Διαστάσεις Kαι βιαστές και κλέφτες

Να δεχθούμε ότι είναι μεμονωμένα επεισόδια. Να πιστέψουμε ότι οι επικεφαλής
δεν γνώριζαν, ότι τα βασανιστήρια ήταν πρωτοβουλίες διεστραμμένων εγκεφάλων.
Προκλητικές δικαιολογίες μόνο να μη μας λένε, περί «αναγκαίας ψυχολογικής
πίεσης σε καιρό πολέμου».

«Επαναλάβετε: δη-μο-κρα-τία!» (του Πανσό, από τη Μοντ)

«Άραγε τι να μας περιμένει τώρα; Ξέραμε ότι οι Αμερικανοί είναι κακοί,
πιστεύαμε όμως ότι δεν κάνουν βασανιστήρια γιατί δεν είναι φυσιολογικό στη
χώρα τους. Ο αδελφός μου είναι γιατρός στην Αμερική και μου λέει ότι είναι
καλύτερα να ζεις εκεί απ’ ό,τι στη Μέση Ανατολή. Τώρα τι θα κάνουμε; Οι
δικτάτορες δεν έχουν κανέναν να τους σταματήσει» (ένας αναγνώστης από τη
Συρία).

«Στην οικογένειά μου είμαστε πολύ χαρούμενοι που έφυγε ο Σαντάμ. Αν όμως τώρα
βασανίζουν Ιρακινούς, ο κόσμος θα πει ότι ο Σαντάμ ήταν καλύτερος, ήταν ένας
από μας. Κι αυτό είναι τρομερό για τη δημοκρατία» (ένας Ιρακινός φοιτητής στο
Λονδίνο).

«Δεν με σοκάρει όταν ο Αραφάτ βασανίζει ή ο Σαρόν διατάζει να γίνουν
βασανιστήρια ή ο Μουμπάρακ και η συμμορία του κάνουν τέτοια πράγματα. Αυτή
είναι η ζωή μας. Ξέρουμε επίσης ότι η Αμερική αφήνει τους φίλους της να
βασανίζουν. Να βλέπεις όμως μια Αμερικανίδα να κάνει τέτοια πράγματα; Δεν
μπορώ να το συλλάβω» (ένας Παλαιστίνιος που έχει βασανιστεί στο παρελθόν).

«Είναι σαν να έρχεται κάποιος στο σπίτι σου για να σε βοηθήσει επειδή δέχθηκες
επίθεση και, αφού εξουδετερώσει τον δράστη, να σε βιάσει και να σου κλέψει το
πορτοφόλι» (μια αρχαιολόγος που εργάζεται στη Μέση Ανατολή και στην Ευρώπη).

Αυτά είναι μερικά από τα e-mail που λαμβάνει αυτές τις ημέρες μια
δημοσιογράφος της Ιντιπέντεντ, η Γιασμίν Αλιμπάι-Μπράουν. Οι
Μουσουλμάνοι έχουν πάθει σοκ. Οι πιο μετριοπαθείς βλέπουν να καταρρέουν οι
ελπίδες τους για διάχυση των δυτικών αξιών στις αυταρχικές αραβικές χώρες. Οι
πιο φανατικοί βλέπουν να επιβεβαιώνεται η εικόνα τους για τους σύγχρονους
σταυροφόρους. Καλύτερα να τους είχαν ξυλοκοπήσει αυτούς τους κρατούμενους,
καλύτερα να τους είχαν σκοτώσει, παρά να τους γδύνουν και να τους εξευτελίζουν
μ’ αυτόν τον τρόπο. Πρώτα το Γκουαντάναμο, ύστερα η Φαλούτζα και τώρα το Αμπού
Γκραϊμπ: αυτές οι εικόνες θα στοιχειώνουν στο εξής τους επίδοξους ελευθερωτές.

Ο μόνος τρόπος να μετριαστεί κάπως το κακό θα ήταν να ανακοινωθούν αμέσως
αυστηρές ποινές για τους βασανιστές και τους προϊσταμένους τους. Προς το
παρόν, όμως, μόνο για γραπτή επίπληξη και πιθανή αποβολή από το στράτευμα
ακούμε. «Εάν η άσκηση ψυχολογικής πίεσης σε κάποιον μπορεί να σώσει τις ζωές
200 Αμερικανών στρατιωτών, τότε ίσως αυτή η πίεση να είναι αποδεκτή. Είμαστε
σε πόλεμο και οι ανακριτές δεν είναι τζέντλεμεν», λέει στην Ουάσιγκτον Ποστ
ο Μάικ Ριτζ, ένας πρώην ανακριτής του αμερικανικού στρατού. Ας μας
επιτρέψει να έχουμε διαφορετική άποψη για τη δημοκρατία.