Tο λιβάδι των ανέμων

Μην κάνεις σχέδια, λέει ο κόσμος, τα βλέπει ο διάβολος και γελάει. Τα κρύβω
εγώ, στήνω τοιχάκι με την παλάμη μην τα δει κανείς, προσέχω να ακούσω τίποτε
γέλια περίεργα – κάτι πάλι στραβό γίνεται και τα σχέδια μαντάρα. Πρέπει πρώτα
να πάρουν τα μυαλά αέρα και να σου βγει και το σχέδιο. Καλό πράγμα ο αέρας,
αλλά όχι να τρέχεις κι από πίσω του.

«Walkie Talkie» Air (Virgin)

Οι Air με «γουόκι-τόκι» κατέκτησαν και τους «γκατζετάκηδες» όλου του κόσμου

Κάποιος θα τους το ψιθύρισε, υποθέτω (εξ ου και ο συμβολικός χαρακτήρας του
τίτλου Γουόκι Τόκι) πως εκεί που είχαν φτάσει στην ηλεκτρονική διαδρομή τους,
μπορεί και να μην υπήρχε γυρισμός – γι’ αυτό θα έπρεπε οι Air να επανεξετάσουν
τη θέση τους και να αντιμετωπίσουν τα πράγματα με γαλλική νηφαλιότητα και ένα
καλό κρασί ενδεχομένως. E, δεν ήταν συναυλία και εκείνη που είχαμε δει στον
Λυκαβηττό.

Ό,τι φέρνει ο άνεμος καλό είναι – βγήκαν μόνοι τους παλικαρίσια, ο Ζαν Μπενουά
Ντινκέλ και ο Νικολά Γκοντέν και αναγνώρισαν το μάταιο της διαδρομής εκείνης,
πάντα υπάρχει όμως καιρός για επανεκτίμηση των δεδομένων. Στο νέο πλάνο, οι
χαρακτήρες είναι πιο ανθρώπινοι και η θολούρα των μηχανών πιο περιορισμένη,
πήραν οι άνθρωποι μια κιθάρα, ένα πιάνο, ένα μπάντζο, έβαλαν και την
ηλεκτρονική γαρνιτούρα και έφτιαξαν χειροπιαστά αντικείμενα – όχι διαστημικά
και αφύσικα πλασματάκια, που στο τέλος δεν μπορούσαν και να καταλάβουν τι
ήθελαν να πουν. Ούτε έτρεξαν να κάνουν μεταγραφές και να «υπογράψουν» βεντέτες
για να δώσουν το κάτι άλλο στην ερμηνεία, αλλά μάζεψαν ό,τι φωνητικά προσόντα
τούς είχαν χαρίσει άνευ ανταλλάγματος οι γονείς και έκαναν με αυτά δουλειά,
κάτι σαν ταινία λόου-μπάτζετ που τα λέει καλύτερα από άλλες πολλών
εκατομμυρίων (μην επεκταθούμε τώρα στο θέμα).

Έχε εμπιστοσύνη στις δυνάμεις σου – είπαν και ανέλαβαν μόνοι τους τη δουλειά,
και το φευγάτο πιάνο στο «Venus» και το σκόρπιο «Run» – δεν μπορείς να έχεις
και εμπιστοσύνη σε κανέναν – αυτό δα είναι γνωστό.

Οι Air, εν τέλει, αναδεικνύονται οι επιζώντες της εβδομάδας (και είναι δύσκολη
η εβδομάδα αυτή): χρεοκόπησαν, αυτοκτόνησαν και αναστήθηκαν. Καλή Σαρακοστή, λοιπόν.

«The Black Field» Chris Eckman (Hitch Hyke)

Λοιπόν, Κρις Έκμαν, άφησε τις βόλτες δεξιά, αριστερά με τους Walkabouts – ή αν
αυτό δεν γίνεται, περιόρισέ τες, γιατί, man, το «Μαύρο Λιβάδι» σου εδώ, όχι
μόνο δεν δακρύζει, αλλά λάμπει από χαρά και ας είναι οι μουσικές του μέσα στη
μελαγχολία (αν δεν σε απασχολούσε και κάτι γιατί να έγραφες τραγούδια). Είναι
πολλών αστέρων Λιβάδι, προσωπικό και άμεσο – «άμπιεντ κάντρι» με βάθος ψυχής
και έτσι φτιαγμένο που να ακούς μέχρι τον τελευταίο αναστεναγμό της κιθάρας.
Δεν ξέρω πόσοι ρομαντικοί θα σε ακολουθήσουν, όμως ξέρω να πω πως όσοι
νοιάζονται έστω για λίγο για μουσική, ας χαμηλώσουν τα φώτα και ας χαθούν στις
σκιές, «Νύχτες σαν Κι Αυτές» ή μέρες Low Country. Low – γιατί όλοι αυτοί που
βάζουν τις φωνές δεν ακούγονται με τίποτε. Αυτά, εν ολίγοις Κρις Έκμαν, αλλά
επιφυλάσσομαι να στα πω από κοντά μια που έρχεσαι, λέει, για συναυλίες. Καλή
σας ακρόαση, low-men του κόσμου.

«The World Of Arthur Russell» Arthur Russell (Α&Ν)

Όλα αυτά που σείουν τη μουσική σήμερα και ξεμπλοκάρουν τα λούκια του ήχου, όλα
τα είχε δει ο Άρθουρ Ράσελ – και δεν τα είχε δει μόνο, τα είχε οργανώσει να
δουλεύουν κανονικά. Ό,τι έκανε εκείνος με το τσέλο δεν τα έκανε κανείς, το
έλεγε ο Φίλιπ Γκλας για τον Ράσελ που από όπου και να ξεκινούσε, δεν
φανταζόσουν πού μπορούσε να φτάσει. Από την Αϊόβα στο Σαν Φρανσίσκο, από εκεί
στη Νέα Υόρκη, στην οργιώδη δεκαετία του ’70 ο Ράσελ συγκρούεται μετωπικά
ταυτόχρονα με τη τζαζ και τη ντίσκο. Στόλιζε με μουσική τα ποιήματα του Άλεν
Γκίνμπεργκ και αναστάτωνε την underground σκηνή των κλαμπ, με κομμάτια σαν το
Kiss Me Again από τους πρωτοπόρους στο «garage» στυλ – πράγμα που αναγνωρίζει
τόσο ο σχετικός επί του θέματος Λάρι Λιβάιν, όσο και ο Ντέιβιντ Μπερν,
συνεργάτης του από άλλο ευαγγέλιο. Το έργο του Ράσελ «ξαναδιαβάζεται» τώρα – ο
ίδιος δεν πρόλαβε να δει την εξέλιξη των ρυθμών (πέθανε από aids αρχές της
δεκαετίας του ’90) και ετούτη εδώ η συλλογή (με ριμίξ Francois Κ, Larry Levan
κ.ά.) έχει ζουμί και ιστορική αξία.

Και άλλοι τόποι

* Http:
//www.playlouder.co.uk. Κανένα σάιτ δεν μπορεί να κλέψει απόλαυση από
μια βόλτα στα ράφια του δισκοπωλείου, αλλά η ενημέρωση δεν έβλαψε κανέναν (σε
αυτό δεν βάζω και το χέρι μου στη φωτιά). Enjoy.

* Http: //www.djmixed.com. Ο φαν
της μουσικής έχει πολλή δουλειά σήμερα και από πάνω και τους djs να
ανακατεύουν τα πάντα. Τίποτε δεν βρίσκεται εκεί που το αφήσαμε.

* Http:
//www.nodepression.net/. Ό,τι συμβαίνει στον κόσμο της alt country
(και ό,τι σημαίνει αυτό). Μήπως δείξουμε στις ελληνικές δισκογραφικές πως
ενδιαφερόμαστε. Γιατί με τους Calexico δεν το πήραν το μήνυμα.