Για θυμήσου…

Ύμνοι και τραγούδια που μιλούν για θριάμβους ακούγονται επί δεκαετίες από τα
μεγάφωνα του Καραϊσκάκη και της Λεωφόρου Αλεξάνδρας. Στα μεγάλα ντέρμπι των
πρωταθλημάτων, σε μεγάλα φιλικά ματς, μα περισσότερο στους τελικούς των
Κυπέλλων Ελλάδας.

Στις δεκαετίες του ’50 και του ’60 οι ποδοσφαιριστές, στην προθέρμανση που
έκαναν πριν βγουν στο γήπεδο, τραγουδούσαν μέσα στ’ αποδυτήρια κάποιες στροφές
από τους ύμνους ή τα τραγούδια των συλλόγων τους: «Θρίαμβος, νίκη, παντού
αλαλαγμός, μπαίνει στο γήπεδο ο Ολυμπιακός». Και η άλλη πλευρά: «Σύλλογος
μεγάλος, δεν υπάρχει άλλος πιο δυναμικός. Παναθηναϊκέ – Παναθηναϊκέ».

Είναι γεγονός ότι εκτός από τους βασικούς ύμνους που έχουν γραφτεί για
Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό, ορισμένοι λαϊκοί καλλιτέχνες, όπως οι Βασίλης
Τσιτσάνης, Στράτος Παγιουμτζής, Γιώργος Μητσάκης, Βαγγέλης Περπινιάδης, Σπύρος
Ζαγοραίος και Γιάννης Πάριος, έχουν συνθέσει τραγούδια που κατά καιρούς
τραγουδήθηκαν στις εξέδρες, κυρίως στα χρόνια πριν ξεσπάσει η θύελλα της
ακατάσχετης βωμολοχίας και της σκληρής βίας. Στον Ολυμπιακό επί δεκαετίες
τραγουδούν τον επίσημο ύμνο του συλλόγου που γράφτηκε και κυκλοφόρησε σε δίσκο
γραμμοφώνου 78 στροφών το 1954. Οι στίχοι υπογράφονται από τον Μίμη Βασιλειάδη
και η μουσική από τον συνθέτη Γιάγκο Λαουτάρη. Άλλωστε αυτός ο ύμνος αποτελεί
και το επίσημο ντοκουμέντο στην ιστορία του Θρύλου:

ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ

«Φευγάτε, φευγάτε/ φευγάτε από μπρος/ στο γήπεδο μπαίνει ο Ολυμπιακός/
παντού αλαλαγμός/ θρίαμβος, νίκη, Ολυμπιακός.

Φτερά στα ποδάρια/ καρδιά μες στα στήθια/ που γράψαν θριάμβους/ σαν
παραμύθια./ Μπαίνοντας στο γήπεδο/ παντού αλαλαγμός/ θρίαμβος, νίκη,
Ολυμπιακός.

Παλικάρια διαλεχτά/ της νίκης παιδιά/ θρίαμβος, νίκη/ ατσάλινη καρδιά/
θρίαμβος, νίκη/ Ολυμπιακός.

Παιδιά δοξασμένα/ λεβέντες με χάρη/ ο κόσμος σάς έχει/ στον Πειραιά
καμάρι./ Ένα, δύο, τρία γκολ/ θρίαμβος, νίκη, Ολυμπιακός.

H αστραπή με τ’ άσπρο χρώμα/ κόκκινη λάμψη πετάει ο κεραυνός/ όλοι ενωμένοι
στου Πειραιά το χώμα/ ανθίζει λουλούδι ο Ολυμπιακός».

H ερμηνεία ανήκει σε χορωδούς της εποχής του ’50. Παρά το γεγονός ότι υπάρχουν
τόσο ο επίσημος ύμνος όσο και θαυμάσια τραγούδια που υμνούν τον Ολυμπιακό, οι
οπαδοί του τα τελευταία 20 χρόνια χρησιμοποιούν ένα εύκολο τραγούδι που
μοιάζει με σλόγκαν.

Ολυμπίκ Ολυμπίκ Ολυμπιακέ/ ομάδα ομαδάρα μου/ μεγάλη μου αγάπη/ Ολυμπιακάρα
μου.

Ο Παναθηναϊκός απέκτησε επίσημα ύμνο το 1959 όταν συνεργάστηκαν δύο κορυφαίοι
καλλιτέχνες, φίλαθλοι του Τριφυλλιού. Ο συνθέτης και μαέστρος Γιώργος Μουζάκης
και ο συγγραφέας και κονφερανσιέ Γιώργος Οικονομίδης. Όπως μου είχε αφηγηθεί ο
Γιώργος Μουζάκης, ύστερα από έναν φιλικό αγώνα στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας τον
Απρίλιο του 1989 μεταξύ Παναθηναϊκού – A.E. Παγκρατίου 4-1, κατέβαιναν με τον
Οικονομίδη ποδαρόδρομο προς το τέρμα Ιπποκράτους. Και μέσα σε λίγα λεπτά είχαν
φτιάξει τον ύμνο, ενθουσιασμένοι από την υπέροχη απόδοση του Παναθηναϊκού αλλά
και τη θαυμάσια και πολιτισμένη συμπεριφορά των φιλάθλων. Όταν ολοκλήρωσαν τη
σύνθεση, έδωσαν την εκτέλεση στον Γιάννη Βογιατζή, ο οποίος είναι οπαδός του
Παναθηναϊκού. Από το 1959 μέχρι σήμερα το κομμάτι αυτό αποτελεί τον επίσημο
ύμνο του συλλόγου.

ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ

Σύλλογος μεγάλος/ δεν υπάρχει άλλος/ δεν υπάρχει άλλος/ πιο δυναμικός./ Και
χιλιάδες φίλοι/ μόλις δουν τριφύλλι/ ζήτω, λένε, ο Παναθηναϊκός.

Παναθηναϊκέ, Παναθηναϊκέ/ Παναθηναϊκέ μεγάλε και τρανέ/ Παναθηναϊκέ,
Παναθηναϊκέ./ πρωταθλητή σ’ όλα τα σπορ/ παντοτινέ.

Σ’ έχουνε δοξάσει/ οι γνωστοί σου άσοι / που λεβέντες είναι/ όλοι με
καρδιά/ χαίρεται η Ελλάδα/ που ‘χει τέτοια ομάδα/ που της νίκης έχει/ πάντα τα
κλειδιά.

Ιστορικός θα μείνει πάντως και ένας θούριο για τον Παναθηναϊκό, που πέτυχε τον
μεγαλύτερο θρίαμβο να φτάσει στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης,
στο Γουέμπλεϊ. Ο τότε διεθνής άσος Φραγκίσκος Σούρπης είχε προσαρμόσει
ελληνικούς στίχους σ’ ένα πασίγνωστο τραγούδι των Μπιτλς, που μιλά για τη
συγκεκριμένη θρυλική πορεία του Παναθηναϊκού.

Κυκλοφόρησε σε δίσκο 45 στροφών και έγινε ανάρπαστος. Σήμερα θεωρείται σπάνιο
συλλεκτικό απόκτημα.

Φεύγω από το σπίτι μου/ το πατρικό/ πάω στο Λονδίνο/ έχω μια δουλειά/ με
τον Παναθηναϊκό.

Ζενές Ες με θυμάσαι ακόμα/ Σλόβαν με ξέρεις καλά/ του Ερυθρού Αστέρα / το
κόκκινο χρώμα/ πράσινη πήρε μπογιά.

Και τώρα στο Μπάκιγχαμ/ έχω σκοπό να κολλήσω/ το τριφύλλι θυρεό.