ΣE ΠPΩTO ENIKO Aς αρχίσει να χτίζεται η μουσική μας παράδοση

H μουσική έχει τέτοια επίδραση στον άνθρωπο, που η διδασκαλία της και η
απόδοσή της πρέπει να γίνεται με πολύ μεγάλη προσοχή. Αυτά άκουσα να λέει –
και ταράχθηκα με την αλήθεια των λόγων – αυτή την ιδιαίτερη Πρωτομαγιά σε
τηλεοπτική συνέντευξή του ο Ντάνιελ Μπάρενμποϊμ, ο περίφημος πιανίστας, που
την ίδια μέρα είχε παίξει Μπραμς στο Ηρώδειο με τη μοναδική Φιλαρμονική
Ορχήστρα του Βερολίνου.

Οι άνθρωποι στην Ελλάδα που λατρεύουν τη μουσική, που αναπνέουν μαζί της,
ξέρουν πόσο φτωχά, πρόχειρα, αποσπασματικά, βαρετά και αδιάφορα γίνεται κατά
κανόνα στη χώρα μας η διδασκαλία της. Στα περισσότερα σχολειά, αλλά και
ιδιωτικά στα σπίτια. H μαγεία χάνεται, η σπουδαιότητα υποβαθμίζεται. Έτσι, οι
μαθητές στο Δημοτικό και στο Γυμνάσιο την αντιμετωπίζουν περίπου σαν «κενή
ώρα» και οι καθηγητές σαν ένα ακόμα δημοσιοϋπαλληλικό «καθήκον».

Οι δάσκαλοι που διδάσκουν στα σπίτια – άλλοι με δίπλωμα και άλλοι χωρίς –
συνήθως χαντακώνουν, «στραπατσάρουν» και αποκαρδιώνουν ακόμα και παιδιά που
έχουν ταλέντο, μυαλό και διάθεση. Πόσα πρώην ή νυν παιδιά ξέρει ο καθένας μας
που παράτησαν γρήγορα ή – αν είχαν πείσμα ή επίμονους γονείς – ύστερα από
χρόνια, την προσπάθεια να μάθουν σωστά ένα όργανο και να προχωρήσουν – λίγα
«επιβιώνουν»…

Όλα αυτά είναι φυσικά – λένε μερικοί – αφού η μουσική παιδεία στην Ελλάδα δεν
έχει παράδοση. Τώρα, όμως, που η μουσική απέκτησε επιτέλους και εδώ τα Μέγαρά
της, η παράδοση αυτή πρέπει να αρχίσει να χτίζεται…