ANAΛΩΣIMA Δαχτυλίδια και σκουλαρίκια

Προς μεγάλη χαρά των εφήβων που με περιτριγυρίζουν, η ταινία «Ο άρχοντας των
δαχτυλιδιών» σάρωσε τα Όσκαρ. Επιτέλους δικαιώθηκαν όσοι είχαν δει τις δύο
πρώτες ταινίες της τριλογίας σαράντα πέντε φορές στο βίντεο, ή μάλλον στο
ντιβιντί, μαζί με το συμπλήρωμα για το πώς γυρίστηκε η ταινία και όλα τα
βιογραφικά των ηθοποιών. Δεν τολμώ να φανταστώ τι μας περιμένει όταν βγει σε
ντιβιντί και η τελευταία ταινία μαζί με τα βιογραφικά των μελών της Ακαδημίας
που απένειμε τα Όσκαρ. Θα περιέχει προφανώς όλο το παρασκήνιο της τελετής και
μερικές ακόμα αποκαλύψεις για το πώς μεταμορφώνονται οι άνθρωποι σε Ορκ με
δόντια καρχαρία και διάφορα γλοιώδη αξεσουάρ – η καλύτερή μου. Ευτυχώς μέσα σ’
αυτόν τον πολεμικό καταιγισμό, κι ενώ ζούμε σταθερά με τη μουσική υπόκρουση
από τις μεγάλες στιγμές της ταινίας, και θα ζούμε έτσι για καιρό, παίχτηκε στο
σινεμά της γειτονιάς μας το «Κορίτσι με το μαργαριταρένιο σκουλαρίκι». Και το
πρώτο ευτύχημα είναι που διαθέτει ακόμα σινεμά η γειτονιά μας, κανονικό και
όχι μουλτιπλέξ, ένα μοναδικό και τελευταίο. Και η ταινία ήταν ένα απολαυστικό
κομψοτέχνημα, σαν να ζωντάνεψαν για δύο ώρες οι πίνακες των Ολλανδών ζωγράφων.
Τα μπονεδάκια των γυναικών, τα έντονα χρώματα των υφασμάτων στους πίνακες, τα
πρόσωπα των νοικοκυραίων και τα ανώνυμα κορίτσια, όλα σαν σε όνειρο ξύπνησαν
για μια νύχτα κι έπαιξαν την ιστορία τους, πιο συγκινητική από αληθινή. Τα
αγόρια της παρέας πάντως, που έτρεξαν από την πρώτη μέρα στο Δαχτυλίδι, δεν
ήθελαν ούτε ν’ ακούσουν για το υπέροχο Σκουλαρίκι. Διαφορετικά γούστα εκ
πρώτης όψεως στα κοσμήματα.