«Kαλώς ήλθατε στον Tιτανικό…»

«Καλώς ήλθατε στον Τιτανικό…», αναφέρει ο Βρετανός αρθρογράφος Τίμοθι
Γκάρτον Ας, στην «Γκάρντιαν». Και σημειώνει: «Αν τελικά η Αλ Κάιντα
πραγματοποιήσει τρομοκρατική επίθεση στο Λονδίνο, θα ρίξουμε το φταίξιμο στον
Τόνι Μπλερ; Εάν θέλουμε να παραμείνουμε ελεύθεροι άνθρωποι σε έναν επικίνδυνο
κόσμο, θα πρέπει να σκεφτόμαστε πιο σωστά. Μία εβδομάδα μετά τη βομβιστική
επίθεση στη Μαδρίτη και ένα χρόνο μετά την έναρξη του πολέμου στο Ιράκ, πρέπει
να αναγνωρίσουμε δύο πράγματα: Πρώτον, ο Μπλερ είχε άδικο που μας έσυρε σε
αυτόν τον πόλεμο στο Ιράκ, που καθόλου δεν μας βοήθησε να χτυπήσουμε την Αλ
Κάιντα. Δεύτερον, ο Μπλερ έχει δίκιο που μας προειδοποιεί ότι όλοι
απειλούμαστε από την ισλαμική τρομοκρατία που υπήρχε πριν από τον πόλεμο στο
Ιράκ και θα μας είχε ως στόχο ακόμα και εάν δεν είχαμε πάει στο Ιράκ, ενώ τώρα
θα ενθαρρυνθεί από την απόσυρση των ισπανικών στρατευμάτων από το Ιράκ. Τόσο η
Αλ Κάιντα όσο και οι συνεργάτες της θα ερμηνεύσουν αυτήν την απόσυρση ως
θρίαμβό τους, τον οποίο πέτυχαν με την επίθεση στην Ισπανία».

H περασμένη εβδομάδα υπήρξε καταστροφική για ό,τι απομένει από τη Δύση, είναι
το συμπέρασμα στο οποίο καταλήγει ο Ας. «Ύστερα από λίγα λεπτά συγκινητικής
αλληλεγγύης – τις μεγάλες διαδηλώσεις στην Ισπανία, τα τρία λεπτά σιωπής σε
όλη την Ευρώπη – ξαναπέσαμε σε φριχτή διχόνοια. Ξανά, όπως συνέβη λίγους μήνες
μετά την 11η Σεπτεμβρίου, οι Αμερικανοί επικρίνουν τους Ευρωπαίους ως δειλούς,
η Γαλλία ήσυχα πανηγυρίζει την επιστροφή της Ισπανίας στην παλαιά Ευρώπη και
όλοι τσακώνονται για τον Μπους και το Ιράκ, αντί όλοι ενωμένοι να
αντιμετωπίζουμε τις σημερινές απειλές στις ελευθερίες μας». Αντί να
φιλονικούμε, ο Βρετανός αρθρογράφος σημειώνει ότι θα έπρεπε να συζητάμε τους
τρόπους βελτίωσης της συνεργασίας αστυνομίας και μυστικών υπηρεσιών σε όλη την
Ευρώπη, της συνεργασίας Αμερικής και Ευρώπης, θα έπρεπε να συζητάμε τι είδους
περιορισμούς των πολιτικών μας ελευθεριών θα πρέπει να αποδεχτούμε και τι δεν
θα πρέπει να επιτρέψουμε ποτέ. Και καταλήγει: «Λένε ότι καθώς ο Τιτανικός
βυθιζόταν, η μπάντα συνέχιζε να παίζει. Εμείς δεν έχουμε φτάσει ακόμα στο
σημείο να βυθιζόμαστε – απλώς μάς έχει αγγίξει ένα μικρό παγόβουνο. Αλλά ο
σκοπός και όλο το πλήρωμα κοιτούν μονάχα προς τη γέφυρα, όπου ο Ισπανός πρώτος
αξιωματικός τσακώνεται άσχημα με τον Βρετανό συνάδελφό του, ο Ιταλός μάγειρας
διαβάλλει τον Αμερικανό μηχανικό και ο Γάλλος αξιωματικός θαυμάζει τον εαυτό
του στον καθρέφτη την ώρα που πολύ μεγαλύτερα παγόβουνα πλησιάζουν…».