Σινε-κόντρες για τον «διάχυτο φόβο της τρομοκρατίας»

«Αν στις παραμονές του 20ού αιώνα – κατά την εισαγωγή του Καρλ Μαρξ στο
“Μανιφέστο” του – “ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από την Ευρώπη, το φάντασμα του
κομμουνισμού”, στις μέρες μας ένα νέο φάντασμα, το σάβανο του τρόμου και της
τρομοκρατίας πλανιέται και απειλεί την Ευρώπη». Το νέο αυτό “φάντασμα”
επιχείρησαν να μορφοποιήσουν εννοιολογικά οι εισηγητές της ημερίδας με θέμα
«Τρομοκρατία – H πολιτική της βίας», που διοργανώθηκε στη Θεσσαλονίκη στο
πλαίσιο του 6ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ – Εικόνες του 21ου αιώνα, που είναι
αφιερωμένο στην τρομοκρατία.

Εισηγητές στην ημερίδα ήταν η διεθνολόγος – διδάκτωρ του τμήματος Διεθνών
Σχέσεων της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Θράκης Μαίρη Μπόση, ο Ιταλός
δημοσιογράφος Αντόνιο Σολάρο, ο Βρετανός σκηνοθέτης και αρθρογράφος Τζον (Jon)
Μπλερ, ο Ισραηλινός σκηνοθέτης Ντέιβιντ Οφέκ, ο Παλαιστίνιος διπλωμάτης Ισμάτ
Σαμπρί, ο δημοσιογράφος Γιώργος Βότσης και ο αξιωματικός της Αστυνομίας και
διοικητής της Σχολής Αστυφυλάκων Ρεθύμνου Γιώργος Παπακωνσταντής, με
συντονιστή της συζήτησης τον δημοσιογράφο Στέλιο Κούλογλου.

Παρά τον τίτλο της ημερίδας που έδινε και τον ορισμό της έννοιας της
τρομοκρατίας, οι ομιλητές επιχείρησαν τον επαναπροσδιορισμό της προσεγγίζοντας
εννοιολογικά αλλά και ιστορικά (προ και μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001) το
φαινόμενο της τρομοκρατίας.

“H τρομοκρατία είναι η βόμβα των φτωχών”, όρισε την έννοια ο Βρετανός
σκηνοθέτης Ντέιβιντ Μπλερ συμπληρώνοντας πως “οι ορισμοί που έχουν προσπαθήσει
να δώσουν κατά καιρούς το FBI, CIA, το αμερικανικό υπουργείο Εξωτερικών και
διεθνείς οργανισμοί αποτελούν απόπειρα να εξηγήσουν τις δικές τους ενέργειες
για την αντιμετώπιση του φαινομένου”.

Θα μπορούσε αυτή καθαυτή η διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων από την Ελλάδα να
αποτελέσει στόχο των τρομοκρατών; αναρωτήθηκε το κοινό της ημερίδας. “Ο
πραγματικός κίνδυνος είναι αμελητέος” έσπευσε να καθησυχάσει το ακροατήριο ο
Βρετανός σκηνοθέτης αποδίδοντας το ουσιαστικό πρόβλημα στο φοβικό σύνδρομο που
δημιουργείται στους Ευρωπαίους, αν και αυτοσαρκαζόμενος διευκρίνισε πως «αν ο
κόσμος διοικούνταν από τους ανθρώπους του κινηματογράφου, θα ήταν απόλυτα
χαοτικός»…