ΣE ΠPΩTO ENIKO Γιατί η στολή μού φαίνεται κόκκινο πανί;

Από παιδί θυμάμαι, εμφάνιζα μια ανεξήγητη (προφανώς κυτταρικού αιτίου)
«αλλεργία» στις στολές και κατ’ επέκταση σε κάθε τι ένστολο. Στο σπίτι μου
στην Καβάλα κάθε Αποκριά είχε καταντήσει έθιμο να γίνονται ατελείωτες
συζητήσεις για την πεισματική εμμονή μου να αρνούμαι να ντύνομαι, όπως όλα τα
φυσιολογικά παιδιά, ευτυχισμένο καρναβαλάκι. Στις παρελάσεις δε, ήταν το
μεγάλο δράμα… Οι κλασικές φωτογραφίες απαγορεύονταν διά ροπάλου για να μην
υπάρχουν πειστήρια. Το μόνο ευτύχημα ήταν που, λόγω φύλου, γλίτωσα τον
Στρατό…

Αυτά είναι απλώς η εισαγωγή. Γιατί όπως διαπιστώνω, ακόμη και σήμερα δεν έχω
καταφέρει να αντιμετωπίσω επιτυχώς τη συγκεκριμένου τύπου «αλλεργία».
Αντιθέτως, πιστεύω ότι η κλινική μου κατάσταση παρουσιάζει μιαν υποτροπή…
Να, για παράδειγμα, όταν κινούμαι πεζή ή με το αυτοκίνητο και σκοντάφτω πάνω
σε αστυνομικούς ή τροχονόμους (καλούς ή κακούς), αποκτώ την ψυχολογία ταύρου
που βλέπει κόκκινο πανί. Όταν δε διαπιστώνω αρνητική διάθεση των οργάνων προς
τους πολίτες, διότι κατά το σκεπτικό τους οφείλουν να είναι υπάκουοι και να
σέβονται τους ενστόλους επειδή και μόνο υπάρχουν, μού ανεβαίνει το αίμα στο
κεφάλι…

Αν κάτι απεχθάνομαι στην Αθήνα, και το επαναλαμβάνω συχνά στους φίλους μου,
είναι η πυκνή και αδιάκριτη παρουσία αστυνομικών, τροχονόμων και άλλων
ενστόλων στο κέντρο της. Αυτό όμως που με εξοργίζει, είναι η προκλητική
συμπεριφορά ορισμένων αστυνομικών που εκμεταλλευόμενοι μια υποτιθέμενη κι ίσως
ανέλπιστη εξουσία, νομίζουν πως νομιμοποιούνται να αξιώνουν από τους πολίτες
να πειθαρχούν ως άλαλα πρόβατα στα παράλογα προστάγματά τους. Ανατριχιαστικές
λεπτομέρειες δεν χρειάζονται. Όλοι έχουμε τις εμπειρίες μας. Για τους λάτρεις
όμως της… σιωπής των αμνών υπάρχουν τα όρη και τα βουνά, οι στρούγκες και τα
κάθε λογής μαντριά…