Aλλαγή στην αλλαγή

Του εριτίμου Αλεφάντου βοηθούντος με τον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδος
ολοκληρώθηκε η αλλαγή φρουράς στην ιεραρχία του ελληνικού ποδοσφαίρου. H
κυβερνητική εναλλαγή ακολουθήθηκε έτσι πλήρως και από την ποδοσφαιρική, όπως
είχαν φοβηθεί ή ελπίσει αρκετοί, φίλαθλοι και μη, την επαύριον της 7ης
Μαρτίου. Με τον ίδιο τρόπο που η άνοδος των σοσιαλιστών στην Ισπανία έφερε την
αποκαθήλωση της Ρεάλ, έτσι και ο Παναθηναϊκός περίμενε, φαίνεται, τέτοιου
εύρους εξελίξεις στη χώρα μας για να ξαναθυμηθεί τους εγχώριους τίτλους. H
σχέση πολιτικής και ποδοσφαίρου μπορεί να είναι συναρπαστικό θέμα για
ποδοσφαιρολογούντες δημοσιολόγους, όμως, επειδή το ποδόσφαιρο παίζεται κυρίως
στο γήπεδο, η χθεσινή απόλυτη δίκαια νίκη των «πρασίνων» κερδήθηκε χάρις
κυρίως στις αρετές των παικτών της ομάδας – αλλά και τα απλόχερα δώρα των
αντιπάλων τους.

Ο προπονητής του Ολυμπιακού έσπασε το Σάββατο το βράδυ δύο δικά του παγκόσμια
ρεκόρ. Της πιο γρήγορης, χωρίς τραυματισμό, αλλαγής παίκτη της αρχικής
ενδεκάδας και της, για δεύτερο συνεχόμενο αγώνα, αλλαγής παίκτη που είχε μπει
ως αλλαγή. Πράττοντας έτσι ο ιδιόρρυθμος ένοικος του «ερυθρόλευκου» πάγκου
αναδεικνύεται σε κάτι σαν τον Τάσσο Παπαδόπουλο της διεθνούς προπονητικής:
Θεωρεί ηρωισμό να προσπαθεί, με «μεγάλες κινήσεις», να μαζέψει τα ασυμμάζευτα
που ο ίδιος έχει δημιουργήσει. Γιατί ο ρόλος τού προπονητή είναι να φτιάξει
από την αρχή ενός αγώνα και όχι μετά το τρίτο λεπτό του την καλύτερη σύνθεση
και να σκεφθεί την καλύτερη τακτική για την ομάδα του. Γιατί σκοπός του είναι
να βοηθήσει τους παίκτες του να αποκτήσουν τις ψυχικές δυνάμεις για την
αντιμετώπιση ενός κακού ξεκινήματος (δεν είναι δα ο πρώτος που του έτυχε να
δεχθεί γκολ στο τρίτο λεπτό) και όχι να καταρρακώσει την αυτοπεποίθηση
εξερχομένων, εισερχομένων, φιλάθλων και πάγκου. Γιατί όταν οι γραφικότητες
επαναλαμβάνονται μπορεί να δίνουν τροφή για σχόλια της κάθε είδους γαλαρίας,
καταλήγουν όμως νομοτελειακά και στην ήττα της ομάδας που καθοδηγείται έτσι.
Ιδίως όταν από την ομάδα αυτή λείπει και η αυτογνωσία και η σεμνότητα και το
πραγματικό αθλητικό πάθος.

Όλα αυτά τα στοιχεία τα είχε προχθές ο Παναθηναϊκός, σε σημείο που, χωρίς να
λάμψει, δεν έδειξε στιγμή (ακόμα και μετά την ενάντια στο ρεύμα του αγώνα
ισοφάριση) διατεθειμένος να αφήσει να του αμφισβητηθεί μια κυριαρχία χτισμένη
στην απλή σοβαρότητα. Αρκετά αυτονόητα θριάμβευσαν στον τελικό του Κυπέλλου κι
αυτό, τούτη την περίοδο, είναι αρκετά μεγάλο κέρδος για το ταλαιπωρημένο
ποδόσφαιρό μας. Το ποδόσφαιρο είναι παιχνίδι κι ακριβώς γι’ αυτό, όσο λιγότερο
το μεγαλοποιείς και το φοβάσαι τόσο καλύτερα μπορείς να αποδώσεις. Οι
«πράσινοι» ξετίναξαν τη ρετσινιά του φοβισμένου μπροστά στην κόκκινη δύναμη
«λούζερ», ακριβώς επειδή κατέβηκαν στο παιχνίδι της Νέας Σμύρνης για να
παίξουν και όχι για να εκδικηθούν, να αποδείξουν την ισχύ τους ή να δείξουν
ποιος είναι το αφεντικό σε κάτι μεγαλύτερο και βαθύτερο από ένα ποδοσφαιρικό
γήπεδο. Νίκησαν επειδή είχαν σχέδιο, καθαρές σκέψεις για το πώς να το φέρουν
εις πέρας, ομοιογένεια και ταχύτητα. Είχαν βέβαια και δύο κυνηγούς φωτιά, αλλά
αυτό δεν θα έπρεπε να είναι έκπληξη για κανέναν και ιδίως γι’ αυτούς που
υποτίθεται ότι θα προετοίμαζαν επαγγελματικά τούς αντιπάλους τους. Ιδίως η
διαφορά τού Παπαδόπουλου με τους αντίπαλους αμυντικούς ήταν τόσο νωπή από το
ματς Πρωταθλήματος της Λεωφόρου, που δεν χρειάζονταν ιδιαίτερες γνώσεις ή
ενέσεις προπονητικής για να καταλάβει κανείς ότι κάτι έπρεπε ν’ αλλάξει στην
«κόκκινη» άμυνα. Με ψυχραιμία, αποφασιστικότητα και απλές κινήσεις από τον
δικό τους πάγκο, οι «πράσινοι» πήραν μια πολύ μεγαλύτερη νίκη από όσο ίσως και
οι ίδιοι ονειρεύονταν. Για τους δε «κόκκινους» που θεωρούν ότι ήπιαν το πικρό
φετινό ποτήρι ώς τον πάτο, υπομονή: υπάρχουν και οι ευρωεκλογές.