Παραμονή: Tέτοιες ώρες, τέτοια λόγια

ΔΙΑΒΑΖΑ ότι στις εκλογές του 2000, το 6% των αναποφάσιστων κατέληξαν τι θα
ψηφίσουν ανήμερα των εκλογών. Στο τσακ. Στο παρά πέντε. Μερικοί μπορεί να
αποφάσισαν και εκ των υστέρων. Να ψήφισαν, να πήγαν σπίτι τους και «τι ψήφισα
ο μαλάκας, άλλαξα πάλι γνώμη». Σεβαστό το «δεν ξέρω, δεν απαντώ», αλλά όλα
έχουν ένα όριο. Δεν μπορείς – από άποψη ή από χαβαλέ – να ρίχνεις στην τούρλα
μια ψήφο κι όποιον πάρει ο Χάρος. Κάτσε σπίτι σου καλύτερα, μεγάλε. Χαλαρέ –
που διαφοροποιείς με κοτζάμ 6% το εκλογικό αποτέλεσμα και μας παίρνεις όλους
στον λαιμό σου.

ΚΑΠΟΙΟΙ άλλοι έχουν καταλήξει σε κόμμα, αλλά όχι σε υποψήφιο. Τέτοιες
ώρες, τέτοια λόγια, παραμονή εκλογών, κάποιες σκόρπιες σκέψεις, λοιπόν. (Τα
κάτωθι δεν αφορούν όσους έχουν μπαμπά, θείο, μπατζανάκη, γείτονα υποψήφιο
βουλευτή ή που ψωνίζουν στο ίδιο σούπερ μάρκετ με τη Φιλιππινέζα ενός
βαρόνου).

* ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ και καλά αυτόν που ουρλιάζει περισσότερο στα παράθυρα.
Που ξελαρυγγιάζεται, του τινάζονται οι φλέβες έξω, διακόπτει τον συνομιλητή
του, βρίσκεται εν εξάλλω. Σίγουρα, αυτός τραβάει του βλέμμα μας. Απευθύνεται
ακαριαία στον χειρότερο εαυτό μας. Ο μάγκας. Ο νταής. Που τους τα ρίχνει χύμα
και τσεκουράτα. Που δεν κωλώνει ο δικός σου. Πριν καταλήξουμε, όμως, ας
ρίξουμε μια ματιά και στον άλλον στο αριστερά κάτω παράθυρο. Χαμηλοί τόνοι.
Λίγα λόγια. Σεβασμός στον διάλογο. Προσπάθεια να επικεντρωθεί στην ουσία. Στην
τούρτα – όταν γύρω του ωρύονται για το κερασάκι. Μήπως αυτός αξίζει
περισσότερο;

* ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ και καλά αυτόν που βγαίνει περισσότερες φορές στα
παράθυρα γιατί «πουλάει». Μήπως κάποιος που δεν «πουλάει» μας εκπροσωπήσει
καλύτερα;

* Δεν ψηφίζουμε και καλά αυτόν που μας στέλνει στο σπίτι μας το πιο
χλιδάτο βιογραφικό. Όσο ακριβότερη η ποιότητα χαρτιού τόσο καλύτερος και ο
υποψήφιος;

* ME TH ΛΟΓΙΚΗ «όλοι ίδιοι είναι», δεν πετάμε τα βιογραφικά πριν τα
διαβάσουμε. Δεν είναι όλοι ίδιοι. Υπάρχει η ήρα και υπάρχει το σιτάρι. Στο
χέρι μας να τα διαχωρίσουμε.

* Δεν ψηφίζουμε γυναίκες μόνο και μόνο επειδή είναι γυναίκες. Τις
επιλέγουμε αν και εφόσον αξίζουν.

* ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ το κομψότερο ταγιέρ ή την ακριβότερη γραβάτα. Αν
θέλουμε γκλαμουριά, ας τους καλέσουμε σπίτι μας στο ρεβεγιόν. Το πολυτελές
εκλογικό γραφείο δεν φιλοξενεί απαραίτητα τον καλύτερο. Μπορεί να φιλοξενεί
απλά τον προικοθήρα.

* Δεν λέμε «μου περισσεύει ένας σταυρός, τον βάζω όπου λάχει».

* Δεν αποφασίζουμε, μέσα στο παραβάν, γιατί η ουρά απ’ έξω το ρίχνει
στα λεξοτανίλ. Ξέρουμε ποιον και ξέρουμε γιατί.

* ΔΕΝ BAZOYME τον σταυρό γρήγορα και τσαπατσούλικα: Μπορεί να τον
χρεωθεί ο ακριβώς από κάτω.

* Εξαντλούμε τους σταυρούς που μας επιτρέπει η περιφέρειά μας. Αν
αφήσεις κενό, ποτέ δεν ξέρεις, αν κάποια «μαγική χειρ» δεν συμπληρώσει στη
ζούλα και στο δικό σου ψηφοδέλτιο έναν σταυρό ακόμα στον κουμπάρο που του
έκανε το ρουσφέτι.

* Δεν ψηφίζουμε τα «δικά μας παιδιά». Ψηφίζουμε της Ελλάδας τα παιδιά.

ΤΕΛΙΚΑ, για όλα δεν φταίει το κράτος. Για πολλά φταίμε κι εμείς οι
πολίτες. Διαμαρτυρόμαστε για τους 300, όταν εμείς τους έχουμε στείλει στο
Κοινοβούλιο. Οι άξιοι, ενίοτε, δεν διακρίνονται διά γυμνού οφθαλμού. Κι αν
αντί να μαγειρέψουμε ειδικά σήμερα τον μουσακά αφιερώσουμε λίγο χρόνο, θα τους
ανακαλύψουμε. Λίγο

χρόνο μόνο. Στο κάτω κάτω, γι’ αυτό υπάρχουν τα ντιλίβερι: σου φέρνουν φαγητό
σε πακέτο. Μη σου φέρουν τον νόμο στο πακέτο. Εκεί είναι το παλούκι. Γιατί
άλλο το ντιλίβερι στην πίτσα κι άλλο το ντιλίβερι στην πολιτική.

Καλό βόλι!