[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Όλα δείχνουν ότι η σημερινή συζήτηση στη Βουλή θα είναι η αναπαράσταση
ενός κακού έργου που παίζεται το τελευταίο δίμηνο στην οικονομία: επιστροφή
στο παρελθόν και ανταπόδοση ευθυνών μεταξύ της κυβέρνησης και της
αντιπολίτευσης με τα μάτια στραμμένα στις ευρωεκλογές. Ούτε κουβέντα για την
ταμπακέρα. Για το πώς θα αντιστραφεί η πορεία επιδείνωσης που φαίνεται να
ακολουθεί η οικονομία και η οποία οφείλεται όχι μόνο σε πραγματικούς λόγους
και ευθύνες της προηγούμενης κυβέρνησης, αλλά και σε λάθος χειρισμούς και
πολιτική της σημερινής κυβέρνησης της N.Δ.

Στην οικονομία όμως δεν υπάρχουν περιθώρια για καθυστερήσεις, αφού οι ζημίες
είναι ανεπανόρθωτες. Αυτό δεν φαίνεται, τουλάχιστον σ’ αυτήν τη φάση, να
προβληματίζει τη σημερινή κυβέρνηση. Στο δίμηνο που ασκεί τη διακυβέρνηση της
χώρας επιδίδεται αποκλειστικά στην εφαρμογή πολιτικής διαχείρισης της
κατάστασης και απόδοσης ευθυνών στην προηγούμενη κυβέρνηση. Ξεχνώντας προφανώς
ότι τώρα αυτή έχει την ευθύνη των αποφάσεων για την οικονομία.

H κυβέρνηση αντί να λάβει μέτρα για να ανακόψει το κύμα της ακρίβειας που
πλήττει τα λαϊκά εισοδήματα, αυξάνει τον πληθωρισμό και υποσκάπτει την
ανταγωνιστικότητα της οικονομίας, εμφανίζεται να παρακολουθεί αμήχανη την
κατάσταση. Εμμένει δογματικά στη λογική ότι η δημιουργία (πότε άραγε…)
συνθηκών ελεύθερου ανταγωνισμού στην αγορά θα φέρει την ομαλότητα στις τιμές.

Αντί να ανακοινώσει την πολιτική με την οποία σκοπεύει να τιθασεύσει τα
ελλείμματα του προϋπολογισμού, τα οποία η ίδια τα έκανε σημαία της
προεκλογικής της τακτικής, κάνει… καθυστέρηση. Με όχημα τη δημοσιονομική
απογραφή και λογικές του τύπου παραλάβαμε «καμένη γη», μεταθέτει τις ευθύνες
και επιχειρεί να αποφύγει να μιλήσει για τα μέτρα που θα επιλυθούν στον
προϋπολογσμό του 2004 ως αποτέλεσμα των δημοσίων ελλειμμάτων που φούσκωσαν με
την απογραφή.

Αλλά και η σημερινή αξιωματική αντιπολίτευση έχει τις ευθύνες της για το παρόν
και το μέλλον της ελληνικής οικονομίας. Πρέπει και αυτή να εγκαταλείψει την
καραμέλα της «ισχυρής οικονομίας», που δεν αποδίδει την πραγματική εικόνα. Και
αυτό αποτελεί προϋπόθεση ώστε να στραφεί η συζήτηση και η αντιπαράθεση στην
πολιτική που πρέπει να εφαρμοσθεί για να πάει καλύτερα ο τόπος.