ΓHΠEΔOΓPAΦIEΣ

O άνθρωπος είναι εκ φύσεως… περίπτωση. Μεσουράνησε ένα καλοκαίρι ως
ποδοσφαιριστής, με τα δύο προσωπικά γκολ που πέτυχε κατά της Αργεντινής στο
Παγκόσμιο Κύπελλο του 1994 και ύστερα ψιλοεξαφανίστηκε. Έκανε μια μεγάλη
μεταγραφή στην Τότεναμ, όπου δεν έπαιξε σχεδόν καθόλου, αλλά πρόλαβε να δεθεί
σε βαθμό που να ονειρεύεται διαρκώς την επιστροφή στο Γουάιτ Χαρτ Λέιν.

Στις αγγλικές διακοπές του χρωστά, εξάλλου, τόσο τη… χειροποίητη μα τόσο
άνετη χρήση της γλώσσας του Σαίξπηρ (σε σημείο που να τη χρησιμοποιεί και στην
Ελλάδα, θεωρώντας την ίσως μέλος της βρετανικής Κοινοπολιτείας), όσο και τη
φήμη του ως μεγάλου γυναικοκατακτητή (η γοητεία είναι σχετικό πράγμα, αλλά
στην Αγγλία, ως γνωστόν, ακόμα σχετικότερο).

Ως προπονητής δεν είχε προλάβει να ολοκληρώσει το αγροτικό του στην Κύπρο (εξ
ου ίσως και το μπέρδεμα με τα αγγλικά), όταν ένα τηλεφώνημα τον έφερε να
παρακολουθεί ένα ματς Παναθηναϊκού – AEK, να δηλώνει ότι ήρθε ως απλός εραστής
του μεσογειακού ποδοσφαίρου και να αναλαμβάνει την επομένη έναν βαριά λαβωμένο
«Δικέφαλο».

ΑΓΝΟΙΑ ΚΙΝΔΥΝΟΥ

Στο τιμόνι της AEK, η μόνη σταθερή του είναι η άγνοια κινδύνου (για να μην
πούμε απλώς η άγνοια). Δοκίμασε τις πρώτες προπονήσεις του με συνοδεία
καψουροτράγουδων (από εκεί και το παρατσούκλι Ντι Τζέι Ντούμι, που παλεύει να
του κολλήσει ο ένας από τους δύο Αντώνηδες) και όταν είδε πως δεν βελτίωναν
τις αγωνιστικές αλλά τις νυχτερινές επιδόσεις των ούτως ή άλλως επιρρεπών
παικτών του, το γύρισε πρώτα στην κλασική (οι παίκτες απάντησαν με άμεση
απειλή απεργίας) και ύστερα στις ασκήσεις με μπάλα.

Τόλμησε με τις πρώτες δηλώσεις του να αποκαθηλώσει το έργο του προκατόχου του
(μπορεί η εξέδρα να έδιωξε τον Μπάγιεβιτς, αλλά κανένας ΑΕΚτζής δεν ανέχεται
να ακούει πως υπάρχει καλύτερος προπονητής στον κόσμο από τον Μπάγιεβιτς), τα
πήρε πίσω α λα Πάγκαλος («ξέρετε, εννοούσα μυαλό γίγαντα» και τα λοιπά) και
έκτοτε εκνευρίζει κάθε φυσιολογικό φίλαθλο παίρνοντας προσωπικά την ευθύνη για
κάθε ήττα και αποδίδοντας αποκλειστικά τα εύσημα της όποιας νίκης στους
παίκτες.

Μέχρι στιγμής, πάντως, πιο πολύ έχει κατηγορήσει τον εαυτό του, παρά έχει
υμνήσει τους παίκτες του. Στην αρχή έχανε ακόμα και από τον Μπέο, στη συνέχεια
χρειάστηκε τον Αμπονσά (η πρώτη ρεβάνς του Ντούσαν) και ύστερα … Ύστερα
κέρδισε τον Ολυμπιακό εκτός έδρας και όλα άλλαξαν. Ή τουλάχιστον γεννήθηκε στο
μυαλό μας η υποψία.

ΨΥΧΗ KAI TAXYTHTA

Γιατί η AEK του Ντούμι με τον Ολυμπιακό ήταν όχι μόνο καλά στημένη στο γήπεδο,
αλλά και μια ομάδα που ταίριαζε σε αυτό που θα μπορούσε να ήταν η AEK, αν δεν
είχε βαλθεί φέτος (ερήμην του Ντούμι) να αυτοκτονήσει.

Γιατί και στο αμέσως επόμενο παιχνίδι με τον ΠΑΟΚ, στην Τούμπα, η AEK ήταν
δηλητήριο για ένα ημίχρονο, πλην τριών λεπτών (αλλά, βέβαια, και υπερβολικά
αφελής για τρία λεπτά και ένα άλλο ημίχρονο). Γιατί και προχθές με τον
Παναθηναϊκό, στον ημιτελικό του Κυπέλλου, η ομάδα είχε και ψυχή και ταχύτητα
και πονηριά. Γιατί ο πονηρός Ντούμι έχει καταφέρει, παρά τις αμπελοφιλοσοφίες
του, τους πειραματισμούς με ρόμβους και τερματοφύλακες, να τον συμπαθούν (ο
σεβασμός είναι γι’ αργότερα) οι παίκτες του και να τον υπολογίζουν οι
αντίπαλοί του. Γιατί κάποιες κινήσεις του είναι από σωστές (η αξιοποίηση του
Κρέικ) μέχρι ευφυείς (η απελευθέρωση Λάκη και Λυμπερόπουλου) και γιατί η τόλμη
στη ζωή πάντα έχει αξία. Λέτε λοιπόν ο Ντούμι να αποδειχτεί μάγκας και να
προλάβει να μάθει και ελληνικά; H απάντηση δεν χρειάζεται πολλούς μήνες για να
δοθεί, όμως δεν αρκεί ο Ντούμι να μην είναι γκαντέμης, καθώς έρχεται, ίσως, ο Ντέμης.