ΣE ΠPΩTO ENIKO H καινούργια μου φίλη

Ο φίλος μου από την Κρήτη μάλλον παραξενεύτηκε χθες το απόγευμα όταν
διαπίστωσε ότι είχα χάσει επεισόδια από την επικαιρότητα. Δεν το είπε, αλλά
ένιωσα τη «μομφή» στον τόνο της φωνής του τη στιγμή που δεν μπορούσα να τον
ενημερώσω για τις εξελίξεις των προηγούμενων τριών τεσσάρων ωρών…

Εγώ, πάλι, δεν είχα κανένα πρόβλημα. Στο overdose της ενημέρωσης λόγω εκλογών
και ραδιοτηλεπαραθύρων, χθες το μεσημέρι είχα βρει το καλύτερο αντίδοτο. H
καινούργια μου φίλη είχε διάθεση να κατέβει μέχρι το κέντρο για να
συναντηθούμε, να μιλήσουμε, να γελάσουμε, να πιούμε μαζί ένα ποτηράκι, κι ας
ήταν μέρα εργάσιμη, ας ήταν ο χρόνος περιορισμένος.

M’ αρέσουν οι άνθρωποι σαν την καινούργια μου φίλη. Διαρκώς κομψή,
καλοχτενισμένη, γυναίκα που αγαπάει τον εαυτό της και γι’ αυτό μπορεί να
ακούει, να νοιάζεται, να αγαπάει χωρίς να περιμένει ντε και καλά ανταπόδοση.
Έτοιμη ν’ ανοιχτεί, να συγκινηθεί και να θυμώσει, να γελάσει και να δακρύσει
μ’ αυτά που της λες.

Τη μια στιγμή να μιλά με λατρεία για τον γιο της και την άλλη για νέους και
παλιούς έρωτες. Να δηλώνει πίστη στον καλό της που μας άκουγε και μάλλον
ένιωθε άβολα και αμέσως μετά το βλέμμα της να πλανάται στον χώρο προσπαθώντας
να διαπιστώσει αν την ψάχνουν άλλα μάτια.

M’ αρέσει αυτή η καινούργια μου φίλη. Έχει μια ζωντάνια και ένα διαρκές
χαμόγελο που σπάνια το βρίσκεις πλέον. Κι ας μην είναι εύκολη η ζωή και η
καθημερινότητά της. Δεν μου έδωσε απλώς ένα ωραίο μεσημέρι, ένα διάλειμμα από
την τρεχάλα της δουλειάς. M’ έκανε να σκεφτώ πώς με μικρά πράγματα μπορώ να
είμαι καλύτερα.