ΣE ΠPΩTO ENIKO Tίποτα δεν έχει αλλάξει

Ήταν άνοιξη και τότε – ταραγμένα χρόνια εφηβείας και χούντας – όταν «γνώρισα»
για πρώτη φορά την Κύπρο μέσα από το ονειρεμένο «Χρυσοπράσινο φύλλο» του Μίκη,
που έπαιζε κρυφά στο χοντροκομμένο φορητό πικάπ της θείας. Στο μνημονικό και
στην καρδιά έμεινε για πάντα από τότε «η γη της λεμονιάς και της ελιάς, η γη
των κοριτσιών που γελούν και των αγοριών που μεθούν, η Κύπρος της αγάπης και
του ονείρου…».

Ακολούθησαν οι τρομακτικές – έστω και μόνο στον μακρινό για μας απόηχό τους –
ημέρες του «Αττίλα» και μία δεκαετία μετά ένα δημοσιογραφικό ταξίδι. Το
«Χρυσοπράσινο φύλλο» δεν με απογοήτευσε. H πανέμορφη Πάφος, τα γαλαζοπράσινα
νερά, οι μυρωδιές των λουλουδιών, οι ανοιχτόκαρδοι και γλεντζέδες Κύπριοι, με
τη ζωντάνια τους, την πλούσια φιλοξενία τους, τα ωραία σπίτια τους και τους
μεζέδες τους….

Και λίγο πιο πέρα, η αγριάδα της Πράσινης Γραμμής. Και μέσα από το πούλμαν,
από μακριά, η θέα της ασάλευτης και σιωπηλής (κάποτε τόσο κοσμοπολίτικης)
Αμμοχώστου, να περιμένει – σαν ωραία κοιμωμένη – τον πρίγκιπα που θα την
ξυπνήσει με το φιλί του. Ο πρίγκιπας δεν ήρθε ακόμα. Ίσως, όμως, να είναι στον
δρόμο…

Κατέγραψα πολλές φορές το τελευταίο τριήμερο λόγια επίσημα και καλυμμένα
προσεκτικά (ή αντιθέτως, άλλα «του ποδαριού» και του… «τηλεοπτικού
παραθύρου») για τους Ελληνοκυπρίους, που «ας τα βρουν μόνοι τους πια» – ή
κάπως έτσι. Χθες το βράδυ, γυρνώντας αργά στο σπίτι, έπιασα μέσα στο
αυτοκίνητο το τόσο φορτισμένο με συναισθήματα κομμάτι αυτό του Θεοδωράκη
(χωρίς λόγια, αλλά τι χρειάζονται; – έχoυν μείνει για πάντα «αποτυπωμένα» πάνω
στις νότες) και το σιγοτραγούδησα ύστερα από πάρα πολύ καιρό.

Και σκέφτηκα, με έναν ξαφνικό κόμπο στον λαιμό, που δεν περίμενα, ότι τίποτα
δεν έχει αλλάξει και δεν πρέπει να αλλάξει στο δέσιμό μας με το μαρτυρικό νησί
της Αφροδίτης και «της πικραμένης Παναγιάς», αυτό το «χρυσοπράσινο φύλλο,
ριγμένο στη θάλασσα»…