Στο νησί του Bαλαωρίτη

«ΛΑΛΟΥΝ οι πέρδικες γλυκά…»

Στο νησί του αγαπημένου Αριστοτέλη Βαλαωρίτη μάς συνάντησε το Πάσχα. Στη
Λευκάδα. Ευλογίας τόπος. Το πράσινο σμίγει με το σμαραγδί. Παντού «ο κήπος
μπαίνει στη θάλασσα». Οι σεισμοί πρόσφατοι. Τραύμα που δεν επουλώθηκε ακόμα.
Το εξουδετερώνουν, όσο μπορούν, η ομορφιά του νησιού και η αρχοντιά των
κατοίκων.

Γιατί στη Λευκάδα, ομορφιά κι αρχοντιά περισσεύουν. Άσε τους κοσμικούς
εκδρομείς να επιλέγουν trendy προορισμούς μέσα από life style περιοδικά. Άλλος
έχει το όνομα κι άλλος τη χάρη. Κι αν έχει χάρη το νησί του Σβορώνου και του
Βαλαωρίτη!

«Κι ο ήλιος στη χαρά του, απλώνει μιαν αχτίδα του και ψηλαφίζει ο κλέφτης…».

Την ίωση ο γιος μου δεν την έπαθε στη Λευκάδα. Τη φέραμε προίκα από την Αθήνα.
Από το σπίτι, οι πρώτες αχνές ενδείξεις. Στο Ρίο – Αντίρριο, οι βάσιμες
υποψίες. Στην Αμφιλοχία, τα φίδια που ζώνουν. Στον Άγιο Νικήτα, τα σαφή
συμπτώματα. Στο Νυδρί, η κόλαση. Πονόλαιμος, βήχας, καταρροή, πυρετός.

– Επιδημία, δήλωσε ο παιδίατρος. Αν σας παρηγορεί αυτό, η μισή Ελλάδα είναι
άρρωστη.

Δεν μας παρηγόρησε αυτό. Άγιες μέρες, γιατί να είσαι με τη μισή Ελλάδα κι όχι
με την άλλη μισή; Την καλή. Τη μια χαρά. Που περνάει υπέροχα, που χαίρεται το
Πάσχα, που αποσβένει στο ακέραιο την ψυχική της επένδυση. Γιατί να ψάχνουμε τα
διημερεύοντα με τη λίστα από σταγόνες, ταμπλέτες και μαντζούνια; Γιατί άλλοι
με το κόκκινο αυγό στο χέρι κι άλλοι με τον δοσομετρητή; Έξω η χαρά του καλού
Θεού κι εμείς να μετατρέπουμε το δίκλινο στη χαρά του ΕΣΥ;

«Εκυματίζαν τα σπαρτά, χαρά του ζευγολάτη…».

TOY ΖΕΥΓΟΛΑΤΗ μπορεί. H δική μας η χαρά εξατμίστηκε με τον πρώτο
ξερόβηχα. Άψογο και φιλόξενο το ξενοδοχείο, αλλά κανένα ξενοδοχείο δεν είναι
για χόρταση. Μεγάλη Πέμπτη μέσα στο δωμάτιο. Επιτάφιο στο δωμάτιο. Ανάσταση
στο δωμάτιο. Εμείς μέσα και η μητέρα μου στα μαύρα καρφιά:

– Πήγαινε εσύ, μένω εγώ με το παιδί!

– Όχι, πήγαινε εσύ, μένω εγώ με το παιδί!

– Όχι, πήγαινε εσύ, μένω εγώ με το παιδί!

Από την πολλή αλληλεγγύη, κοντέψαμε να πιαστούμε μαλλί με μαλλί.

«Σήμερ’ αρχίζει ο κάματος. Ήρθαν τα πρωτοβρόχια».

Από κάματο να φάν’ κι οι κότες. Κι αν δεν ήταν πρωτοβρόχια, πάντως τη βροχούλα
του την έριξε. Κι εμείς κλασικά. Σταθεροί στις αρχές και τα ιδεώδη μας. Μέρα
μπαίνει – μέρα βγαίνει, στο δωμάτιο μέσα. Ελεύθεροι πολιορκημένοι.

UNO παίξαμε, κρεμάλα παίξαμε, τελίτσες παίξαμε. Ο Θεός να με συγχωρέσει μέχρι
«Φάρμα» και Fame Story είδαμε. Δόκτωρα Ζιβάγκο, όχι, δεν είδαμε. Ακόμα και η
μητρική στοργή έχει τα όριά της. Μια φορά ακόμα αν ακούσω στη ζωή μου το
μουσικό θέμα της Λάρα θα γίνω ιδανικός αυτόχειρ σαν τον Καρυωτάκη. Μην πας
μακριά: Δυο βήματα από τη Λευκάδα είναι η Πρέβεζα. (H οποία, παρεμπιπτόντως,
μια χαρά πόλη. Τώρα γιατί του κάθισε στραβά, άλλη πονεμένη ιστορία. Άμα είσαι
δημόσιος υπάλληλος μεν, ο Κώστας Καρυωτάκης δε, ό,τι και να πεις
συγχωρεμένος.)

– ΩΡΑΙΑ H ΛΕΥΚΑΔΑ, μαμά. Να ξαναρθούμε!

– Θα ξαναρθούμε, αγόρι μου.

Ψιθύρισα και κατέρρευσα. Γιατί την ημέρα της αναχώρησης έγινε καλά ο γιος μου
και κόλλησα εγώ.

Ή όπως θα έλεγε και ο Αριστοτέλης Βαλαωρίτης:

«Την αυγή με τη δροσούλα εξεφύτρωσε ένα ρόδο, την αυγή με τη δροσούλα,
εμαράθηκε το ρόδο!»