Όταν ο Aλί ξανάγινε παιδί…

Από την έκρηξη, ο 12χρονος Αλί Αμπάς δεν μπορούσε να φάει μόνος του, να πάει στο μπάνιο ή να πλύνει τα δόντια του. Τώρα μπορεί…

Πίστευε ότι, αυτήν τη φορά, τα δάχτυλά του θα ανταποκρίνονταν. Στο μυαλό του
γύριζε συνέχεια αυτό που έπρεπε να κάνει: να σπρώξει το πρόσθετο άκρο αντίθετα
από τη θέση του σώματος, για να ανοίξει ο καρπός του, να το ξανακάνει για να
κλείσει. Κοίταξε επίμονα τα δάχτυλα του νέου δεξιού του χεριού και
συγκεντρώθηκε: μια μικρή κίνηση. Έσφιξε τα δόντια και προσπάθησε ξανά. Ξαφνικά
τα δάχτυλα άνοιξαν. Πρώτη φορά χρησιμοποιούσε το νέο του χέρι. Ξέσπασε σε ένα
πλατύ χαμόγελο. «Ήταν η πιο ευτυχισμένη στιγμή για τον Αλί, από τότε που τον
είχαμε δει. Άρχισε να κάνει αστεία και να γελά», θυμάται η Νταϊάνα Μόργκαν, η
υπεύθυνη της φιλανθρωπικής οργάνωσης που ανέλαβε την εκστρατεία για τη
μεταφορά του αγοριού πέρυσι από το Ιράκ στη Βρετανία. H οικογένειά του, τα
χέρια του, το σπίτι του, όλα είχαν χαθεί τις πρώτες ημέρες του πολέμου από
έναν πύραυλο.

Ο Αλί, 12 ετών, ήταν αρκετά ώριμος να μην περιμένει από τα καινούργια του
χέρια να είναι ακριβώς όπως εκείνα που είχε χάσει. Γνώριζε επίσης όμως, ότι
ήταν και η μοναδική του ελπίδα για να λειτουργήσει ανεξάρτητος στο μέλλον. Από
τότε, από την έκρηξη, δεν μπορούσε πια να φάει μόνος του, να πάει στο μπάνιο ή
να πλύνει τα δόντια του. Τώρα πια θα μπορούσε. Στο μέλλον, θα μπορούσε ακόμη
και να οδηγεί. Πρώτα όμως θα έπρεπε να μάθει τα νέα του χέρια.

Στις πρώτες συνεδρίες, η Φιόνια Κάρνετζι, η θεραπεύτριά του, βοηθούσε τον Αλί
να μάθει να χρησιμοποιεί τα πόδια του για πολλές από τις καθημερινές κινήσεις,
για να ξεντυθεί, για παράδειγμα. Στον Αλί άρεσε πολύ η κόκα κόλα: θα μπορούσε
να ανοίξει ένα τενεκεδάκι μόνος του; Κάθησε αναπαυτικά σε έναν καναπέ,
συγκεντρώθηκε και με τη βοήθεια ενός στραβού κουταλιού ανάμεσα στα δάχτυλα του
ποδιού, άνοιξε το κουτί. Λίγες μέρες αργότερα μπορούσε ακόμη και να
ξεκλειδώνει πόρτα με τα δάχτυλα των ποδιών του.

H δοκιμή. Στο μεταξύ περίμενε υπομονετικά τα νέα του χέρια. Όλα τα
μηχανικά στοιχεία του δεξιού χεριού, ο αγκώνας, ο καρπός, η κλείδωση, είχαν
ολοκληρωθεί. Ο Νικ Χίλσντον, ο ειδικός, συνέδεσε το μηχανικό χέρι με τον ώμο
του με προσωρινά λουριά, σαν τιράντες… Το χέρι ήταν βαρύ. Αν και είχε το
ίδιο βάρος με το δεξί χέρι που είχε χάσει ο Αλί, έμοιαζε βαρύτερο, γιατί το
πραγματικό του χέρι υποστηριζόταν από μύες και τένοντες. «Σκέφτηκα τότε,
πρέπει να το συνηθίσω, πρέπει», θυμάται ο Αλί. «Ήθελα ν’ αρχίσω να το
χρησιμοποιώ. Όταν το φόρεσα, ο Άχμεντ (ο φίλος του που είχε χάσει πόδι και
χέρι στον πόλεμο και ήταν μαζί του), έσπρωξε προς το μέρος μου ένα πορτοκάλι
και χρησιμοποίησα το τεχνητό μου χέρι για να το φάω. Ήμουν τόσο
ευτυχισμένος!».

Μόλις εκείνη τη στιγμή, λέει στην εφημερίδα «Σάντεϊ Τάιμς» ο θείος του Αλί που
τον συνόδευε και τον φροντίζει, συνειδητοποίησε ο μικρός ότι το προσθετικό του
χέρι δεν θα υποκαθιστούσε πλήρως το αληθινό. «Έπρεπε να περιορίσει τις
προσδοκίες του». Το δεύτερο χέρι, ένα ηλεκτρικό, έφτασε μερικές εβδομάδες
αργότερα. Και είχε μια ιδιαίτερη λεπτομέρεια – ένα τατουάζ της Μάντσεστερ
Γιουνάιτεντ που είχε ζητήσει ο Αλί. Πρώτη φορά ύστερα από έξι μήνες μπορούσε
να κοιτάξει τον εαυτό του στον καθρέφτη «ολόκληρο»: «Όταν είδα τον εαυτό μου
στον καθρέφτη σκέφτηκα “για δες, είναι δικά μου!”». Στον Αλί άρεσε πολύ να
δείχνει πάλι φυσιολογικός. Και τα μάτια του θείου του, Μοχάμεντ, γέμισαν
δάκρυα. Είχαν περάσει τόσα πολλά…

Τον Οκτώβριο τού επετράπη να πάρει τα νέα του μέλη στο σπίτι, με την υπόδειξη
«να τα φορά μια ώρα ημερησίως». Σταδιακά, ο χρόνος αυξήθηκε και μέχρι τώρα ο
Αλί έχει μάθει να ανοίγει πόρτες και να χρησιμοποιεί υπολογιστή. Επίσης
μαθαίνει να γράφει, αλλά δεν μπορεί ακόμη να κάνει μπάνιο μόνος του.

Ο Νικ Χίλσντον ελπίζει στα πλεονεκτήματα από την πρόοδο της τεχνολογίας.
«Μέχρι να γίνει 20, πιστεύω ότι θα είναι σε θέση να λειτουργεί τα χέρια του με
ηλεκτρονικά μηνύματα που θα φτάνουν κατευθείαν από τον εγκέφαλο και όχι από
τους μυς. Έτσι, όταν θα σκέφτεται τη λέξη “ανοίγω”, το χέρι θα ανταποκρίνεται.
Ο Αλί Αμπάς δεν αποκλείεται να γίνει ένας βιονικός άνθρωπος»…

LINK:

* www.aliabbas.net/