ΓHΠEΔOΓPAΦIEΣ

Μόνο φοβισμένοι δεν ήταν οι αντίπαλοι στο χθεσινό ντέρμπι, που τελικά δεν
έκρινε (ακόμη) τον τίτλο. Έδωσαν γενναία μάχη (κυριολεκτικά και μεταφορικά), ο
καθένας με τα όπλα του (κυριολεκτικά και μεταφορικά). Γιατί, κατά τα άλλα, το
παιχνίδι ήταν χαρακτηριστικό της κατάστασης του ελληνικού ποδοσφαίρου κι
αντάξιο του χειρότερα ποιοτικά πρωταθλήματος στη μνήμη των φιλάθλων κάτω των
70 ετών.

Δύναμη, νεύρο, πάθος, όλα τα συνώνυμα της ελληνικής παλικαριάς παρόντα (όπως
σχεδόν κάθε χρόνο) μεταξύ των «αιωνίων». Αλλά και σπασμωδικότητα,
αποσπασματικότητα, έλλειψη προσωπικότητας και συνέχειας, αιώνια κι αυτά
γνωρίσματα σε παιχνίδια υψηλής αδρεναλίνης αλλά χαμηλής απόλαυσης. Έτσι ώστε
τελικά ο γενικός μύθος της «τιτανομαχίας» να μείνει ανέπαφος αλλά οι φίλαθλοι
ανικανοποίητοι. Στη συγκεκριμένη δε περίπτωση και οι παίκτες και οι παράγοντες
των δύο ομάδων, αφού η ισοπαλία δεν σημαίνει σχεδόν τίποτα και πάντως δεν
εξασφαλίζει κανέναν.

Τεχνικά δύο μόνο πράγματα θ’ άξιζε ίσως να συγκρατήσει κανείς. Το μοιραίο
λάθος του Αλέφαντου με την αλλαγή του Καστίγιο, καθώς από εκείνη τη στιγμή
(περισσότερο και από ό,τι από την αποβολή του Τζιοβάνι) σταμάτησε το πρέσινγκ
του Ολυμπιακού και βρήκε χώρο ο Παναθηναϊκός για την ανορθόδοξη αλλά πιεστική
αντεπίθεσή του. Και το εξωπραγματικό παιχνίδι του Μινχ, ενός παίκτη σχεδόν
καρικατούρα στην αρχή του πρωταθλήματος, αλλά που, όταν βρήκε χρόνο συμμετοχής
και αυτοπεποίθησης, απέδειξε (κι ας μην το χρειαζόμασταν) γιατί βρίσκεται το
ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο έτη φωτός μπροστά από το ελληνικό.

Οι φάσεις που έκριναν το παιχνίδι ήταν αρκετές και σχεδόν όλες αμφιλεγόμενες.
Όμως ο διαιτητής δεν είχε κακή πρόθεση κι ακόμη και στο μεγάλο του λάθος (τη
μη αποβολή του Κυργιάκου) έχει το άλλοθι της έλλειψης ματιών στην πλάτη (οι
επόπτες όμως;). Ο Ολυμπιακός είχε σαφώς καλύτερη ανάπτυξη και έδειξε εγγενώς
μεγαλύτερες δυνατότητες, που κλώτσησε όμως με την έλλειψη οργάνωσης και τις
γνωστές, επίσης αιώνιες, αμυντικές του αδυναμίες. Ο Παναθηναϊκός, ποδοσφαιρικά
κατώτερος από ό,τι όλα τα τελευταία χρόνια, έχει ομοιογένεια και ψυχή, ενώ
βρήκε και στο πρόσωπο του Παπαδόπουλου έναν απρόβλεπτα δηλητηριώδη φορ.

Το πρωτάθλημα βαδίζει λοιπόν στη λήξη του και κινδυνεύει ήδη να βυθιστεί στη
λήθη. Κακά παιχνίδια, κακά γήπεδα, κακή ατμόσφαιρα, κακές διαιτησίες, θα το
είχαν ήδη καταδικάσει, η αγωνία του τέλους όμως σώζει ακόμα τα προσχήματα. Ο
ΠΑΟΚ, ο πραγματικός νικητής (παρά το χθεσινό στραπάτσο) της φετινής χρονιάς,
θα έχει πιθανότητα τον τελευταίο λόγο.