Δεν το… συζητούν Eυρωπαϊκό Δικαστήριο και Συμβούλιο της Eπικρατείας

Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, καθώς και η Ολομέλεια
του Συμβουλίου της Επικρατείας έχουν κλείσει οριστικά και αμετάκλητα το ζήτημα
της αναγραφής θρησκεύματος στις αστυνομικές ταυτότητες, κρίνοντας με
κατηγορηματικό τρόπο ότι ακόμη και η προαιρετική αναγραφή (που έχει προτάξει η
N.Δ.) παραβιάζει το δικαίωμα της θρησκευτικής ελευθερίας.

«Το ενδεχόμενο επαναφοράς της αναγραφής, έστω και με προαιρετικό χαρακτήρα,
εγκυμονεί κινδύνους για διεθνή διασυρμό της χώρα μας», τόνιζε χθες έγκριτος
νομικός, σημειώνοντας παράλληλα ότι μια κυβερνητική απόφαση προς αυτή την
κατεύθυνση «θα είναι, έτσι κι αλλιώς, μετέωρη και θα καταπέσει με την πρώτη
προσφυγή σε ελληνικό ή ευρωπαϊκό δικαστήριο».

H «μάχη» για τις ταυτότητες χάθηκε για την Εκκλησία, προ διετίας, κατά κράτος
στο Στρασβούργο από τους προσφεύγοντες ιερείς και θεολόγους (όπως ο
πρωτοπρεσβύτερος Γ. Μεταλληνός και ο επίκουρος καθηγητής της Θεολογίας Σπ.
Κοντογιάννης), οι οποίοι είχαν πρωτοστατήσει και στη δικαστική διαμάχη εντός
των συνόρων με την προσφυγή στο ΣτΕ.

Ομοφώνως το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο απέρριψε κάθε επιχείρημα (που χρησιμοποιεί
επισήμως και η Εκκλησία της Ελλάδος) υπέρ της αναγραφής του θρησκεύματος στις
ταυτότητες, δικαιώνοντας τόσο τις κυβερνητικές αποφάσεις που είχαν προηγηθεί
όσο και την απόφαση της Ολομελείας του ΣτΕ (2285/11), η οποία – βάσει του
εθνικού δικαίου – είχε κρίνει ότι ακόμη και η προαιρετική αναγραφή είναι
παράνομη και αντισυνταγματική.

«Το θέμα – τόνιζε το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο – αφορά άμεσα το δικαίωμα της
θρησκευτικής ελευθερίας, η οποία αποτελεί ένα από τα βάθρα κάθε δημοκρατικής
κοινωνίας…». Και υπογράμμιζε ότι:

– H αναγραφή του θρησκεύματος στο δελτίο ταυτότητας «δεν είναι αναγκαία για τη
διαπίστωση της ταυτότητας του κατόχου» και σε κάθε περίπτωση η αστυνομική
ταυτότητα «δεν μπορεί να θεωρηθεί ως μέσο που αποβλέπει να διασφαλίσει στους
πιστούς κάθε θρησκείας και δόγματος το δικαίωμα να ασκούν και να εκφράζουν τις
θρησκευτικές τους πεποιθήσεις…».

– Οι θρησκευτικές πεποιθήσεις «δεν συνιστούν δεδομένο χρήσιμο για την
αναγνώριση ενός προσώπου». Κι αυτό «όχι μόνο γιατί αφορούν τον εσωτερικό κόσμο
του καθενός, αλλά και γιατί μπορούν να αλλάζουν κατά τη ζωή ενός ατόμου.
Επιπλέον, η αναγραφή του θρησκεύματος σε ένα επίσημο έγγραφο κινδυνεύει να
ανοίξει την πόρτα σε διακρίσεις…».

– Το περιεχόμενο του δελτίου «δεν μπορεί να καθορίζεται ανάλογα με τις
επιθυμίες κάθε προσώπου… Αν κάθε πρόσωπο μπορούσε κατά το δοκούν να
αφαιρέσει ή να προσθέσει στοιχεία στην ταυτότητα, τότε ο ενιαίος χαρακτήρας
που πρέπει υποχρεωτικά να έχει θα παραβιαζόταν. Και το γεγονός ότι η Ελληνική
Ορθόδοξη Εκκλησία εκπροσωπεί την επίσημη θρησκεία της χώρας δεν μεταβάλλει
αυτόν τον συλλογισμό… Από την αφαίρεση του θρησκεύματος δεν παραβιάζεται το
δικαίωμα κανενός να εκφράζει ελεύθερα τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις…».

Επιπροσθέτως, για την προαιρετική αναγραφή, το ΣτΕ έχει κρίνει ότι
παραβιάζονται συνταγματικές διατάξεις γιατί «όσοι αρνηθούν την αναγραφή
αναγκάζονται να αποκαλύψουν εμμέσως και οιονεί δημόσια μια πλευρά της
ενδιάθετης στάσης τους προς το Θείο, ενώ παράλληλα διαφοροποιούνται από όσους
ομολογούν τις πεποιθήσεις τους με την αναγραφή…».