ΣE ΠPΩTO ENIKO Tι χρώμα παίρνει ο ουρανός στη σοροκάδα;

Δεν πέτυχα ποτέ μια δυνατή σοροκάδα – να δω το κύμα ν’ ανεβαίνει ώς τα σπίτια,
να σκαρφαλώνει τις πεζούλες, να απειλεί πόρτες και παράθυρα. Όλες τις εποχές
την αναζήτησα – χειμώνα μες στην παγωνιά, φθινόπωρο, άνοιξη, καλοκαίρια θερμά
και καλοκαίρια αδιάφορα. Έτσι για να τη δω. Δεν τη βρήκα. Δεν την έζησα.
Απωθημένο έγινε αυτή η σοροκάδα, με γεύσεις και εικόνες από λόγια και
διηγήσεις άλλων που πλέον μοιάζουν ψίθυροι απόμακροι, σαν από όνειρο
ξεθωριασμένο (τόσο που αναρωτιέμαι αν πράγματι τη γλίτωσα ή αν ήθελα στ’
αλήθεια εγώ να ζήσω μια άγρια σοροκάδα, να δω το κύμα ν’ ανεβαίνει ώς τα
σπίτια).

Όχι πως δεν πέρασα από μεγάλα μπουρίνια – και στον βοριά και στον νοτιά, τη
δύναμη του ανέμου την κατάλαβα. Όμως στη σοροκάδα, όχι, δεν ήμουν εκεί. Αυτή
τη λαίλαπα ανέμου νοτιοανατολικού προσωπικά δεν τη γνωρίζω. Μπορώ να περιγράψω
τον νοτιά – την υγρή του ζεστασιά με την αρρωστημένη όψη. Μπορώ και εμπειρίες
βορινές να διηγηθώ. Άγριες, σκληρές, οριακές και επικίνδυνες – ισοπεδωτικές.
Από σορόκο όμως δεν γνωρίζω, παρά μικρές ανάσες, δείγματα απαλά, απλά κι
ακίνδυνα.

Σπάνια πια, αλλά συμβαίνει να ξαναβρισκόμαστε με ανθρώπους από το νησί. Σπάνια
πια, αλλά συμβαίνει επίσης η κουβέντα να ξανάρχεται σε ιστορικές (ή όχι και
τόσο) σοροκάδες. Ομολογώ πως νιώθω αμήχανα και πως τις σκέψεις μου δύσκολα
βρίσκω χώρο να εκφράσω. Σαν να φορώ ένα σακάκι από δεύτερο χέρι, με τα μανίκια
να μου πέφτουν κάπως μακριά. Οφείλω να συμφωνήσω πως ο σορόκος εκεί είναι
καταστροφικός. Πώς αλλιώς; Τόσες εικόνες, τόσες διηγήσεις, τόσες εμπειρίες
άλλων να πεις πως δεν υπήρξαν; Υπήρξαν κι ήταν καταστροφικές. Συμφωνώ.
Προσωπική εμπειρία, είπαμε, δεν έχω. Άρα σιωπώ. Τη συζήτηση αδυνατώ να
εξελίξω. Άρα σιωπώ. Δεν τολμώ ούτε να αναρωτηθώ μήπως σε κάτι υπερβάλλουν.
Απλά σιωπώ. Πού ξέρεις, ίσως κάποτε να δω με τα δικά μου μάτια τι χρώμα
παίρνει ο ουρανός στη σοροκάδα, πώς πέφτει η σκιά του μέσα απ’ τα σύννεφα πάνω
στα μουσκεμένα σπίτια.