Οι γιατροί αμφισβητούν την «καλή» χοληστερίνη

Επί χρόνια οι γιατροί έλεγαν ότι για να αποφύγουν οι ασθενείς τη
στεφανιαία νόσο πρέπει να προσέχουν και την «κακή» (LDL) χοληστερόλη τους και
την «καλή» (HDL), διότι η «καλή» εξουδετερώνει τις βλαβερές επιδράσεις της
«κακής». Ωστόσο, αρκετοί επιστήμονες αμφισβητούν αν τα υψηλά επίπεδα της
«καλής» χοληστερόλης είναι πάντοτε ωφέλιμα – και πόσο.

Οι επιστήμονες αυτοί πιστεύουν ότι τα επίπεδα της HDL χοληστερόλης πρέπει να
παίζουν ελάχιστο ρόλο στην απόφαση να χορηγηθεί κάποιο αντιχοληστερολικό
φάρμακο. Και τονίζουν πως ναι μεν είναι ωφέλιμα όταν είναι υψηλά, αλλά δεν
χαρίζουν κιόλας ανοσία έναντι της στεφανιαίας νόσου.

Οι μελέτες

H υπόθεση για τα οφέλη της HDL χοληστερόλης προέρχεται από μελέτες, όπως η
Φράμιγχαμ, στις οποίες παρακολουθήθηκαν επί δεκαετίες χιλιάδες άνθρωποι για να
διαπιστωθεί ποιοι θα ανέπτυσσαν στεφανιαία νόσο. Οι μελέτες αυτές έδειξαν ότι
αν δύο άνθρωποι έχουν τα ίδια επίπεδα LDL χοληστερόλης, αλλά διαφορετικά
επίπεδα HDL, αυτός που είχε την περισσότερη HDL είχε λιγότερες πιθανότητες να
αναπτύξει στεφανιαία νόσο.

Οι ερευνητές που ανέλυσαν τη βιοχημεία των δύο αυτών λιπιδίων έμαθαν ότι έχουν
αντίθετους ρόλους. Μολονότι και οι δύο φέρουν μόρια χοληστερόλης, τα
μεταφέρουν σε διαφορετικές κατευθύνσεις. Έτσι, η LDL τα μεταφέρει στις
στεφανιαίες αρτηρίες, όπου τα εναποθέτει για να συμμετάσχουν στη δημιουργία
της αθηρωματικής πλάκας η οποία προκαλεί στένωση των αρτηριών. H δε HDL τα
μεταφέρει μακριά από τις αρτηρίες, στο ήπαρ.

Το δεδομένο αυτό οδηγεί σε ένα συμπέρασμα: όσο πιο πολλή HDL έχει κανείς τόσο
το καλύτερο. «Είναι πολύ απλοϊκό συμπέρασμα», αντιτείνει ο δρ Ντάνιελ Ρέιντερ,
ερευνητής χοληστερόλης στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Πενσιλβάνια.
«Υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι ναι μεν έχουν άφθονη HDL, αλλά αυτή δεν
λειτουργεί φυσιολογικά, αφήνοντάς τους ευάλωτους στη στεφανιαία νόσο. Και αυτό
δεν είναι κάτι που μπορεί κανείς να εξακριβώσει με μια απλή μέτρηση αίματος.»