Kαταδίκη για τον Pαφαρέν ο θρίαμβος της Aριστεράς στη Γαλλία

Μετά τη… γροθιά που έφαγε από την κάλπη ο Ραφαρέν, ο Σιράκ μάλλον θα τον απομακρύνει (σκίτσο από τον «Economist»)

Εάν η κυβέρνηση Ραφαρέν «έπαιζε» πράγματι – όπως υποστήριξε η εφημερίδα
«Λε Μοντ» – «την επιβίωσή της» στον δεύτερο γύρο των γαλλικών τοπικών εκλογών,
τότε μπορεί να θεωρηθεί ήδη παρελθόν. Τα έξιτ πολς σκιαγραφούσαν χθες το βράδυ
μια ριζική ανατροπή του πολιτικού σκηνικού στην Γαλλία, με την Αριστερά
(Σοσιαλιστές, Κομμουνιστές και Οικολόγους) να συγκεντρώνουν περίπου το 50% των
ψήφων, τους κυβερνώντες συντηρητικούς να περιορίζονται στο 37% και την
Ακροδεξιά να αποσπά το 13%. Κατόπιν αυτού, θεωρείται σχεδόν βέβαιο πως ο
Γάλλος πρόεδρος, Ζακ Σιράκ, θα προχωρήσει σε ανασχηματισμό της κυβέρνησης και
είναι πολύ πιθανόν να απομακρύνει από την πρωθυπουργία τον Ζαν-Πιερ Ραφαρέν.

Οι Γάλλοι ψηφοφόροι επανέλαβαν χθες, όπως αναμενόταν, την ψήφο διαμαρτυρίας
που είχαν καταθέσει την περασμένη Κυριακή για το υψηλό ποσοστό της ανεργίας
και τις αντιλαϊκές περικοπές των κρατικών δαπανών. Στον πρώτο γύρο των
εκλογών, η Αριστερά είχε αποσπάσει το 40% των ψήφων, οι κυβερνώντες
συντηρητικοί το 34% και η Ακροδεξιά το 16%. Με βάση τα έξιτ πολς, η Αριστερά
αποκτά τον έλεγχο τουλάχιστον 21 από τις συνολικά 23 μητροπολιτικές περιοχές
της Γαλλίας· ανάμεσά τους και του Πουατού-Σαρέντ, πρώην «φέουδου» του Ραφαρέν.

Οι τοπικές εκλογές ήταν η πρώτη πανεθνική δοκιμασία για τον Σιράκ από το 2002,
όταν ο ίδιος και το κόμμα του (το UMP) είχαν αναδειχθεί νικητές στις
προεδρικές και κοινοβουλευτικές εκλογές. Για την Αριστερά, το εκλογικό
αποτέλεσμα ισοδυναμεί με θρίαμβο, τον οποίο και αναμένεται να χρησιμοποιήσει
ως πλατφόρμα για τις προεδρικές και κοινοβουλευτικές εκλογές του 2007. Αργά
χθες το βράδυ, ο Ραφαρέν δήλωσε ότι οι οικονομικές μεταρρυθμίσεις που προωθεί
η κυβέρνηση πρέπει να συνεχιστούν «διότι είναι απαραίτητες… Παράλληλα, όμως,
η πολιτική μας πρέπει να γίνει περισσότερο αποτελεσματική και δίκαιη, ασφαλώς
επιβάλλονται μερικές αλλαγές». Οι πολιτικοί αναλυτές σημείωναν πως ο Ραφαρέν
απέφυγε επιμελώς να αναφερθεί στο δικό του (αμφισβητούμενο) μέλλον στην
κυβέρνηση της Γαλλίας.