ΣE ΠPΩTO ENIKO Ο εχθρός βρίσκεται εντός των τειχών

«Πώς φτάσαμε μέχρι εδώ;». Αυτή είναι η απορία που συναντάει κανείς παντού τον
τελευταίο καιρό. Σκάει λάστιχο αυτοκινήτου στην Ευρώπη ή την Αμερική, και η
λέξη Αλ Κάιντα βρίσκεται στα τρεμάμενα χείλη όλων. Σκάει λάστιχο στην Αθήνα,
και όλοι βογκάμε αναλογιζόμενοι την αντίδραση των ξένων MME για την ασφάλεια
των Ολυμπιακών Αγώνων εάν πρόκειται για βόμβα. Θα πεις, καλύτερα να φοβάσαι το
τρομολαγνικό μένος δυτικών MME, παρά τη φονική φρίκη των τρομοκρατών. H
αλήθεια είναι όμως ότι ο εχθρός βρίσκεται εντός των τειχών. Μέσα στα αναίτια
πολλαπλά φονικά του νεαρού Έλληνα βοσκού Γιάννη Μπαλτά, μέσα στα βασανιστήρια
Ιρακινών αιχμαλώτων από Αμερικανούς στρατιώτες.

Βλέπεις τους βασανιστές σε παλιές φωτογραφίες τους, πριν πάνε στο Ιράκ.
Φωτεινά, γελαστά νέα αγόρια και κορίτσια, τίποτε δεν προμηνύει την εξέλιξή
τους. Δεν είναι οι πρώτες «τερατογενέσεις» του πολέμου θα μου πεις, αλλά μέχρι
ποιου σημείου μπορεί να διαστραφεί μια ανθρώπινη οντότητα; Ακόμα και οι πιο
ορθολογιστές εξ ημών παραδέχονται ότι η έλλειψη παιδείας, η κακή οικογενειακή
κατάσταση και το αρνητικό περιβάλλον συχνά δεν ευθύνονται για το ότι κάποιοι
άνθρωποι παρουσιάζουν απάνθρωπη ή εγκληματική συμπεριφορά.

Αλλά μέσα στον σημερινό περιρρέοντα κυνισμό, είναι σχεδόν αδύνατο να
διακρίνεις τη ροπή ή την κάθοδο κάποιου στην κακία. Βλέπουμε έναν άνθρωπο να
σκληραίνει προοδευτικά και το προσπερνάμε λέγοντας «η ζωή σκληραίνει»,
ανεχόμαστε την απαράδεκτη συμπεριφορά κάποιου άλλου και λέμε αυτό το ηλίθιο
«είναι ανασφαλής». Παρακολουθούμε την ουσιαστικά ανελέητη συμπεριφορά που
έχουν οργανωμένες ή μη ομάδες ανθρώπων σε ασήμαντα και σημαντικά – από ριάλιτι
σόου έως πολιτικά ζητήματα – και την απορρίπτουμε ως «βλακείες», χωρίς να
αναλογιζόμαστε ότι, εάν βρισκόμασταν έξω από τα πλαίσια της δυτικής
πολιτισμένης κοινωνίας, η συμπεριφορά αυτή μοιραίως θα εκτραχυνόταν, θα
εξισώνονταν με τα απάνθρωπα, εξωκοινωνικά και εξωλογικά που τόσο αρεσκόμαστε
να επικρίνουμε.