ΣE ΠPΩTO ENIKO Aχ, χιονάνθρωποι!

Από το υπερθέαμα των δημοσκοπήσεων εκείνο που με συναρπάζει το πιο πολύ είναι
η γκρίζα στήλη με τα αρχικά ΔΞ/ΔΑ. Πάντοτε ήθελα να γνωρίσω από κοντά έστω
έναν από αυτούς τους μυστήριους τύπους που «δεν ξέρουν», άρα «δεν απαντούν».
Δυστυχώς, οι παρέες μου ανήκουν εξ ολοκλήρου στην κατηγορία τού ξερόλα, όσο
για τους αναλυτές, μού είναι ελάχιστα βοηθητικοί αφού συχνά προσθέτουν στην
όλη σούμα και τους «αναποφάσιστους», όπερ άτοπον.

Μα ποιοι είναι τέλος πάντων αυτοί οι σύγχρονοι «σταχτοπούτοι» που απορρίπτουν
έτσι αράδα τόσα γυάλινα γοβάκια, φέρνοντας σε απελπισία κομματικά επιτελεία
και την ίδια την επιστήμη της πολιτικής επικοινωνίας; Χωρίς να έχω ατράνταχτα
στοιχεία, ενδομύχως τους αντιπαθούσα και τους τα έσουρνα. Την αντιπάθειά μου
αυτή την ενίσχυσε προ ημερών η απόπειρα της Opinion να αποκωδικοποιήσει τα
ποιοτικά τους χαρακτηριστικά και να κατηγοριοποιήσει τις επιλογές τους. Ούτε
λίγο ούτε πολύ πρόκειται, λέει, για ανθρώπους που δεν διαβάζουν εφημερίδα, δεν
ανοίγουν τηλεόραση και ραδιόφωνο και απαρεγκλίτως προφυλάσσουν ό,τι κλείνει η
πόρτα τους από κάθε πληροφορία και ενόχληση.

Για να τους φοβηθώ δεν είναι πολλοί, αλλά είναι ωστόσο ικανοί, ικανότατοι, να
με φουρκίσουν. Είχα αρχίσει μάλιστα να πιστεύω πως αποκλείεται να κάνω ποτέ τη
γνωριμία τους εάν δεν τους έβλεπα προ ημερών στην… τηλεόραση. Ήταν το
εικοσιτετράωρο του φοβερού χιονιά και κάποια τηλεοπτικά συνεργεία ρωτούσαν τη
δεύτερη φουρνιά των εγκλωβισμένων πώς και βγήκαν έτσι απροετοίμαστοι την ώρα
που βοούσε το σύμπαν. «Δεν το ξέραμε», ήταν η αφοπλιστική τους απάντηση κι
εγώ, που κατά βάθος τρελαίνομαι για χιονοπόλεμο, έφτιαξα μια χιονόμπαλα. Να,
για να μάθεις…