[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Μόνο στην… κακιά στιγμή δεν αποδόθηκε το έγκλημα. Εντάξει, δεν
αφαιρέθηκε ανθρώπινη ζωή, αλλά σίγουρα δολοφονήθηκε η αξιοπρέπεια. Και αντί –
έστω – να αναζητηθούν ευθύνες, έγινε (λέει) παρεξήγηση. Από ποιον; Ποιος
έκρινε ανεπαρκή τα μέτρα ασφαλείας που έχουν ληφθεί κατά την είσοδο στη
δικαστική αίθουσα των Φυλακών Κορυδαλλού και τα ενίσχυσε με βαναυσότητα;
Πρωί-πρωί, μια μέρα μετά την 37η επέτειο της 21ης Απριλίου, έτσι, εντελώς
απρόκλητα…«Παρακαλώ τα έγγραφά σας». Ποια; Οι προσερχόμενοι στη δίκη του
ΕΛΑ, όχι μόνο το κοινό, αλλά και οι άνθρωποι που – θέλουν δεν θέλουν –
βρίσκονται καθημερινά εκεί (κατηγορούμενοι, δικηγόροι, δημοσιογράφοι) δεν
αντιδρούν. Προσπαθούν να καταλάβουν την αξίωση. Τα όργανα της τάξης επιμένουν.
Και για να μη μακρηγορούν, ανοίγουν τσάντες. Δεν αναζητούν όπλα ή αιχμηρά
αντικείμενα. Ψάχνουν για χαρτιά! Και τα κατάσχουν… Δυόμισι μήνες μετά την
έναρξη μιας διαδικασίας που μόνο τρομοκρατία δεν θυμίζει, ο ζήλος αιφνιδιάζει.
Ούτε την πρώτη μέρα της δίκης της 17N δεν συνέβη αυτό. Τι έγινε ξαφνικά;
Παρεξήγηση, λέει η πρόεδρος. Και θεωρεί το ζήτημα λήξαν. Άλλωστε η αρμοδιότητά
της περιορίζεται στα τεκταινόμενα εντός της αιθούσης. Κι όμως, οι αστυνομικοί
εκτελούσαν κάποια εντολή. Τίνος; Άγνωστο. Ουδείς είχε την ευθιξία να αναλάβει
την ευθύνη της πρωτοφανούς συρρίκνωσης των ελευθεριών των πολιτών που, αν μη
τι άλλο, δεν τρέχουν στον Κορυδαλλό για να συστήσουν τρομοκρατική ομάδα. Ως
διά μαγείας, τα άχαρα μηχανήματα ασφαλείας που συγκέντρωναν έως τώρα τα πυρά,
κέρδισαν τη συμπάθεια που τους άξιζε. Τουλάχιστον δεν θίγουν… υπολήψεις. Αν
εντοπίσουν όπλα, σύμφωνοι, δεν θα διστάσουν να σε εκθέσουν. Αν μεταφέρεις
εκρηκτικά, είσαι άξιος της τύχης σου. Αν όμως δουν… ερωτικές επιστολές,
αποστρέφουν το βλέμμα. Την ίδια στάση τηρούν με οτιδήποτε δεν απειλεί τη
δημόσια ασφάλεια. Έχουν επίγνωση του ρόλου τους. Και, κυρίως, δεν τα βάζουν με
την Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων. Που, αν αποφασίσει να επιληφθεί
της… συγκεκριμένης παρεξήγησης, είναι βέβαιο πως θα φτάσει στον
εντολέα-φάντασμα!