκή για την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ. Πέρασαν 8 χρόνια στην
εξουσία χωρίς τις περιπέτειες που έζησε ο Ανδρέας Παπανδρέου στη δεκαετία του
’80, όταν έδειξε να είναι… απείθαρχος.

Φυσικά, οι συνθήκες έχουν αλλάξει. H Μέση Ανατολή φλέγεται. Τα Βαλκάνια ζητάνε
την ισορροπία τους. H Ρωσία «σηκώνει κεφάλι». Και η «Ελλάδα του Σάκη Ρουβά»
βρίσκεται στο κρίσιμο σταυροδρόμι, πλάι σε μία Τουρκία η οποία έχει αναλάβει
από την Ουάσιγκτον τον ρόλο μίας περιφερειακής δύναμης με «στόχο» ακόμα και
την E.E.

Μέσα σ’ αυτό το κλίμα τίθεται ένα ακόμη ερώτημα: Πώς, πόσο και με ποιον τρόπο
ο Κώστας Καραμανλής μπορεί να ικανοποιήσει τις αμερικανικές επιδιώξεις…