H ώρα της Σούπερ Tρίτης

Σούπερ Τρίτη σήμερα, στις ΗΠΑ. Τα μάτια όλων των Αμερικανών θα είναι
στραμμένα απόψε σε δέκα Πολιτείες που θα ψηφίσουν για εκείνον που θέλουν να
είναι ο υποψήφιος των Δημοκρατικών στις προεδρικές εκλογές.

Οι επικρατέστεροι υποψήφιοι για το χρίσμα των Δημοκρατικών στις προεδρικές
εκλογές του Νοεμβρίου, Τζον Κέρι και Τζον Έντουαρντς, έκαναν χθες τις
τελευταίες προσπάθειές τους να κερδίσουν τις ψήφους των εκλογικών αντιπροσώπων
δέκα Πολιτειών, εν όψει της σημερινής εκλογικής αναμέτρησης της Σούπερ Τρίτης,
που αναμένεται να είναι αποφασιστικής σημασίας για την ανάδειξη του τελικού
νικητή.

Ο Κέρι, ο γερουσιαστής από τη Μασαχουσέτη που έως τώρα μοιάζει ο
επικρατέστερος για το χρίσμα των Δημοκρατικών, και ο οποίος έχει ήδη κερδίσει
σε 18 από τις συνολικά 20 προκριματικές ψηφοφορίες που έχουν διεξαχθεί,
ανέβασε χθες τους τόνους στην κριτική που εδώ και καιρό ασκεί στον Μπους, για
τον χειρισμό του στον πόλεμο στο Ιράκ, στην οικονομία και στα ζητήματα εθνικής
ασφάλειας των ΗΠΑ.

Ο Έντουαρντς, γερουσιαστής από τη Βόρεια Καρολίνα, ο οποίος έχει θέσει στο
επίκεντρο της προεκλογικής του εκστρατείας τα σχέδιά του για τη δημιουργία
περισσότερων ευκαιριών για τους Αμερικανούς εργαζόμενους και τη μείωση της
τάσης της εξαγωγής θέσεων εργασίας σε ξένες χώρες, πραγματοποίησε τρεις
προεκλογικές συγκεντρώσεις στο Οχάιο και έκλεισε την ημέρα του με μία
συγκέντρωση στην Τζόρτζια.

Τα γεγονότα που σημάδεψαν τη ζωή τους

H εφημερίδα «Τάιμς της Νέας Υόρκης» ζήτησε από τους δύο διεκδικητές του
χρίσματος των Δημοκρατικών Τζον Κέρι και Τζον Έντουαρντς να θυμηθούν και να
γράψουν για το πιο χαρακτηριστικό γεγονός που πιστεύουν ότι σημάδεψε τη ζωή τους

ΤΖΟΝ ΕΝΤΟΥΑΡΝΤΣ «Σε εμπιστεύομαι», μου είπε τότε…

‘ «Πάρε τα χρήματα», έγραψε στον υπολογιστή, «πάρε τα χρήματα». Ο Χάουαρντ
Σόγιερ ήταν κάποτε ένας πανύψηλος άνδρας με δύναμη και ενέργεια. Περπατούσε,
έπαιζε γκολφ και προσπαθούσε να κόψει το ποτό. Γι’ αυτό και μπήκε στο
νοσοκομείο, όπου του χορηγήθηκε τριπλάσια από την κανονική δόση ενός φαρμάκου
που χρησιμοποιούνταν για να βοηθάει τους ασθενείς να μην πίνουν.

H δοσολογία αυτή όμως, αντί να βοηθήσει τον Σόγιερ να επιστρέψει στο σπίτι
του, στη δουλειά του και στη ζωή του, τον έριξε σε κώμα. Και ο κάποτε ωραίος
άνδρας τώρα περνούσε τις ημέρες του σκυμμένος σε ένα αναπηρικό καροτσάκι,
περιτριγυρισμένος από περιτυλίγματα από φαγητά φαστ φουντ, τασάκια που
ξεχείλιζαν και πλαστικές σακούλες γεμάτες από τα ούρα του. Ήταν πλέον
αναγκασμένος να γράφει σε έναν υπολογιστή, για να μπορεί να επικοινωνεί με
τους ανθρώπους.

Όταν του είπα ότι ο αντίδικος δικηγόρος είχε προτείνει συμβιβασμό στα 750.000
δολάρια, ο Σόγιερ μου έγραψε «Πάρε τα χρήματα». Παρότι η έκφρασή του δεν
άλλαξε, ήξερα τι σήμαινε αυτό για εκείνον. Ήμουν μόλις 31 χρόνων, αυτή ήταν η
πρώτη μου μεγάλη υπόθεση και ήθελα τον Σόγιερ να πάρει όλα όσα χρειαζόταν για
να ζήσει τη ζωή του με τον τρόπο που ήθελε – με αξιοπρέπεια. Τα 750.000
δολάρια ήταν πολλά χρήματα και για τον Σόγιερ και για εμένα, που είχαμε
μεγαλώσει στον κόσμο της εργατικής τάξης. Έτσι, όταν μου έγραψε «Πάρε τα
χρήματα» τον κατάλαβα πλήρως, αλλά όταν μου συμπλήρωσε «σε εμπιστεύομαι», όλα
άλλαξαν.

Περιμένουμε από τους γονείς μας, τα παιδιά μας, τους αγαπημένους μας και τους
συντρόφους μας να μας εμπιστεύονται απόλυτα, αλλά δεν περιμένουμε απόλυτη
εμπιστοσύνη από κάποιον που γνωρίσαμε μόλις πριν από λίγους μήνες. Αλλά ο
Σόγιερ με εμπιστευόταν απόλυτα, με εμπιστευόταν να λάβω μία απόφαση που είτε
θα του εξασφάλιζε 750.000 δολάρια ή θα κινδύνευε να μην πάρει ένα σεντ. Πάντα
θα θυμάμαι αυτό που είπα στον Σόγιερ εκείνη τη βραδιά του 1984: ότι 750.000
δολάρια ήταν λιγότερα από όσα έπρεπε να πάρει. Εγώ τον συμβούλεψα να μη
συμβιβαστεί. Να αφήσει την τύχη του στους ενόρκους. Όταν oι ένορκοι έδωσαν την
απόφασή τους στον δικαστή, τον είδα που έμεινε άναυδος. H απόφαση έδινε στον
Σόγιερ 3,7 εκατομμύρια δολάρια.

«Σε εμπιστεύομαι». Είναι κουβέντα βαριά και είναι πάντα μαζί μου: στην αίθουσα
του δικαστηρίου, στη Γερουσία, στην προεκλογική μου εκστρατεία. Αυτό λένε οι
Αμερικανοί, όταν ψηφίζουν. Ρίχνουν την ψήφο τους και σου δίνουν την
εμπιστοσύνη τους. Σου ζητούν να είσαι η φωνή τους κάθε ημέρα. Αυτό κάνω εγώ
από το 1984 και δεν θα σταματήσω ποτέ. ‘

ΤΖΟΝ KEPI Τηλεγράφημα από το Βιετνάμ

‘ Το 1968 ήταν μία χρονιά που όμοιά της εγώ δεν έχω ζήσει. Ήμουν 24 ετών, ένας
νέος αξιωματικός του ναυτικού, σε ένα κομβόι που κατευθύνονταν προς τον Κόλπο
του Τονκιν. Θυμάμαι ανέμελες στιγμές που ήμουν υπηρεσία πάνω στο πολεμικό
πλοίο, που απολάμβανα τη δύση και την ανατολή του ήλιου, πάνω στη γέφυρα του
πλοίου. Το απόγευμα της 26ης Φεβρουαρίου όμως, η πραγματικότητα του Βιετνάμ
ήρθε και με χτύπησε κατακέφαλα. Ο πρώτος αξιωματικός του πλοίου ήρθε και με
ρώτησε εάν είχα έναν φίλο με το όνομα Πέρσινγκ – και ήξερα αμέσως γιατί με
ρωτούσε.

Αγωνίστηκα να συγκρατήσω τα δάκρυά μου. Δεν χρειάστηκε καν να διαβάσω το
τηλεγράφημα: ήξερα ότι ο Ντικ Πέρσινγκ, ο παιδικός μου φίλος και συμφοιτητής
μου, ήταν νεκρός. Επί ημέρες, καθώς ταξίδευα στον Ειρηνικό, δεν μπορούσα να
αντέξω την επίγνωση ότι ποτέ δεν θα τον ξανάβλεπα. Επρόκειτο για την απώλεια
της αθωότητας, για την απώλεια της αίσθησης του αήττητου και του παντοδύναμου
που οι νέοι άνδρες έχουν όταν πηγαίνουν στον πόλεμο.

Λίγο αργότερα, στο Βιετνάμ, μάθαμε ότι ο γερουσιαστής Ευγένιος Μακάρθι και μία
ομάδα φοιτητών είχαν ταρακουνήσει τα θεμέλια του πολιτικού κόσμου, στέλνοντας
το μήνυμα στον πρόεδρο Λίντον Τζόνσον, ότι δεν μπορούσε πια να είναι πρόεδρος.
Ύστερα από εβδομάδες, μάθαμε για τη δολοφονία του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ. Μάθαμε
ότι πόλεις σε όλη την Αμερική σείονταν από ταραχές και μεγάλο τμήμα της
Ουάσιγκτον φλέγονταν. Πόλεμος υπήρχε τριγύρω μας, και πόλεμος υπήρχε και στην
Αμερική.

Στο Βιετνάμ, ο πόλεμος υπήρχε παντού. Υπερβολικά πολλοί σύμμαχοι ήταν
διεφθαρμένοι, οι αντίπαλοί μας ήταν άτεγκτοι, και εχθρικό έδαφος βρισκόταν
παντού. Από τη μία, υπήρχαν οι δεσμοί που δημιουργήθηκαν ανάμεσα στους
συντρόφους στρατιώτες που πολεμούσαν στο Βιετνάμ, και από την άλλη υπήρχε ο
θυμός που ένιωθα προς τους ηγέτες που καθόντουσαν μέσα στην ασφάλεια, στην
Ουάσιγκτον, και έστελναν στο θάνατο τους στρατιώτες που συχνά ήταν φτωχοί και
έγχρωμοι.

Κάποια στιγμή επέστρεψα στην Αμερική. Ένα κομμάτι μου ήθελε να ξεχάσει το
Βιετνάμ και να προχωρήσω με τη ζωή μου, αλλά ένα άλλο κομμάτι μου ένιωθε
υποχρεωμένο να πω τα όσα έζησα. Δεν ήξερα όμως τον τρόπο.

Τότε, τον Απρίλιο του 1969 έλαβα την είδηση ότι ένας άλλος κοντινός μου φίλος,
ο Ντον Ντροζ, είχε σκοτωθεί στο Βιετνάμ. Εκείνη τη στιγμή, ήξερα ότι δεν
μπορούσα να περιμένω. Είχε φτάσει η ώρα. Εκείνη την ημέρα αποφάσισα να δώσω
όλη μου την ενέργεια και τη δύναμη σε μία ακόμα αποστολή: να δώσω ένα τέλος
στον πόλεμο στον οποίο είχα πολεμήσει ‘.