Οι δύο αρχοντιές της ψήφου…

ΔΕΝ ΣΗΚΩΝΟΥΝ το τηλέφωνο στο IKA; Δεν τους ψηφίζω τους έτσι, τους μπήξε
και τους δείξε. Δεν έδωσαν τις επιδοτήσεις πάνω στο τρίμηνο; Θα δουν τι θα
πάθουν στην κάλπη. Δεν μου αρέσει ο «πράσινος» διευθυντής του νοσοκομείου;
Μαύρο, μαύρο στον Μαυρογιαλούρο…

Ποτέ άλλοτε δεν αντιμετωπίστηκε τόσο πολιτικά η λεγόμενη «καθημερινότητα», όσο
στην περασμένη τετραετία. Ποτέ άλλοτε τα «μικρά» – προσοχή στα εισαγωγικά,
παρακαλώ – ζητήματα δεν διεκδίκησαν τόσο μεγάλο μερίδιο στη διαμόρφωση της
προσωπικής στάσης των πολιτών απέναντι στην κυβέρνηση, όσο στη δεύτερη
τετραετία Σημίτη.

…το στοίχημα

H ΑΛΗΘΕΙΑ είναι ότι το στοίχημα με την «καθημερινότητα» το είχε βάλει ο
ίδιος ο απερχόμενος Πρωθυπουργός. Ο κ. K. Σημίτης, με την τάση που έχει να
βάζει μεγάλους στόχους και να τους πετυχαίνει, θεώρησε ότι στη δεύτερη
τετραετία του, απελευθερωμένος πια, θα μπορούσε να κυνηγήσει το ακατόρθωτο: Να
βάλει τους πολίτες και τη Δημόσια Διοίκηση στη λογική των μετρήσιμων στόχων
για ένα… βαρέλι δίχως πάτο, όπως είναι η περίφημη καθημερινότητα. Στην
ουσία, ο κ. Σημίτης έβαλε τόσο ψηλά τον πήχυ που δεν υπήρχε άλλη περίπτωση,
παρά να περάσει από κάτω. Όπως και συνέβη – τα υπόλοιπα είναι Ιστορία και
Γιώργος Παπανδρέου…

…προσωπικά

H ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ – και η εξ αυτής δυσαρέσκεια – είναι μισή αρχοντιά.
Όμως, η άλλη μισή είναι ψήφος… σκέτη – όχι για τον «πράσινο» διευθυντή του
νοσοκομείου, όχι για την τηλεφωνήτρια του IKA, ούτε κάν για τον χρόνο
είσπραξης της επιδότησης. H ψήφος, εν ολίγοις, προσδιορίζεται και από την
τηλεφωνήτρια, και από τον διευθυντή του νοσοκομείου και από τις επιδοτήσεις
και από άλλα πολλά, προσωπικά και ιδιαίτερα σημαντικά για τον καθέναν.
Προσδιορίζεται όμως και από τον κ. Πολύδωρα και από τον κ. Νικολόπουλο,
προσδιορίζεται από τις διαθέσεις ρεβανσισμού – και από άλλα πολλά που αφορούν
τους πάντες. Άρα, και τον καθέναν προσωπικά…